పారిపోతున్నా..

పారిపోతున్నా.. మనుషుల నుండీ, ఆలోచనల నుండీ…! అలసిపోయి కాసేపు ఆగా… తల నుండి పాదాల వరకూ చాలా కళ్లు స్కానింగ్ చేసేశాయి.. అలా స్కాన్ చేసిన ఫేసుల్లో ఒక్కోటీ ఒక్కో డిఫరెంట్ హావభావం… ఆ కళ్లన్నింటినీ తట్టుకునే శక్తి లేక మెల్లగా తలదించుకున్నా.. నాలోకి నేను ముడుచుకుపోతూ..

సమూహం మధ్య ఏదో మాట్లాడుతున్నా.. నా మాటలు ఎవరికీ తలకెక్కడం లేదు.. అందరి ఆలోచనా.. అసలు నేనెవరు, నేను మాట్లాడితే తామెందుకు విన్పించుకోవాలి.. అసలు ఏంటి నా గోల.. అన్న లోపల భావాన్ని అణుచుచుకుంటేనే కళ్లూ, తలా ఎగరేసి చూస్తున్నారు.. నేను మనిషిని, నాకూ కొన్ని మాటలుంటాయి, నా మాటల్నీ ఈ గాలి చాలా చెవులకు చేరవేయడానికే ఉంది.. అన్న concern కూడా ఎవరికీ లేదు…

ఏదో బాధొచ్చి ఏడుస్తున్నా.. “ఏంటి చిన్న పిల్లాడిలా ఏడ్వడం” అనుకుంటూ అందరూ నవ్వుతున్నారు.. నా బాధ నా గుండెల్ని దాటి ఆ గుండెలకు అర్థమయ్యేదెప్పటికో.. ఏడ్వడం ఆపేశా.. అప్పటిదాకా జాలిగా చూసినోళ్లంతా అటెన్షన్‌లోకొచ్చారు.. ఇప్పుడు నేను బలహీనుడిని కాదు కదా… వాళ్లకి డైజెస్ట్ అవనేమోనని మొహకవళికలు సర్ధుకుంటున్నారు.. :)

నా బతుకు నేను బతుకుతున్నా.. అయినా తమ బతుకులొదిలేసి నా బతుకుని పట్టించుకునే వాళ్లే కన్పిస్తున్నారు… ఇక నేనూ నా బ్రతుకొదిలేసి అందర్నీ తేరిపారా చూసేస్తున్నా.. ఇప్పుడు హాయిగా ఉంది… నా బ్రతుకులో.. నా ఆలోచనల్లో చిల్లులున్నా నాకేం పట్టట్లేదు. ఐయామ్ హాపీ :)

నన్ను నేను కోల్పోయా… ఇది నా జీవితం అని ఎప్పుడో మర్చిపోయా… నా బతుకంతా ఎవరేమనుకుంటారనో, ఎవరేమనుకోవాలనో నన్ను నేను మార్చుకుని నటించేయడమే..

నేను స్వేచ్ఛ గురించి మాట్లాడుతున్నా… అసలు నా ఆలోచనల్లో స్వేచ్ఛ ఉంటేగా బడాయి కాకపోతే! నేనే ఓ చిన్న సమాజపు ఆలోచనల్లో బంధీని!!

తల సర్ధుకుంటున్నా.. షర్ట్ సరిచేసుకుంటున్నా.. షర్ట్ కాకపోతే చున్నీ సరిచేసుకుంటున్నా.. నాకు నేను కన్పించినంత వరకూ క్షణాల్లో స్కాన్ చేసుకున్నా.. ఇప్పుడు బయటి కళ్ల వైపు మళ్లాయి నా కళ్లు… ఏ కళ్లు ఎలా చూస్తున్నాయో.. ఆ కళ్లెనుక భావమేమిటో సైకాలజీతో తంటాలు పడుతూ… రొమ్ములు విరుచుకుంటూ.. ముడుచుకుపోతూ సాగిపోతున్నా.

కష్టమొచ్చినా కటువుగా మాట్లాడకూడదట.. కటువుగా మాట్లాడితే మనుషులు తిట్టుకుంటూ దూరమైపోతారట.. మనుషుల కోసం నా కష్టాన్ని లోపల కప్పెట్టి చిరునవ్వుని అప్పు తెచ్చుకున్నా… వావ్.. నేను స్థితప్రజ్ఞుడినైపోలేదూ…. జనాలు భలే పిలిచేస్తున్నారే…

నా ఆనందాన్ని మరీ ఎక్కువ expose చెయ్యకూడదట.. అందరూ కుళ్లుకుంటారట.. దాంతో ఆనందం ఆవిరైపోయి చెడు జరిగిపోతుందట.. లోపల ఉరకలెత్తుతున్న ఆనందాన్ని ఠపీల్మని ఒకటిచ్చి.. చల్లబరిచి… ఓ చిన్న చిరునవ్వుతోనే సరిపెట్టేశా… వావ్.. మళ్లీ పొగిడేస్తున్నారు… అసలు పొంగిపోని మనిషంటూ.. నేల మీద మనిషంటూ… నా గుండెకి కదా తెలిసేది నేను నేలమీద ఉన్నానా.. నింగిలో ఉన్నానా అని!

ఎన్ని చెప్పుకున్నా అంతే… ఇంకే లేదు.. నేనంటూ.. నాకంటూ… నేను పరాధీనం అయిపోయాను.. నన్ను ఈస్ట్ ఇండియా కంపెనీ ఆక్రమించేసింది… నాలో ఓ గాంధీ మేల్కొవట్లేదు.. ఓ స్వాతంత్ర్య ఉద్యమం జరిగే ఛాన్సే లేదు.. అయినా నాకు అవసరం లేదని డిసైడ్ అయ్యాక.. నన్ను నేను అందరికీ అర్పించేసుకుని అందరి acceptanceలో నా ఉనికిని చూసుకుంటూ మురిసిపోవడం మొదలెట్టాక నేను నాకెందుకు..! లోపల గుండేదైనా వేషాలేస్తే ధడాల్మని డోర్లు క్లోజ్ చెయ్యడమే.. సద్ధుమణిపోతుంది… ఇంకా తట్టుకోలేకపోతే వెధవ ప్రాణం పోతే పోయింది.. పోయినా నేను ఈ మనుషుల్లో బ్రతికే ఉన్నాగా.. ఆ స్వార్థం చాలు… నాకు నేను లేకపోయినా చాలు ఈ జీవితానికి!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఎవరి జీవితంలోకీ వెళ్లకు..

దేన్నయినా, ఎవర్నయినా ఉన్నది ఉన్నట్లు accept చెయ్యడం… ఇంతకన్నా బెస్ట్ ప్రిన్సిపుల్ లైఫ్‌లో ఏదీ లేదు… చాలా ప్రశాంతతని ఇచ్చే దృక్పధమిది. జీవితంలో ఎంత త్వరగా దీన్ని adopt చేసుకోగలిగితే మిగిలిన జీవితం అంత సంతోషంగా ఉంటుంది.

ప్రపంచంలో అన్నీ interlinkedగా కన్పిస్తాయి. ఒకదాన్ని మారిస్తే మరొకటి మారుతుందనుకుంటాం.. మార్చడానికి విశ్వప్రయత్నం చేస్తాం.. అది మొండికేసుకుని కూర్చుంటుంది.. చివరికి డిజప్పాయింట్ అయి ద్వేషాన్ని వెళ్లగక్కుతాం.

వాస్తవానికి అన్నీ ఒకదానితో ఒకటి లింక్ అయినట్లు కన్పిస్తున్నవే అయినా దేనికది డిటాచ్ అయ్యే ఉంటుంది. ఇద్దరు మనుషులు కావచ్చు, రెండు పరిస్థితులు కావచ్చు, చివరకు ఒక మనిషీ, మరో పరిస్థితీ కావచ్చూ దేనికీ విడదీయలేనంత అటాచ్మెంట్ ఏదీ ఉండదు. అవంతే చూడడానికి బలంగా కన్పిస్తాయి. వాటిని మార్చి తీరాలనే అనవసరమైన ప్రేరణని మనకు కలిగిస్తాయి. దగ్గరగా వెళ్లి చూస్తే అవి మారడం బ్రహ్మతరం కూడా కాదు. సో అలాంటప్పుడు అవి కాదు మారాల్చింది… మనం మారాలి.

