దేవుళ్లాంటి మనుషుల్ని దెయ్యాలుగా మారుస్తున్నదెవరు?

“నాకేం చెప్పకు.. నాకంతా తెలుసు.. మనుషులంతా ఇంతే.. i know.. చాలా స్టడీ చేశాను.. మనుషుల్ని చూస్తుంటే అసహ్యం వేస్తోందీ..” – ఈ డైలాగ్ చాలాసార్లు చాలామంది నుండి విన్నాను. చెప్పిందే చెప్పి చంపేస్తారు.. వాళ్లు అనుకున్నదే కరెక్ట్ అని!

అసలు ఏం తెలుసని మనుషుల గురించి? ఆఫ్టరాల్ ఏవో నాలుగు కష్టాలు రాగానే, ఓ నలుగురు లైఫ్‌లో హ్యాండ్ ఇవ్వగానే ఏదో పెద్ద హ్యూమన్ రేస్ సైకాలజీ మొత్తం ఒంట పట్టేసినట్లు బుర్రకు తాళాలు వేసుకుంటూ కూర్చునే జనాల్ని ఏమనాలో అర్థం కాదు.

ప్రతీ మనిషీ ఎదుటి వ్యక్తి తప్పునే 400% జూమ్ చేసి తాము ఏం చెయ్యకపోయినా జనాలు తమ పట్ల నిర్థయగా ఉన్నారని వెధవ ఫోజులు కొడుతుంటారు. ఎదుటి వాడిని point out చెయ్యడం కాదు… అసలు నువ్వేం తప్పు చేశావో అనలైజ్ చేసుకుంటే, కాస్త ఇగోలు పక్కనపెడితే అన్ని రిలేషన్లూ బాగుంటాయి.

ఒకరిద్దరు నాతో అంటుంటారు… “క్షమించడం మా ఇంటా వంటా లేదు.. నేను ఇప్పటివరకూ ఎవరికీ సారీలు చెప్పలేదు” అని! “సారీ” చెప్పడానికి చాలా పెద్ద మనస్సు కావాలి. తప్పులన్నీ చేస్తూ కూడా సారీ చెప్పడానికి కూడా అంత ఇగోయిస్టిక్‌గా ఉంటే ఎవరు లోపల్లోపల కాలిపోయేది మీరే. “ఎవరికీ సారీ చెప్పకుండా ఉండడం” గొప్ప కాదు. అది నీ లోపం క్రింద లెక్క.

మనిషిని ప్రేమించడం, అభిమానించడం చాలా గొప్ప నేచర్. ఆ మైండ్‌సెట్‌లో నుండి చూస్తే చుట్టూ అందరూ ఎంత ఎఫెక్షనేట్‌గా ఉండే వాళ్లు కన్పిస్తారో! కానీ తెల్లారిలేస్తే మనం ఆలోచించేదంతా నెగిటివ్ థింకింగ్.. మనుషులపై నమ్మకం ఉండదు.. “మనుషులంతా స్వార్థపరులు.. మనమొక్కళ్లమే పుణ్యాత్ములం” అనే బోడి ఫీలింగులు.. ఇలాంటి సంకుచిత భావజాలం మధ్య అసలు మనిషిలో దైవం ఏం కన్పిస్తుంది?

మనిషి భగవంతుడితో సమానం. ఈ మాట నేను కొన్ని వందలసార్లు రాసి ఉంటాను. నిజంగా చాలామంది మనుషుల్లో నాకు భగవంతుడు కన్పిస్తాడు.. నా లైఫ్‌లో నేను ప్రతీ మనిషి పట్లా పాజిటివ్‌గా థింక్ చెయ్యడం వల్ల నాకందరూ దేవుళ్లలాంటి మనుషులే కన్పించారు. అదేంటో మరి ఈ జనాభాకి మనుషుల్లో దెయ్యాలు మాత్రమే కన్పిస్తాయెందుకో అర్థం కాదు.

మనుషుల్ని నమ్మండి, మనుషులకు మంచి చేయండి.. మనుషుల్ని గుండెల్లో పెట్టుకోండి.. మాటల ద్వారా కూడా ఏ మనిషి గురించీ తప్పుగా మాట్లాడకండి.. మనుషుల గురించి తప్పుగా మాట్లాడితే, ఆలోచిస్తే దేవుళ్లని దెయ్యాలుగా మనం మార్చేస్తున్నట్లు లెక్క. ఆ దెయ్యాలు మీ చుట్టూ తిరిగి మిమ్మల్ని గాక ఎవర్ని వేధిస్తాయి?