యెస్.. మనం ఎవర్నీ మార్చలేము.. జస్ట్ ఆలోచనని కలిగించగలం అంతే. కొన్ని విషయాల్లో మనం బాధ్యతగా ఉంటే సరిపోతుంది. ఆలోచన కలిగించడం బాధ్యత కూడా! అలాగని కళ్లెదుట కన్పించే ప్రతీ దాన్నీ నెత్తికెత్తుకోవడమూ, మనుషుల్ని ఇష్టమొచ్చినట్లు విమర్శించడమూ, మనం బ్రతికేదే కరెక్ట్ మిగతా వాళ్లు బ్రతికేది తప్పన్నట్లు ప్రవర్తించడమూ మన ఇమెచ్యూరిటీకి నిదర్శనం.

అదేమంటే అనుభవం కొద్దీ చెప్తున్నామంటాం.. కానీ మన అనుభవం ఎవరికీ అవసరం లేదు. ఎవరి జీవితాన్ని వాళ్లు explore చేసుకుంటారు. ఏది కరెక్టో, ఏది తప్పో తెలుసుకుంటారు, మహా అయితే ఒకటి రెండు తప్పుటడుగులు వేస్తారేమో! కానీ అన్నీ మనం కరెక్ట్ చేయాలనుకోవడం, ఓ వ్యక్తి తనకంటూ ఓ వ్యక్తిత్వాన్ని సముపార్జించుకునే క్రమంలో మనం వేలుపెట్టడం అనవసరం. దీనివల్ల సాధించేదేదీ లేదు మన ప్రశాంతతే పోతుంది.

మనుషులకు గార్డియన్‌లా, గాడ్‌ ఫాదర్‌లా ఉండాలనుకోవడం ఎవరూ ఊహించలేనంత పెద్ద స్వార్థం. పైకి అంతా మంచి మనిషిగానే కన్పిస్తుంది.. కానీ ఇతరుల జీవితాల్ని వాళ్లు కోరకుండానే చేతుల్లోకి తీసుకుని చీటికీ మాటికీ వారి వ్యక్తిగత విషయాల్లో తలదూర్చడం.. అదేమంటే శ్రేయోభిలాషులం అనే ముసుగు తొడుక్కోవడం, వాళ్ల జీవితాల్లో ఏదైనా మంచి జరిగితే అది మన వల్లే జరిగిందని ఠాంఠాం వేయడం.. ఉప్పొంగిపోవడం ఇదంతా చిన్న పిల్లాడికుండే చిన్న చిన్న కోరిక లాంటి పెద్ద స్వార్థం!

కళ్ల ముందు అన్నీ జరుగుతూనే ఉంటాయి. మనం వేలుపెట్టినా, పెట్టకపోయినా! నీ సలహా అవసరం అయినప్పుడు, నీ జోక్యం అవసరం అయినప్పుడూ, నువ్వు తప్ప దిక్కు లేనప్పుడు ఆటోమేటిక్‌గా అందరూ నీ దగ్గరకే వస్తారు. అంతే తప్పించి అందరి జీవితాల్లోకీ తోసుకుని నువ్వెళ్లకు.. చూడడానికి ఎబ్బెట్టుగా ఉంటుంది. జరిగేదాన్ని చూస్తూ as it isగా అర్థం చేసుకుంటూ, కామ్‌గా నీ పని చేసుకోవడం అంత గొప్ప పరిణితి జీవితంలో ఇంకేదీ లేదు.

అయినా దేవుడు హాపీగా బ్రతకమని లైఫిస్తే.. అనవసరమైన వాటినన్నింటినీ తలకెత్తుకుని పనికిమాలిన టెన్షన్ పడడం అవసరమా.. కాస్త ఆలోచించండి!! :)

– నల్లమోతు శ్రీధర్

శ్రీవారి లీల..

శ్రీవారి దర్శనానికి వెళ్లడం అంటే ఏవో ట్రిప్‌లకు వెళ్లి వచ్చినంత కాజువల్ విషయం కాదు…

స్వామి దర్శనం దొరకడం మనం అనుకున్నంత మామూలు విషయం కాదు. ఆన్‌లైన్‌లో టికెట్లు బుక్ చేసుకోవచ్చు, జర్నీ ప్లాన్ చేసుకోవచ్చు.. చివరకు తిరుపతి కూడా చేరిపోనూవచ్చు కానీ స్వామి అనుగ్రహం లేకపోతే కనీసం స్వామి గుడిలోకి అడుగుపెట్టడం కుదరనే కుదరదు. ఇది చాలామందికి అనుభవమైనదే.

తిరుపతి EOగా పనిచేసిన పి.వి.ఆర్.కె. ప్రసాద్ గారు రాసిన “సర్వసంభవామ్” బుక్‌లో ప్రభుత్వంలో ఉన్నత స్థానంలో ఉన్న వారే స్వామి వారి దర్శనం నోచుకోలేక ఇబ్బందిపడిన సంఘటనలు చదివినప్పుడు “ఇలా కూడా జరుగుతుందా” అని ఆశ్చర్యమేస్తుంది. మనం స్వయంగా ఇలాంటివి చవిచూసినప్పుడు తెలుస్తుంది.

నాకు తెలిసిన చాలామంది దర్శనానికి క్యూలోకి వెళ్లి ఎవరో తరుముతున్నట్లు, స్థిమితంగా లేక బయటకు వచ్చిన వాళ్లున్నారు.. తీరా చూస్తే వాళ్ల కుటుంబంలోని వారు చనిపోవడమో, మరో అశుభమో జరిగి ఉంటుంది ఆ సమయంలో! ఇది చాలాసార్లు నేను గమనించాను. ఇకపోతే అన్ని రకాల ఏర్పాట్లూ చేసుకుని దర్శనానికి వెళ్లలేని వారుంటారు. స్వామి పట్ల సరెండర్‌నెస్ లేకపోవడం వల్ల ఏదో ఓ మామూలు విషయంలా తీసుకోవడం వల్లా ఏర్పడే అసౌకర్యాలు ఇవి.

నేను స్వామికి పూర్తిగా సరెండర్ అయి ఉంటాను ప్రతీ క్షణం. అయినా స్వామి నా పట్టుదలని పరీక్షించారు.

అసలేం జరిగిందంటే..

2007లో తిరుమల సిండికేట్ బ్యాంకులో మేనేజర్‌గా పనిచేసి రిటైర్ అయిన నా ఆత్మబంధువు జగన్నాధం గారు అప్పట్లో వాళ్ల కుటుంబానికి 4 తోమాల సేవ టికెట్లకు అప్లై చేశారు. ఆయనా, వాళ్ల భార్యా, వాళ్ల అబ్బాయి, వాళ్ల అబ్బాయికి పెళ్లి అయితే వాళ్ల కోడలూ ఇలా నలుగురూ వెళ్లొచ్చని! అవి ఏడేళ్ల తర్వాత ఒక నెలరోజుల క్రితం అలాట్ అయ్యాయి. వాళ్లబ్బాయికి ఇంకా పెళ్లి కాలేదు. సో ఆ 4వ టికెట్ మీద నాకు తోమాల సేవాభాగ్యం కల్పించాలని జగన్నాధం గారికి స్ఫురించింది. ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే జగన్నాధం గారికి ఆ ఆలోచన కలిగించడం ద్వారా స్వామి నాకు ఆ అవకాశం ఇచ్చారని అటు జగన్నాధం గానూ, నేనూ ఎంతో బలంగా నమ్ముతున్నాం.

అనుకోని కారణాల వల్ల అన్నీ బుక్ చేసుకున్న తర్వాత… ఈసారి ప్రయాణం కేన్సిల్ చేసుకుందామా అన్న థాట్ నాకు ఈ నెల 13-15 తేదీల్లో వచ్చింది. స్వామి వారి జర్నీ ప్లాన్ అయ్యాక అలాంటి ఆలోచన కలగడం చాలా తప్పు, కానీ ఆ తప్పు నేను చేశాను. మళ్లీ అంతలోనే ఎలాగైలా వెళ్లాల్సిందే అని నాకు నేను సరెండర్ అయి వెళ్లాను, మెట్లెక్కాను, ముందురోజు 300 దర్శనం చేసుకున్నాను.

నాతో పాటు మిత్రులు హరిగారూ మెట్లెక్కారు. ముందురోజు సాయంత్రం జగన్నాధం గారు, వాళ్ల ఫ్యామిలీ, నెల్లూరు నుండి వచ్చిన మిత్రులు రఘు గారు, నేనూ, హరిగారు, చందూ అందరం కలిసి ఓ గంటపాటు సంతోషంగా గడిపాం. ఆ సమయంలో జగన్నాధం గారు స్వామి వారి నుండి కానుకగా వచ్చిన ఓ పట్టు షాలువా ప్రేమకొద్దీ బహూకరించారు. అంతా సంతోషంగా గడిచింది.

మరుసటి రోజు వేకువజాము 2కి లేచి రెడీ అయి.. 2.30కి జగన్నాధం గారికి కాల్ చేశాను. ఆయనా వాళ్లు స్టే చేసిన గెస్ట్ హౌస్‌లో రెడీ. “ఓ 5 నిముషాల్లో బయల్దేరదాం.. ఫలానా చోట కలుద్దాం” అనుకున్నాం. ఫోన్లు ఉండవని తెలుసు. సో ఆ లొకేషన్‌‌కి నేను, నా కార్ ఫ్రెండ్ చందూ చేరుకునేసరికి అక్కడెవరూ లేరు. ఇంకా రాలేదేమోనని 10 నిముషాలు వెయిట్ చేశా. వాళ్లు కన్పించలా. వెహికిల్స్ అక్కడే ఆపాలి. వాళ్ల కారు కోసం చూశాం. లేదు. ఓ పక్క టైమ్ అయిపోతోంది. లాభం లేదని వాళ్ల గెస్ట్ హౌస్‌ దగ్గరకు వెళ్లాం. అక్కడా వాళ్ల కారు లేదు.

మళ్లీ తోమాల సేవకి వెహికిల్స్ ఆపే లొకేషన్‌కి వచ్చి ఇంకో 5 నిముషాలు వెయిట్ చేశాం. నో యూజ్. ఇక చందూ “మీరు లోపలికి వెళ్లండి సర్.. అక్కడ ఉన్నారేమో” అన్నాడు. సో నేను అతన్ని పంపించి ఓ పావు కిలోమీటర్ నడిచి తోమాల క్యూ దగ్గరకు చేరుకున్నా. అక్కడ కూర్చున్న పదిమందినీ మొహంలో మొహం పెట్టి మరీ చూశా. చుట్టూ చూశా. టైమ్ దాటిపోయింది. 3.30కి లోపలికి పంపిస్తారు. 3.40 అయింది. ఏం చేయాలో అర్థం కాలా.

పావు కిలోమీటర్ నడిచి మళ్లీ వెనక్కి వెహికిల్స్ ఆపే దగ్గరకు వచ్చా.. 5 నిముషాలు చూశా, లాభం లేదు. ఇక ఆశలు పోయాయి. అదృష్టం లేదనుకున్నాను. పంచెతో కష్టం అవుతుంది అని పర్సు కూడా తెచ్చుకోలా… అవసరం అయితే జగన్నాధం గారి దగ్గర తీసుకుని తర్వాత ఇచ్చేద్దామని! చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు.. ఫోన్ లేదు.. అక్కడ సెక్యూరిటీ అతన్ని అడిగా.. “రూమ్ దగ్గర డబ్బులు పే చేస్తామంటే ఎవరైనా టాక్సీల వాళ్లు వస్తారా” అని! వస్తారు సర్ అన్నాడు.

అలా అడిగానే కానీ నాకు మనసొప్పలేదు. మళ్లీ పావుకిలోమీటర్ నడిచి క్యూ‌లోకి ఎంటర్ అయ్యే దగ్గరకు చేరా.. మళ్లీ అందరి మొహాలూ చూశా.. ఇక లాభం లేదనుకుని క్యూలోకి ఎంటర్ అయ్యే దగ్గర సెక్యూరిటీ అతని దగ్గరకు వెళ్తే “టికెట్” అడిగాడు. “మా ఫ్యామిలీ లోపలికి వెళ్లారు, నేను ఇరుక్కుపోయాను” అని చెప్పా. అసలు వాళ్లు లోపలికి వెళ్లారో లేదో కూడా తెలీకుండానే, అంత ధైర్యంగా అలా ఎలా చెప్పానో నాకే తెలీదు. ఒకవేళ వాళ్లు లోపలికి వెళ్లకపోయి ఉంటే నా పరిస్థితి ఏంటన్న ఆలోచన కూడా రాలేదు. అలా అనేశానంతే గుడ్డిగా! అది దేవుడు కలిగించిన ఆలోచన. పేరు అడిగాడు.. “శ్రీధర్” అని చెప్పా. లోపలికి పంపించాడు… ప్రాణం లేచొచ్చినట్లయింది.

అంతటితో అయిపోలేదు.. లోపల స్కానింగ్ దగ్గర మళ్లీ ఆపారు.. వాళ్లని 2-3 నిముషాలు బ్రతిమిలాడా… ఇంత జరుగుతున్నా నాకు “ఏంటి స్వామి ఇలా చేశారు..” అన్న కోపమూ, అసహనమూ ఏమాత్రం కలగలేదు. స్కానింగ్ దగ్గరా ఒప్పుకున్నారు. మళ్లీ నాలుగు అడుగుల్లో ఫైనల్ ఛెకింగ్. అక్కడ 5 మంది స్టాఫ్ ఉన్నారు. అస్సలు పంపించేదే లేదని కుండబద్ధలు కొట్టినట్లు చెప్పారు. రిక్వెస్ట్ చేస్తూనే ఉన్నా.

సరిగ్గా అదే సమయంలో జగన్నాధం గారి అబ్బాయి కేశవ్ నన్ను చూసి వచ్చి వాళ్లని రిక్వెస్ట్ చేస్తున్నాడు టికెట్ చూపిస్తూ! నాకు ఆశలు చిగురించాయి. కానీ వాళ్లు వినట్లా. అంతలో జగన్నాధం గారూ వచ్చారు.. ఆయన 2-3 నిముషాల పాటు రిక్వెస్ట్ చేశాక బలవంతం మీద ఒప్పుకున్నారు. ఇలా వాళ్లని కలిసిన 5 నిముషాల్లోపే అక్కడ గేదర్ అయి ఉన్న తోమాల సేవ భక్తులను గుడిలోకి పంపించారు. ఇప్పటివరకూ జరిగిన దానిలో ఒక్క 5 నిముషాలు ఆలస్యం అయినా నాకు దర్శనం దొరికేది కాదు. స్వామి నాకు దర్శనం కలిగించాలనుకున్నాడు.. కానీ నేను చేసిన తప్పుకి నన్ను పరీక్షించాలనుకున్నాడు.. “వీడికి దర్శనం చేసుకునే ఉద్దేశం బలంగా ఉందా లేదా” అని!

—————————————–
ఇది నా వెర్షన్ అయితే… జగన్నాధం గారు ఎంత టెన్షన్ పడ్డారో.. వాళ్లకి నేను కన్పించలేదు. ఫోన్ వాళ్ల కారులో వదిలేశారు. క్యూలోకి వెళ్లకపోతే మీ టికెట్లూ వేస్ట్ అవుతాయని వాళ్లు టెన్షన్ పెట్టారట.. సో తప్పనిసరిగా క్యూలోకి వెళ్లారు. క్యూలోకి వెళ్లాక కూడా వెయిటింగ్ టైమ్‌లో వాళ్లబ్బాయి 300 దర్శనం లైన్లూ అన్నీ నా కోసం వెదుకుతున్నారు. జగన్నాధం గారి బాధపడడం చూసి వాళ్ల భార్య సర్ధిచెప్తున్నారు.