అందుకే మనిషిలో భగవంతుడిని మాత్రమే చూద్దాం.. మీరు గమనిస్తూనే ఉన్నారు.. నేను నా పోస్టుల ద్వారా చాలా తరచుగా పలువురు వ్యక్తుల గురించి రాస్తుంటాను… అంత గొప్ప వ్యక్తులు నాకు దొరకడానికి కారణం వాళ్ల పట్ల నేను గౌరవం కలిగి ఉండడం! మనుషుల పట్ల గౌరవం కోల్పోయి గొప్ప వ్యక్తులు మనుషుల్లో దొరకాలంటే ఎలా దొరుకుతారు? ఈ లాజిక్ అర్థం కావడానికి కొంతమందికి జీవితకాలం పట్టొచ్చు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

తాగడం అవసరమా?

పార్టీలో కూర్చోవడమంటే చాలామందికి మంచి సరదా… సరంజామా అన్నీ సమకూర్చుకుని తాపీగా సోది చెప్పుకుంటూ లాగించేసే కొద్దీ బాటిళ్లు బాటిళ్లు ఖాళీ అయిపోతుంటాయి..

తాగడం పదేళ్ల క్రితం వరకూ పెద్ద తప్పుగానే భావించబడుతూ వచ్చేది. సరిగ్గా తొమ్మిదేళ్ల క్రితం 2005లో నేను లాస్ట్ టైమ్ డ్రింక్ చేశాను.. డ్రింక్ అంటే బీర్ మాత్రమే. “ఇక లైఫ్‌లో డ్రింక్ చెయ్యకూడదు” అని డిసైడ్ చేసుకుని మానేసి ఇప్పటికి 9 సంవత్సరాలైపోయింది.

ఇప్పుడు తాగడం తల్లిదండ్రులకు తెలిసినా పెద్దగా సీరియస్‌గా ఎవరూ తీసుకోవట్లేదు. ఓ రకంగా చెప్పాలంటే అది acceptable habit అయిపోయింది. ఇక FBలో అయితే చాలామంది చాలా దర్జాగా మందు గ్లాసులు పట్టుకుని చెల్లాచెదురుగా పడున్న బాటిళ్లతో ఫొటోలు కూడా పెట్టేస్తున్నారు.. “అందరం కలిసి ఎంజాయ్ చేస్తున్నాం” అని! అదో గొప్పగా చెప్పుకుంటూ!!

———————-

తాగడం ఎంజాయ్‌మెంటా కాదా అన్న దానికన్నా అది ఎంత డేంజరస్ హాబిటో చాలామందికి అర్థం కాదు. కొంతమందైతే నెలకో, 15 రోజులతో జస్ట్ టేస్ట్ చేస్తున్నాం.. సో పెద్దగా మాకు అలవాటు కూడా లేదంటూ తమకి తాము క్లీన్ చిట్ ఇచ్చుకుంటూ ఉంటారు.

బాడీ మెటబాలిజాన్ని కొన్ని గంటల పాటు అస్థవ్యస్థం చేసే హాబిట్ డ్రింకింగ్. ఆ కొద్ది గంటలే ఎఫెక్ట్ అనుకుంటే తప్పే.. బాడీలోని ప్రతీ ఆర్గానూ పరోక్షంగా ఎఫెక్ట్ అయ్యే హాబిట్ ఇది. ప్రత్యక్షంగా దారుణంగా డామేజ్ అయ్యేది లివర్. ఆకలి పుట్టాలన్నా, తిన్నది అరగాలన్నా, అరిగాక అది శరీరంలోని అన్ని అవయువాలకూ, కణాలకూ పోషకాల రూపంలో అందాలన్నా లివర్ ఎంత ముఖ్యమైన రోల్ ప్లే చేస్తుందో దాదాపు అందరికీ తెలిసిందే…

అయినా తాగుతారు… “ఆ ఏముందిలే.. కొద్దిగానే కదా.. ఇప్పుడు గాక ఎప్పుడు ఎంజాయ్ చేస్తాం” అని!

తాగడమే కాదు కొత్త మెడికల్ థీరీలూ బోధిస్తుంటారు.. రోజుకో ఔన్స్ తాగితే గుండెకు మంచిదని :) గుండె జబ్బులున్న వారికి హైపర్ టెన్షన్ రాకుండా స్లీపింగ్ పిల్స్ లాంటివో, కొద్ది మోతాదులో precribe చేసే డ్రింక్‌నో మీ వ్యసనానికి కారణంగా చేసుకుంటే అంతకన్నా అవివేకం ఏదీ లేదు.