“ఇంత గొప్ప దర్శనం.. నా అభ్యర్థన మేరకే ఆయన హైదరాబాద్ నుండి వచ్చారు.. ఇలా అయిందేమిటి” అన్న బాధలో ఆయనున్నారు. స్వామి లీలల గురించి ఆయనకు తెలుసు. సో కాసేపు నమ్మకమూ, కాసేపు దిగులూ! ఇలా లోపల వాళ్లు చాలా ఇబ్బంది పడ్డారు.
మొత్తానికి కలో, నిజమో నమ్మడానికి లేకుండా చాలా సంతోషంతో గర్భగుడిలోకి ప్రవేశించాం.

అరక్షణం పాటు స్వామిని చూస్తేనే జన్మ తరించిపోయినట్లు ఫీలవుతాం ఉచిత, 300 రూపాయల దర్శనానికి వెళ్లినప్పుడు..! అలాంటిది సరిగ్గా 50 నిముషాలు స్వామి వారి గర్భగుడిలో అలా కనురెప్ప వేయడం కూడా మర్చిపోయి స్వామిని చూస్తుండిపోయాను. స్వామి అలంకారం మొత్తమూ కన్నులారా చూడడమైంది. స్వామికి నాలుగు అడుగుల దూరం వరకూ (ఓ వాకిలికి ఇవతల) వెళ్లి కన్నులారా పైకీ క్రిందికీ చూసి కళ్లల్లోకి నిలుపుకుని శఠగోపం తీసుకుని బయటకు వచ్చాం.

—————————-

స్వామితో నాకు అటాచ్మెంట్ చాలా బలపడింది. నా ప్రతీ ఆలోచనలోనూ ఆయన ఉంటారెప్పుడూ! నాకు పైన జరిగినది అసౌకర్యమే తప్పించి, అలాగే నా పట్టుదలని స్వామి వారు పరీక్షించాలనుకున్నారే తప్పించి.. ఇది కోఆర్డినేషన్ లోపమూ, కమ్యూనికేషన్ లోపమూ అసలే కాదు. ఎందుకంటే నాకు తిరుపతి కొత్తా కాదు, జగన్నాధం గారికి కొత్తా కాదు. ప్రతీ క్షణం టచ్‌లోనే ఉన్నాం. అయినా ఇలాంటి అద్భుతాలు చాలామందికి తిరుపతిలో జరుగుతాయి. కావాలంటే గుర్తు తెచ్చుకోండి.

స్వామి పట్ల నిరంతరం ప్రేమా, గౌరవమూ, భక్తీ కలిగి ఉంటే అన్నీ ఆయనే చూసుకుంటారు… అది పరీక్ష అయినా అనుగ్రహమైనా!! కొందరంటారు.. “తిరుపతి ఎన్నిసార్లు వెళ్తారు సర్” అంటూ! తిరుపతి వెళ్తేనా భక్తా అని కొందరంటారు. స్వామి వారు అనుగ్రహం ఎన్నిసార్లు లభించినా అది నాకు అదృష్టమే!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఓ అద్భుతమైన మెంటల్ స్టేట్..

తెలీకుండానే నిద్రలోకి జారుకునే స్థితిలో మొదటి కొన్ని నిముషాలు గుర్తు తెచ్చుకోండి.. చాలా వండర్స్ జరుగుతాయి. పొరలు పొరలుగా ప్రపంచంతో మనకున్న ఎమోషన్లు, బాధలూ, కష్టాలూ, అభిప్రాయాలూ తొలగిపోతూ ఉంటాయి. ఆలోచనలు తగ్గుముఖం పడతాయి. మనస్సు చాలా ప్రశాంతంగా తయారవుతుంది.

అప్పటికీ మనం కాన్షియస్‌‌గానే ఉంటాం. బ్రెయిన్‌లో alpha waves ఏక్టివ్‌గా ఉండే దశ అది. నా వరకూ నేను కొన్ని వందలసార్లు ఆ పర్టిక్యులర్ పీరియెడ్‌లో లేచి అప్పటి థాట్స్‌ని “కనీసం voice notes అయినా డిక్టేట్ చేసుకుందాం” అని భావించి ఆ స్టేట్ నుండి మళ్లీ బాహ్యప్రపంచంలోకి రావడం మనస్కరించక అలాగే పడుకుండిపోవడం జరిగింది.

మనం మెడిటేషన్ చేసినా, కాసేపు కళ్లు మూసుకుని ఏ థాట్స్‌నీ ప్రాసెస్ చెయ్యకుండా ప్రశాంతంగా కూర్చున్నా మెదడు నిండా ప్రవహించేదీ ఈ alpha wavesనే. ఆ తర్వాత beta, theta తరంగాలను దాటుకుని delta తరంగాల స్థితి అయిన గాఢనిద్రకి చేరకుంటామనుకోండి.

————————–
ఇదంతా నిద్ర గురించి కాదు చెప్తున్నది.. బయటి ప్రపంచంతో మనకు ఉన్న అసోసియేషన్ గురించి! మనం చెడ్డం వాళ్లం కాదు, బయటి ప్రపంచం చెడ్డది కాదు.. కేవలం మన ఆలోచనల్లోనే ఉంది చెడ్డతనమంతా! యెస్.. చెడు చేసే వాళ్లు ఉండొచ్చు, బయటి చెడు కన్పించొచ్చు.. కానీ మనకు చెడ్డ విషయాలు మాత్రమే కళ్లకు భూతద్ధంలో కన్పించడానికి ప్రధానమైన కారణం మనం “చెడు”ని చాలా వైరల్‌గా ఎంటర్‌టైన్ చేస్తున్నాం, బ్రెయిన్‌లో ఆగకుండా పలు థ్రెడ్స్‌లో ప్రాసెస్ చేస్తున్నాం. సో మెలకువ ఉన్నంతసేపూ మనకు సంఘర్షణే… ఏదో అయిపోతోందనీ… మనకు రక్షణ లేదనీ, మనుషులు మంచి వాళ్లు కాదనీ… ఇలా రకరకాల పిచ్చి భయాలు.

ఎప్పుడైతే అలసిపోయి కళ్లు మూసి బాహ్యప్రపంచపు ఆలోచనలు alpha waves ద్వారా మందగిస్తాయో అప్పుడు మన సహజసిద్ధమైన అద్భుతమైన స్వభావమూ, సృజనాత్మకతా, అక్షరాలకు అందని ఓ ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతికీ లోనవుతాం. నిశితంగా చూస్తే చాలామంది ఈ mental stateని దాటుకునే నిద్రలోకి వెళ్తారు. అదీ నిజమైన మనం! ఆ స్థితి పగలు కూడా ఉంటే.. అదే స్థితి పక్కన శత్రువు ఉన్నా ఉంటే, అదే స్థితి ఇన్ని భయాల మధ్యనా ఉంటే.. అసలు మనల్ని ఎవరూ ఆపలేరు. దాన్నీ మనం ప్రాక్టీస్ చేయాల్సింది.

చెడుని చూస్తూ సొసైటీలో ఓ మూలకు ముడుకుచుపోతూ బ్రతికితే జీవితమే వేస్ట్… ప్రతీ క్షణం ప్రపంచంతో డిటాచ్ అవుతూ, మన పని మనం చేసుకుంటూ.. మనలో క్రియేటివిటీనీ, సున్నితత్వాన్నీ, మంచి ఆలోచనల్నీ పదిలంగా ఉంచుకోగలిగితే అంతకన్నా గొప్ప లైఫ్ ఏదీ లేదు. బ్రెయిన్‌లో న్యూరాన్ల చలనం మన ఆలోచనల్ని బట్టి మార్గం మళ్లించుకుంటూ ఉంటుంది. భయాలు, బాధలూ, నెగిటివ్ థాట్స్ ఓ బలమైన కెరటంలా కొంతకాలం పాటు అదే తరహా ఆలోచనా విధానాన్నే కొనసాగిస్తాయి. సో ఆ కెరటంలో కొట్టుకుపోకుండా మనల్ని మనం స్థిమితపరుచుకుని పాజిటివ్ ఆలోచనల వైపు మళ్లాల్సిన బాధ్యత మనదే.

అన్నింటికీ మించి ప్రతీ క్షణం మనలో మనం మాట్లాడుకునే మాటలే చెప్తాయి మనమేంటో… ఇదంతా చదివి “ఆ పెద్ద చెప్పొచ్చాడులే… మాకు తెలీదా” అని మీకు మీరు అనుకుంటే.. అదే మీ వ్యక్తిత్వం! అది మీ ఇన్నర్ వాయిస్‌లోనే మీకు ప్రస్ఫుటంగా కన్పిస్తోంది. అంత క్లియర్‌గా కన్పించినా మార్చుకోపోతే అది మన తప్పే కదా. సో మన అంతర్గత సంభాషణలను మార్చుకోవడంతో ప్రక్షాళన మొదలెట్టాలి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

చదవండి.. కష్టం విలువ అర్థమవుతుంది..

5 అడుగుల చిన్న టిక్కీ..

ఉదయం 10 నుండి రాత్రి సెకండ్ షో పూర్తయ్యే వరకూ (1 వరకూ) ఆ కొద్ది ప్లేస్‌లోనే కాలక్షేపం..

నేను రెగ్యులర్‌గా సినిమా చూసే ఓ థియేటర్లో ఓ ఫుడ్ స్టాల్ ఓనర్ లైఫ్ ఇది. “చాలా కష్టం కదా” అంటే “ఏముంది అలవాటైపోయింది” అని నవ్వుతాడు. Boys ఉన్నా.. ఇంటి దగ్గర రిలాక్స్ అవకుండా అన్ని గంటలూ అక్కడే గడుపుతాడు..

—————————————–

పదేళ్ల నుండి తెలిసిన కిరాణా షాపు.. మెయిన్ రోడ్‌కి వెళ్లాలంటే ఆ షాపు మీందే వెళ్లాలి.. ఎప్పుడు చూసినా ఆ షాపు తెరిచే ఉంటుంది… ఆ షాపులో మిత్రులు రాజుగౌడ్ గారు కూర్చునే ఉంటారు.. ఆయనకీ అసిస్టెంట్లు ఉన్నారు. కానీ ఓనర్ స్వయంగా చూసుకుంటే వచ్చే తృప్తిని ఆయన ఎంజాయ్ చేస్తున్నారు. అది పనిని ఇష్టపడే వాళ్ల గొప్పదనం..

—————————————-

వీధి చివర ఓ చిన్న ఫార్మసీ, జనరల్ స్టోర్… తెల్లారకముందూ తెరిచే ఉంటుంది… అర్థరాత్రీ తెరిచే ఉంటుంది…. ఒక భార్యా, ఒక భర్తా అంతే చూసుకునేది. నైట్ 10 అయితే ఓ పక్క ఫుడ్ బాక్స్ ఓపెన్ చేసి తింటూనే పెద్దాయన ఒక చేత్తో మనకు కావలసినవి ఇస్తుంటాడు. కేవలం మెడిసిన్స్ ఇచ్చి డబ్బులు తీసుకోవడమే కాదు.. చిన్న చిన్న ఆరోగ్య సలహాలు కూడా చెప్తుంటాడు.. అంత ఓపిక ఎలా వస్తుందో!

——————————————-

మనకు డైలీ మన చుట్టూ ఇలాంటివి చాలా కన్పిస్తాయి. అయినా పెద్దగా పట్టించుకోం… ఓవర్‌లుక్ చేసేస్తాం.. “ఆ ఏముంది వాళ్లు డబ్బులు సంపాదించుకోవట్లేదా” అని చిన్నచూపు చూస్తాం. ఒక్కో ప్రోడక్ట్ అమ్మితే వాళ్లకి వచ్చే 10, 20 రూపాయల మార్జినే మన కళ్లకి కన్పిస్తోంది. దాని వెనుక వాళ్లు రాత్రింబవళ్లూ, ఏళ్లతరబడి పడుతున్న కష్టం అస్సలు కన్పించదు. మనం మాత్రం 7-8 గంటలు Facebook ఛాట్లు, whatsapp ఛాట్లు చేసుకుంటూ వేలకు వేలు సంపాదిస్తున్నా డబ్బు సరిపోవట్లేదని అనుకుంటాం. ఇక్కడ వాళ్లు టాలెంటెడ్ కాదు, మనం ఒక్కళ్లమే టాలెంటెడ్ అనుకుంటే అది మన మూర్ఖత్వం. మనకన్నా ఎంతో టాలెంటెడ్ వాళ్లు కూడా డబ్బు పట్ల పెద్దగా ఇంట్రెస్ట్ లేకుండా పనిని ఆస్వాదిస్తూ వచ్చిన దానితో తృప్తి పడుతూ చాలా హాపీగా బ్రతికేస్తున్నారు. అసంతృప్తల్లా ఎంత వచ్చినా సరిపోని మనకే!

—————————

కష్టం విలువ తెలీనప్పుడు, కష్టం పట్ల గౌరవం లేనప్పుడూ ఏదీ తలకెక్కదు. పైన చెప్పిన తరహా వాళ్లని మీ చుట్టూ గమనించండి.. వాళ్ల నుండి చాలా నేర్చుకోవాలి.. సినిమా హీరోల పంచ్ డైలాగులనూ, జై మాహిష్మతీ అనే మాదిరి హిట్ సినిమాల డైలాగులనూ ఏదో పూనకం వచ్చినట్లు మాట్లాడుకుంటూ గొప్పగా ఫీలైపోవడం కాదు… వాళ్ల లైఫ్ స్టైయిల్‌నీ, వాళ్ల అణుకువనీ, షాపులకెళ్లి మనం ఎంత విసిగించినా ఓర్పుతో ఉండే వాళ్ల సహనం నుండీ చాలా నేర్చుకోవాలి.

లైఫంటే నువ్వు ఒక్కడివే గొప్పగా జీవిస్తున్నట్లు కాదు… నీ చుట్టూ నీకన్నా వందరెట్లు అద్భుతంగా జీవిస్తున్న వాళ్ల నుండి మంచి క్వాలిటీలను నేర్చుకుంటేనే నువ్వెంత అడుగున ఉన్నావో అర్థమవుతుంది.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

అనుభవం చెడగొట్టిన జీవితం

ఎంత అనుభవం గడిస్తే అంత సంతోషంగా ఉంటాం అనుకుంటారు చాలామంది…

మనం గడించే అనుభవమంతా కొన్ని bad, good మూమెంట్స్, కొన్ని జాగ్రత్తలు, కొన్ని కంక్లూజన్లు, కొన్ని ఓపీనియన్లు.. ఇవే ఎంత వెనక్కి తిరిగి చూసుకున్నా కన్పించేది.

ఎక్స్‌పీరియెన్స్ జీవితాన్ని చాలా చప్పగా చేస్తుంది. బాగా సంతోషమేసినా కూడా మెమరీ అర్కైవ్స్‌లోంచి ఓ పాత అనుభవం తన్నుకొచ్చి ఆ సంతోషాన్ని చంపేస్తుంది. ప్రతీ సందర్భానికీ మనమెలా ఉండాలో, మన నడవడిక ఎలా ఉండాలో, ఎలా ఉంటే సేఫ్‌గా, సెక్యూర్డ్‌గా ఉంటామో, పెయిన్ లేకుండా ఉంటామో ఎక్స్‌పీరియెన్స్ ద్వారా మనం స్ట్రేటజీలా సృష్టించుకుంటాం. దాంతో లైఫ్‌లో ప్రతీ మూమెంట్ దాని ఫ్లేవర్‌ని కోల్పోతుంది..