డ్రింక్ హాబిట్ ఉన్న కొంతమంది అమ్మాయిలనూ నేను చాలా ఏళ్లుగా చూస్తున్నాను.. మగాళ్లకు ఆరోగ్య స్పృహ ఉండట్లేదు సరే.. ఆడాళ్లకు ఏమవుతోందో అర్థం కావట్లా.. వాళ్లు పెళ్లిళ్లు చేసుకోవాలి.. పిల్లల్ని కనాలి.. డ్రింక్, స్మోక్ చెయ్యడం వల్ల పునరోత్పత్తి శక్తిని పోగొట్టుకున్న వాళ్లూ నాకు తెలుసు. ఆడవాళ్లకు జీవితాంతం హార్మోన్లు అతి కీలకం. కానీ అవేం పట్టించుకోవట్లేదు.. హాపీగా గ్లాస్ పట్టుకుని బాయ్, గర్ల్ ఫ్రెండ్స్‌తో పార్టీలు చేసుకునే కల్చర్ వచ్చేసింది.

మగాళ్లయినా, ఆడాళ్లయినా మీరు తాగుతుంటే అడ్మైరింగ్‌గా చూస్తున్నారనో, ఎవరూ ఆపట్లేదనో, అంతా acceptable అయిపోయిందనో భావించేసి కంటిన్యూ అయిపోతే మీ లైఫ్ మీరు నాశనం చేసుకుంటున్నట్లే. ఒకప్పుడు డ్రింక్ చేసి 9 ఏళ్ల నుండి మానేసిన అనుభవం కొద్దీ చెప్తున్నా.. డ్రింక్ మానేయండి శరీరం ఎంత కంట్రోల్‌లోకి వస్తుందో మీరే గ్రహిస్తారు.

చిన్న వయస్సులోనే ముసలి వాళ్లలా కన్పిస్తున్నారంటే, కేజీలకు కేజీలు బానపొట్టలు వేలాడిపోతున్నాయంటే.. నడుముల చుట్టూ టైర్లు వేలాడిపోతున్నాయంటే.. మొహం రఫ్‌గా తయారైపోతోందంటే, తిన్నది అరగట్లేదంటే, ఆకలి వేయట్లేదంటే.. మంచి నీళ్లు కూడా తాగబుద్ధి కావట్లేదంటే.. ఇలా ఎన్నింటికో మీ తాగుడు కారణం. దయచేసి న్యూ ఇయర్ పేరుతో ఆ తాగుడు హాబిట్ పెంచుకోకండి.. మానేయండి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మనుషులూ – గౌరవాలు

ఆ మనిషంటే చాలా గౌరవం.. ఆ మనిషి అలా ప్రవర్తిస్తాడని నేనూహించలేదు.. ఏళ్ల తరబడి ఉన్న ఓపీనియన్ మొత్తం కొట్టుకుపోయింది.. “మనుషులు ఇలా కూడా ఉంటారా?”.. ఆ చులకన నవ్వు తలుచుకుంటే మనిషి మొహం మళ్లీ చూడాలన్పించట్లేదు..

“ఇన్నాళ్లూ ఎంత నటించాడూ.. చాలా ఆప్తుడైనట్లు చాలా ప్రేమగా మాట్లాడే మాటల్తో? లోపలున్న ఎమోషన్లని దాచుకుంటూ పైకి ఫేస్ చాలా ప్రేమగా పెడుతుండే వాడన్నమాట.. ఓ చిన్న నవ్వుతో, ఫేస్ ఎక్స్‌ప్రెషన్ తో మొత్తం బయటపడిపోయింది.. ”

ఇలా నాలో నేను చాలా అనుకుంటూనే ఉన్నాను..

అంతే.. ఉన్న ఫళంగా ఓ మనిషిపై నా ప్రేమా, గౌరవం మొత్తం ఆవిరైపోయాయి.. లైఫ్ లాంగ్ ఆ మనిషి నా దృష్టిలో అతి సామాన్యుడే..
——————–

పైన రాసింది నా విషయం కాదు.. అందరి ఆలోచనా తీరు..

ప్రతీదీ స్కానింగ్ చేస్తాం మనం.. మన వ్యక్తి అనుకోవాలంటే చాలా అర్హతలు కావాలి వాళ్లకు.. మన మీద మనకు చాలా నమ్మకం.. “మనం అంత ఈజీగా ఎవర్నీ నమ్మం.. ఎంటర్‌టైన్ చెయ్యం” అని!