“ఫలానా ఇన్సిడెంట్ జరిగేవరకూ నేను చాలా హాపీగా ఉండే వాడిని.. ఆ తర్వాత నా థాట్స్ మారిపోయాయి” అంటూ చాలామంది ఇన్సిడెంట్లతో లైఫ్ మొత్తాన్నీ మార్చేసుకుంటారు. కరెక్టే.. జీవితంలో మనం ఎక్స్‌పీరియెన్స్ చేసిన వాటి ద్వారా కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవలసిందే. కానీ జాగ్రత్తలు తీసుకోవడం మాత్రమే లైఫ్ కాకూడదు కదా?

ఈరోజు జనాలు ముడుచుకుపోయి బ్రతుకుతున్నారు… పక్కోడిని చూసి నవ్వాలన్నా బెరుకే… ఎవడో అన్యాయం చేస్తాడనో.. ఎవడ్ని నమ్మాలో తెలీక.. జీవితం ఎప్పుడెలా అయిపోతుందో అర్థం కాక క్షణక్షణం బెదిరిపోతూ మధ్యలో పార్టీలు, గెట్‌టుగెదర్‌లూ చేసుకుంటూ ఏదో సెక్యూర్డ్‌గా ఉన్న భ్రాంతిలో మునిగే ప్రయత్నం. ఇంత భయం అవసరమా?

————————

అనుభవం బ్రతుకుని నేర్పుతుంది అంటారు.. కొన్ని కోణాల్లో అది నూటికి నూరుశాతం శుద్ధ తప్పు. అనుభవం బతుకుని చెడగొడుతుంది. సహజసిద్ధంగా బ్రతికే గుణాన్ని పోగొడుతుంది. ఏజ్ పెరిగే కొద్దీ.. జీవితంలో చూడాల్సినవన్నీ చూసే కొద్దీ లైఫ్ పట్ల థ్రిల్ పోతుంది.. లై‌ఫ్‌ని కొత్తగా చూడాలన్న ఇంట్రెస్ట్ పోతుంది.

ప్రతీ సమస్యకీ వంద కారణాలుంటాయి. వంద సొల్యూషన్లుంటాయి. కానీ మనం కంక్లూడ్ చేసిన సొల్యూషనే ఫైనల్ అన్నట్లూ.. ఆ అనుభవం ఇక జీవితంలో మళ్లీ ఎదురు కాకూడదు అన్నట్లు.. మన బ్రెయిన్‌ని ప్రోగ్రామింగ్ చేసి బిగదీసుకు కూర్చుంటే లైఫ్ చెత్తగా కాకుండా హాపీగా ఎలా ఉంటుంది?

———————————
ఎప్పటికప్పుడు డిటాచ్ కావాలి… unlink కావాలి.. మనకు ఏ అనుభవాలూ వద్దు… లైఫ్‌లో జరిగిన దాన్ని జరిగినట్లు accept చెయ్యడమూ, దాని గురించి వీలైనంత త్వరగా మర్చిపోయి మళ్లీ హాపీగా లైఫ్ లీడ్ చెయ్యడమే. అప్పుడే ఆలోచనల్లో క్రియేటివిటీ, శరీరంలో ఉత్సాహం మిగిలుంటాయి. లేదంటే ఎందుకొచ్చిన జీవితం అంటూ ఉసూరుమంటూనే బ్రతకాల్సి వస్తుంది.

చివరగా ఒక్కమాట, చిన్న పిల్లలకు తలపండిన మేధావుల్ని చూస్తే గౌరవం, తాము అంత గొప్పవాళ్లం ఎప్పుడు అయిపోతామో అని కూడా లోపల అనుకుంటూ ఉంటారు. కానీ ఆ మేధావుల కన్నా తామే గొప్పవాళ్లమని వాళ్లు ముసలి వాళ్లు అయ్యాక గానీ తెలీదు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

లీడర్ – ఫాలోయర్

మనకు ఆశలు ఉంటాయి.. చాలా చాలా కలలుంటాయి.. కొన్ని ఆదర్శవంతమైన భావజాలాలు ఉంటాయి.. ఇవన్నీ ప్రాక్టికల్‌గా ఫాలో అవడానికి మనకు పర్మిట్ అవదు. సో మనకు ఓ రిప్రజెంటేటివ్ కోసం నిరంతరం అన్వేషిస్తుంటాం.

అలా ఓ లీడరో, మనం అభిమానించే వ్యక్తో, హీరోనో, రాజకీయ నాయకుడో, ఫ్రెండో ఎవరో ఒకరు కన్పిస్తారు. సో గుడ్డిగా అభిమానించడం మొదలెడతాం. ఎంతలా అంటే మన తెలివితేటల్ని కూడా పక్కనపెట్టేసి గుడ్డిగా వ్యక్తిపూజలో తరించిపోయేలా! పిచ్చి పీక్‌కి చేరి ఆ మనిషి పేరుకి ఓ ఇజం అనే తోక తగిలించి “ఇజా”లూ డిఫైన్ చేసేస్తాం.

ఇక్కడ మన బద్ధకం నుండి.. సొసైటీలో ఏదో రాత్రికిరాత్రి మార్పు వచ్చేయాలన్న మన అజ్ఞానం నుండి లీడర్లు పుట్టుకొస్తారు. ఒకర్ని గుడ్డిగా ఫాలో అవడం ఎప్పుడూ నీ అస్థిత్వాన్ని చంపేస్తుంది, నీకంటూ స్వంత ఆలోచనలు లేకుండా చేస్తుంది.

సినిమా హీరోల మానరిజాలూ, పంచ్ డైలాగులూ అంతే హాని చేకూరుస్తాయి. ఏ అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్‌కో, డైరెక్టర్‌కో, ప్రొడక్షన్‌ టీమ్‌లోని ఎవడికో ఓ మానరిజం ఉంటుంది. దాన్ని సినిమాలో పెట్టేస్తారు.. దాన్ని మాస్‌గా ఫాలో అయిపోయి ఏదో ఘనకార్యం చేసినట్లు మనం ఫీలవుతాం. ఇక్కడ ఏదీ తప్పు అని నేను చెప్పట్లేదు. కానీ నీకంటూ ఓ స్వంత స్టైల్, నడవడిక క్రియేట్ చేసుకోగల దక్షత ఉండీ నువ్వు కొన్ని కోట్ల మంది లాంటే ఓ హీరో మానరిజం, పంచ్ డైలాగులు మాట్లాడేస్తూ అది గొప్పగా ఫీలవుతున్నావంటే ఫూలిష్‌గా అన్పించట్లేదూ?

రకరకాల ఫీల్డుల నుండి హీరోల్ని మన మనసులో పుట్టించుకుంటాం.. కొన్నాళ్లు ఆరాధిస్తాం. ఆ తర్వాత కొన్నాళ్లకి వాళ్ల మీద, వాళ్లకు మనం ఇచ్చే వేల్యూ మీద సందేహం వస్తుంది. ఇది నేచురల్ ప్రాసెస్. ప్రపంచాన్ని శాసించిన అతి గొప్ప లీడర్లు కూడా చాలామంది చేత సందేహించబడుతూనే ఉంటారు, క్వశ్చన్ చెయ్యబడుతూనే ఉంటారు. ఎందుకంటే మనం ఒకర్ని లీడర్‌గా ఎంచుకునేటప్పుడు వాళ్లని ఏదో ఉద్ధరిస్తున్నాం అనుకుంటాం. ఉత్త పుణ్యానికి వాళ్లకి బ్రహ్మరధం పడుతున్నామనుకుంటాం. సో వాళ్ల గురించి మన అంచనాలు 1% తారుమారైనా అంతే వేగంగా రివర్స్ అవుతాం. మన ఇగోలు హర్ట్ అవుతాయి.