ఒక్కటంటే ఒక్క లోపం కూడా ఉండకూడదు.. Mr. Prefectలా ఉండాలన్నమాట.. అలాగైతేనే వాళ్లు మనోళ్లు.. లేదంటే వాళ్లున్నా లేకపోయినా ఒకటే.. అవసరమే లేదనేస్తాం..

ఎవడి బలహీనతలు వాడివి.. ఓ మనిషి పట్ల నీకు వల్లమాలిన respect ఉందంటే అది నీ ఇమాజినేషన్.. కొంత అవతలి మనిషి గొప్ప బిహేవియర్..

ఉన్నతమైన బిహేవియర్ ఉన్నంత మాత్రాన ఛైల్డిష్ థాట్సూ, ఎక్స్‌ప్రెషన్లూ, సిల్లీ బిహేవియరూ, అపరిపక్వ ఆలోచనలూ ఏదో విషయంలో, ఎప్పుడోసారి ఉండకూడదు అని రూలేం ఉంది?

ఎగ్జాంపుల్.. నేను ఏదైనా బాగా ఆలోచిస్తానని నాకు దగ్గరగా వచ్చిన అనేకమంది మిత్రులు “ఏంటి సర్.. మీరు కూడా సిల్లీగా అందర్లా ఆ సినిమా చూస్తున్నా.. ఈ సినిమా చూస్తున్నా అని updates పెడతారు” అంటూ సున్నితంగా హెచ్చరిస్తుంటారు. వాళ్లకు నా బిహేవియర్‌లోని contrast నచ్చట్లేదు. నాకు సినిమాలు ఇష్టం.. సో పెడుతుంటాను.. నాకు క్లారిటీ ఉంది. క్లారిటీ మిస్ అయ్యేది కంప్లయింట్లు చేసే మిత్రులకే!

ఎప్పుడూ ఓ మనిషిని ఓ మూసలో చూడడం కరెక్ట్ కాదు. రకరకాల compositions కలిస్తే ఓ పర్‌ఫెక్ట్ మెడిసిన్ ఎలా తయారవుతుందో మనిషీ ఎప్పుడెలా బిహేవ్ చేస్తారో, దేనికెలా స్పందిస్తారో మనకు తెలీదు. మనిషి బిహేవియర్‌లో మనకు నచ్చనిది ఏదైనా కన్పించగానే “నీ మీద ఉన్న respect మొత్తం పోయింది…” అని మొహం ముడుచుకుంటే అసలు అది నిజంగా, బలంగా ఇన్నాళ్లూ మీరు ఇచ్చిన గౌరవమేనా ఆ మనిషికి? అంత బలమైన గౌరవం ఆ మనిషి ఓ చిన్న different shadeతోనో, బిహేవియర్‌తోనో పోతుందా?

నాకు చంద్రబాబు ఇష్టం, పరకాల ప్రభాకర్ ఇష్టం.. వీళ్లిద్దరి గురించీ గొప్పగా చెప్పిన రోజున ఓ మనిషి అన్నాడు.. “మీరంటే చాలా respect ఉండేదండీ.. ఈరోజుతో అది పోయింది” అని! హహహ అరే నాయనా.. ఒక్కటి చెప్పు.. నా మీద నీకు respect ఎందుకు క్రియేట్ అయింది? ఫస్ట్ అది క్లారిటీ తెచ్చుకో..?
“నల్లమోతు శ్రీధర్ టెక్నాలజీ షేర్ చేస్తాడు.. మంచి మాటలు చెప్తాడు..” అని నువ్వు నన్ను గౌరవించడం మొదలెట్టావు.. అంతే కదా…?

మరి ఈరోజు నేను చంద్రబాబునో, పరకాల ప్రభాకర్‌నో ఇష్టపడడం వల్ల నేను నీకు చేసే ఏ పనీ ఆగట్లేదు కదా… నీకున్న సంకుచిత భావాల్ని నామీద respectకి ఎందుకు ముడిపెట్టి దూరమై అలా దూరమవడాన్ని ఇలాంటి ఫూలిష్ కారణాలతో జస్టిఫై చేసుకుంటావు?