ఇక్కడ నేను స్పష్టంగా చెప్పదలుచుకున్నది ఇంకొకర్ని గుడ్డిగా ఫాలో అవడం కన్నా నీ స్వంత ఆలోచనని కల్టివేట్ చేసుకోవడం చాలా చాలా అవసరం. స్వంత ఆలోచన కోల్పోయిన ప్రతీ ఒక్కడూ పూర్తిగా విచక్షణ కోల్పోతాడు. తను నమ్మిన వ్యక్తుల కోసం గుడ్డిగా ప్రాణాలకు తెగించడానికైనా సిద్ధపడతాడు.. లేదా నమ్మకం వమ్ము అయితే పూర్తిగా తిరగబడి రాక్షసుడిలా అయినా మారతాడు. ఈ రెండు extremes కాదు మెచ్యూర్డ్ పీపుల్‌కి ఉండాల్సింది. మనకంటూ స్వంత ఆలోచన. ఎవరి అధికారానికీ లోబడని స్వంత వ్యక్తిత్వం!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

థింకింగ్ patterns

మన రియాక్షన్లు, మన ఇంట్రెస్టులు ఖచ్చితంగా ఒక pattern ప్రకారమే ఉంటాయి. రాజకీయాల గురించి వచ్చినప్పుడు ఫస్ట్ ప్రాంతీయ, కుల రాజకీయాలూ, ఆ తర్వాత నేషనల్, ఇంటర్నేషనల్.. సినిమాలకే వస్తే చిరు, బాలయ్య ఫ్యామిలీలూ… అలాగే ఓపీనియన్స్ పరంగా చూస్తే ఒకరు ఒక మాట అంటే మనం ఏమీ తక్కువ తీసిపోలేదు అని రుజువు చేసుకోవడానికి మనం మరో రకంగా స్పందించడమూ ఇలా మన సైకాలజీ మొత్తం ఓ predefined pattern. ఈ బిహేవియరల్ patternలు మనల్ని ఇంతగా ఇన్‌ఫ్లుయెన్స్ చెయ్యడానికి ప్రధానమైన కారణం మనకున్న అనవసరమైన నాలెడ్జ్.

నాలెడ్జ్ అంటే బుక్కిష్ నాలెడ్జ్‌నీ, రకరకాల సోర్సెస్ నుండి బ్రెయిన్‌లోకి చేరే ఇన్ఫర్మేషన్‌నీ, పుట్టినప్పటి నుండి ఇప్పటివరకూ జరిగిన లైఫ్‌లోని అనుభవాలనూ పోగేసుకోవడం కాదు.. అలాంటి నాలెడ్జ్ ఒక actionకి తాను మెదడులోకి బలంగా నమ్మిన మరో రియాక్షన్‌ని మాత్రమే ఫలితంగా అందజేస్తుంది.

కొన్ని examples చూద్దాం..

———————

మొగుడికి కోపం వస్తుంది.. పెళ్లాంపై అరుస్తాడు.. పెళ్లాం తిరిగి ఏదో ఒక మాట అంటుంది… మొగుడి ఇగో దారుణంగా దెబ్బతింటుంది. అసలు లైఫ్‌లో ఎప్పుడూ అనుకోని మాటలు కూడా అనేసుకుంటారు. ఇక్కడ మొగుడికి కోపం రావడం ఓ action అయితే ఆ తర్వాత జరిగినవన్నీ ఛెయిన్ సిస్టమ్‌లా ఒకదాని రియాక్షన్‌గా మరొకటి జరిగిపోయాయి. ఇక్కడ నిశితంగా చూస్తే ఓ స్పష్టమైన pattern దాగి ఉంటుంది.

తెలంగాణ CM, ఆంధ్రా CM ఏదో ఒకర్నొకరు తిట్టుకుంటారు.. జనరల్‌గా చూస్తే, లైట్‌గా తీసుకుంటే అది అతి సాధారణ ఇష్యూ. కానీ అది విన్న వెంటనే మనకు గతంలో ప్రజల మధ్య రేగిన విద్వేషాలూ, ఉద్వేగాలూ అన్నీ బ్రెయిన్ archivesలోంచి తొలుచుకుని వస్తాయి. అది పెద్ద విషయం కాకపోయినా మన ప్రాంతం మన నరనరాల్లోకీ పూనుతుంది. ఆవేశపడిపోతాం. ఇక్కడ కూడా ఓ pattern ఉంది. జరిగేది ఓ చిన్న సంఘటన. కానీ దానికి మనం స్పందించే విధానం బ్రెయిన్ నుండి అరికాలి వరకూ నరనరాల్లోకీ గతం తాలూకు జ్ఞాపకాల నుండి ఓ సీక్వెన్స్‌లో patternగా పాకిపోతుంది.

ఎప్పుడో వర్షాకాలం.. బయట తడిస్తే విపరీతంగా జలుబు చేసి జ్వరం వచ్చింది.. నెలరోజులు సెట్ కాలేదు. అది జ్ఞాపకంగా మిగిలి ఉండిపోతుంది. ఆ జ్ఞాపకం మళ్లీ మళ్లీ వర్షం పడినప్పుడల్లా గుర్తొస్తూనే ఉంటుంది. చినుకు తలమీద పడితే ఎక్కడ మంచాన పడతామో అన్న భయం తన్నుకొస్తుంది.

——————

పైన చెప్పినవి అతి సింపుల్‌గా ఉన్న చిన్న examples మాత్రమే. ఇలాంటివి కొన్ని వందలు ప్రతీ క్షణం మనం బ్రెయిన్‌లోని రిజిస్ట్రీ నుండి వెలికితీసి రియాక్ట్ అవుతుంటాం.

ఇక్కడ మనం ఎలా రియాక్ట్ అవుతామన్న దానికి ప్రధానమైన ప్రాతిపదిక… మన గతపు చేదు, ఆనందపు జ్ఞాపకాలూ, Facebookల ద్వారా, పేపర్ల ద్వారా పుస్తకాల ద్వారా నాలెడ్జ్ పేరిట బ్రెయిన్‌లోకి తోసేసే చెత్త.

ఇదంతా కలిసి మనం ఒకలాగే రియాక్ట్ అయ్యేలా ప్రేరేపిస్తుంది. గత ఒకటి రెండు రోజులుగా ఒకరిద్దరు మిత్రులు అడిగారు.. తెలుగు రాష్ట్రాల్లో జరుగుతున్న దానిమీద మీ స్పందన ఏంటి అని! అసలా విషయం పట్టించుకుంటేనే కదా ఏమైనా స్పందన వచ్చేది? మన రియాక్షన్లని ఇన్‌ఫ్లుయెన్స్ చేసే ఇలాంటి విషయాల గురించి ఎంత లీస్ట్ పట్టించుకుంటే అంత బెటర్.

అతి ముఖ్యంగా నేను చెప్పదలుచుకున్నది థింకింగ్ patterns ఇనుప తీగల్లాంటివి. ప్రతీ విషయాన్నీ ప్రతీ క్షణమూ భిన్నంగా ఆలోచించవచ్చు. అలా భిన్నంగా ఆలోచిస్తూ పోతే మన లైఫే మారిపోతుంది. మన ఆలోచనలు కొత్తగా తయారవుతాయి, జీవితంలో కొత్త ఉత్సాహం వస్తుంది.. అనవసరమైన వాటికి రియాక్ట్ అవడం మానేస్తాం. ఎవరు మన పట్ల ఎలా ప్రవర్తించినా అవతలి వారి మెంటల్ స్టేట్‌పై క్లారిటీ వస్తుంది.

సో మీకున్న నాలెడ్జ్ మొత్తాన్నీ పక్కన పడేయండి.. ఈ క్షణం మీ కళ్ల ముందు ఉంటే ఈ క్షణం గురించి ఇప్పటికిప్పుడు ఫ్రెష్‌గా ఆలోచించండి. ఫ్రెష్‌గా నిర్ణయం తీసుకోండి… గత అనుభవాలను బట్టో… సొసైటీలో అందరూ రియాక్ట్ అవుతున్న దాన్ని బట్టో.. ఇంకో మూసలోనో ఆలోచించేసి మీ జీవితాన్ని ఇరికించేసుకోకండి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మౌనం..

చెవులు రిక్కించి వినడమూ… కావాలని ఒక వ్యక్తి మాట్లాడే దాని మీదే మైండ్‌నంతా ఫోకస్ చేసి వినడమూ.. ఎదుటి వ్యక్తి ఇగోని శాటిస్‌ఫై చెయ్యడానికి ఇష్టం లేకపోయినా వింటున్నట్లు నటించడమూ ఇవన్నీ బ్రెయిన్‌ని చాలా strain చేస్తాయి. అస్సలు ఎలాంటి ప్రయత్నం చెయ్యకపోతే చాలు.. ప్రశాంతంగా ఉంటే చాలు మీరు కోరుకున్నవే కాదు.. మీరు concentrate చెయ్యడం ద్వారా వినలేని తక్కువ ఫ్రీక్వెన్సీ శబ్ధాలు కూడా విన్పిస్తాయి. ప్రతీ క్షణం మనస్సుని ప్రశాంతంగా ఉంచుకుంటే చాలు!

ఎంత ఎక్కువ వినగలిగితే.. ఎంత ప్రశాంతంగా వినగలిగిన పరిపక్వత ఉంటే అంత ఎక్కువ నిశ్శబ్ధాన్ని ఇష్టపడతాం.. ఎగిరెగిరి పడడం కన్నా… హడావుడి చేసి అస్థిత్వాన్ని నిలబెట్టుకోవాలని తపన పడడం కన్నా సైలెన్స్‌లోనే జీవితం చాలా అర్థమవుతుంది. అలాగే బయటి ప్రపంచంలో జరిగే హాహాకారాలూ, జనాల భయాలూ, పిరికితనాలూ, బలహీనతలూ మన నిశ్శబ్ధాన్ని ఛేధించుకుని రాలేవు. మన ప్రశాంతతని ఏమాత్రం కదిలించలేవు.

మాట్లాడడం కన్నా మౌనమే చాలా శక్తివంతమైనది. ఏదో మాట్లాడాలనుకుని మాట్లాడడం చేతకాక మౌనంగా ఉండడం కాదు మౌనమంటే…! అన్నీ అర్థమయీ, అన్నిటి పట్లా అవగాహన కలిగి ఉండీ… కళ్ల ముందు జరిగేదంతా ప్రేక్షకుల్లా చూస్తూ అంతకన్నా ఎక్కువ ఫ్రీక్వెన్సీని మనస్సులో కలిగి ఉండి మౌనం దాల్చడం అత్యంత శక్తివంతమైనది. అలాంటి మౌనాన్ని అలవాటు చేసుకుందాం.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మనుషులూ, కోరికా, ఫలితమూ!

Strong Desire అనేది ఎప్పుడూ పట్టలేనంత ఆనందాన్నో, తట్టుకోలేనంత దుఃఖాన్నో ఫలితంగా ఇస్తుంది. End Result ఆనందమైతే ఆ ఆనందం మరో దుఃఖానికి దారితీయడమూ.. దుఃఖం మరో ఆనందంలో మర్చిపోబడడమూ చాలా కామన్.

మన desires ఎక్కువ మనుషులతోనో, వస్తువులతోనో ముడిపడి ఉంటాయి. మెటీరియల్స్ ఇచ్చే సంతోషం మనుషులతో వచ్చే దానితో పోలిస్తే చాలా తక్కువ timeframe కలిగి ఉంటుంది. అందుకే ఏదైనా వస్తువు కొన్నా అది నలుగురితోనూ పంచుకుంటే వచ్చే ఆనందాన్నే ఆస్వాదిస్తుంటారు తప్పించి వస్తువు వల్ల పెద్దగా ఆనందం రాదు.

ఇక్కడ మనుషులు మన బలం, మన బలహీనతా కూడా! జీవితాంతం మనుషుల్లో ఓ ప్రత్యేకమైన గుర్తింపు కోసం మనం పడే తపనే మనం సృష్టించుకునే “నరకం” ఈ భూమ్మీద! యెస్.. మనుషుల కోసం మనం రకరకాల వేషాలు వేస్తాం.. మనల్ని మనం మర్చిపోయి, మన సహజస్వభావాన్ని పక్కన పెట్టి.. మన ఇష్టాఇష్టాలను, అభిప్రాయాలనూ.. ఆలోచనలను.. భావోద్వేగాలనూ అన్నింటినీ పక్కనపెట్టి చుట్టూ ఉన్న మనుషులకు ఎలా నచ్చుతుందో అలా మేకప్ వేసుకుంటాం.

People tries to influence us alot. “నువ్వు ఇలాగే ఉండాలి” అనే వాడు ఒకడు.. “నువ్వు ఫలానా మనుషుల్ని మాత్రమే ఎంటర్‌టైన్ చెయ్యాలి…” అని పరిధులు గీచేవాడు ఒకడు.. “ఇలా మాత్రమే ఆలోచించాలి..” అని బ్రెయిన్‌లోకి చొచ్చుకువచ్చి ఆలోచనల్నీ తన వైపు మళ్లించుకునే వాడు ఒకడు. ఇలా ఏకంగా మన అస్థిత్వమే, మన సహజత్వమే పోగొట్టుకుని ఏం కావాలో, ఎలా బ్రతకాలో, అసలు మన గమ్యమేమిటో తెలీక గుడ్డిగా రోజులు గడిపేసే లైఫ్‌లు మనవి!

అయిపోయిందేదో అయిపోయింది… ఇకనైనా లైఫ్‌ని మీ కంట్రోల్‌లోకి తీసుకోండి.. ఎవడి మెచ్చుకోళ్లూ, acceptanceలూ మనకు అవసరం లేదు. ఎవడో ఆవేశంగా తిడుతున్నాడు.. ఇంకెవడో విషాన్ని కక్కుతున్నాడు.. మరెవడో ఓర్వలేక చులకనగా మాట్లాడుతున్నాడు…. మరొకడెవడో అజ్ఞానంతో కళ్లు మూసుకుపోయి మూర్ఖంగా ప్రవర్తిస్తున్నాడు… వీటన్నింటికీ ఒక్కటే సమాధానం ప్రశాంతమైన ఫేస్.. చెరగని చిరునవ్వు!

యెస్.. హాయిగా నవ్వండి.. ఎవడి నెగిటివ్ ఎమోషన్లని వాడికే ఆ నవ్వుతో రిటర్న్ reflect చెయ్యండి. అది తట్టుకోలేక నెగిటివిటీ కుమ్మరించడం ఆపేస్తారు.

నిజమే మనం మనుషులం.. రుషులం కాదు.. కోపాలొస్తాయి.. మనసు గాయపడుతుంది… కానీ ఎంతసేపు అలా? రోజులు రోజులు కుంగిపోతూ, ఆవేశపడుతూ, డిజప్పాయింట్ అవుతూ కూర్చోవాలా? ఎంత గొప్ప బాధనైనా అరగంటలోనో, మహా అయితే గంటలోనో మర్చిపోయి వేరే పనిలో పడిపోయే నైజం అలవర్చుకోండి. జీవితం హాపీగా ఉంటుంది.

అలాగే ఎప్పుడూ నీ desire మనుషులను సంపాదించుకోవడమూ.. వాళ్లని కాపాడుకోవడమూపై ఫోకస్ అయి ఉండకూడదు. మనం చేసే పనుల్ని, మన ఆలోచనల్ని చూసి మనుషులు వస్తారు, అవే పనుల్ని చూసి కంటిన్యూ అవుతారు.. అవి అర్థం కాని వారు వెళ్లిపోతారు తప్పించి.. అన్ని పనులూ ఆపేసి మనుషులను సంపాదించుకోవడం కోసం నీ సహజత్వాన్ని మార్చుకోకు. ఇంకా సాధ్యపడితే ఎంతమంది మనుషులు ఉన్నా.. అసలు ఒక్కరు కూడా లేకపోయినా.. నీలో నువ్వు అంతర్ముఖుడివై సంతోషంగా ఉండడం అలవర్చుకో! అదెంత గొప్ప మానసిక స్థితో ఈ మనుషుల్లో ఆనందాన్ని వెదుక్కునేటంత కాలం అర్థం కాదు. నీకు నువ్వు రుషివైతే తెలుస్తుంది ఈ మనుషుల వల్ల మనల్ని మనం ఎలా కోల్పోతున్నామో!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

Pages:1234567...27»