మనిషి ముఖ్యం.. ఇది ఫస్ట్ గ్రహించండి.. మనిషి మన స్వంతం అనుకుంటే ఆ మనిషికి పూర్తి స్వేచ్ఛ ఇవ్వండి.. వాడిష్టమొచ్చినట్లు వాడు బిహేవ్ చేస్తాడు… నువ్వు ఓ కారణం వల్ల గౌరవం ఏర్పరుచుకుని అతను ఇకపై మొత్తం నీ ఆలోచనలకు నచ్చినట్లే ఉండాలంటే ఎలా? నీ చుట్టూ ఉన్న మనుషుల్ని ఇలా బలమైన స్వార్థపు తాళ్లతో నీ కంట్రోల్‌లో పెట్టుకోవాలని చూసి.. వాళ్లు నీకు నచ్చనట్లు ప్రవర్తిస్తే నీకేదో అన్యాయం చేసినట్లు ఫోజులు కొడుతూ దూరమవుతావా.. ఇవేం రిలేషన్లు.. కొద్దిగా మారొద్దా మనం?

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మనిషీ – దూరం

తెల్లారుగట్ట… చుట్టూ చిరు చీకట్లు.. చాన్నాళ్లుగా కలిసిమెలిసిపోయిన కావలసిన మనిషిని ఎక్కడో దిగబెట్టి వెనుదిరిగాను.. మరో కావలసిన మనిషి కారు డ్రైవ్ చేస్తున్నారు..

రోడ్డంతా విశాలంగా ఉంది.. రోడ్ మీద జీబ్రా గుర్తులూ.. సిగ్నలింగ్ మార్కులూ.. వెళ్తుండే కొద్దీ రోడ్ సాగుతూనే ఉంది. మనిషికి ఎంత దూరంగా జరిగిపోతున్నానో పరోక్షంగా చెప్తూ బాధ పెంచుతూ..

కళ్లమ్మట సన్నని నీటి తెర కమ్మేసింది.. కిలోమీటర్లూ, మైళ్లూ దూరమవుతూనే ఉన్నాం.. అదృష్టం కొద్దీ ఎవరు దూరమైనా.. దూరంగా జరిగినా.. ఓ పదో ఇరవయ్యో రోజులు కలతపడి.. తర్వాత మామూలైపోగలుగుతున్నాం, ఎక్కడికక్కడ ఎప్పటికప్పుడు ఓ కొత్త ప్రపంచం సిద్ధంగా ఉంటూనే ఉంది మనకి.. కొత్త మనుషులు, కొత్త రిలేషన్లు, అంతా కొత్తదనం… కానీ పాతవేమైపోతున్నాయి.. జ్ఞాపకాల్లో అట్టడుగుకి చేరుతున్న మనుషుల్నీ, మధురస్మృతుల్నీ కొత్త ప్రపంచంలో బిజీ అయిపోయి రీకాల్ చేసుకునే తీరిక కూడా దొరకట్లేదే..

దూరంగా జరిగిపోయిన మనుషుల్ని తలుచుకుంటే మనకు బాధ తన్నుకొస్తుంది.. ఏడుపొస్తుంది.. మనకు ఏడ్వడం నచ్చదు.. అస్సలు బాధనేదే తట్టుకోలేం.. అది సెంటి‌మెంట్స్‌తో కూడిన బాధైనా..! అందుకే వీలైనంత త్వరగా స్టెబిలైజ్ అవుతాం. సరిగ్గా ఇక్కడే ఓ సీక్రెట్ దాగుంది.. రిలేషన్లని పలుచన చేసేది..

ఓ మనిషి దూరంగా వెళ్లేటప్పుడు మనస్సు పడే బాధ దానంతట అది కోలుకోబడిన తర్వాత “ఆ మనిషి దూరంగా ఉండే మనిషే కదా” అన్న భావన కొద్దీ ఇంటెన్షనల్‌గానే గొప్ప జ్ఞాపకాల్ని వాటిని గుర్తు చేసుకునీ ఆ దూరాన్ని తట్టుకోవడం చేతకాక అసలు గుర్తు చేసుకోవడమే మానేస్తాం. ఎవరికి వారు వాళ్లకు సన్నిహితంగా, సమీపంగా ఉండే ప్రపంచంలోనే ఆనందాన్నీ, అనుభూతుల్నీ వెదుక్కోవడం మొదలెడతారు.

అందుకే వాకింగ్‌కి వెళ్లే తాతయ్యలకు ఏ ఫారిన్‌లోనో ఉండే కొడుకుల కన్నా బలమైన మానసికమైన అటాచ్మెంట్ ఉండే ఫ్రెండ్స్ తోటి వాకర్స్‌లో దొరుకుతుంటారు. ఎవరేమిటో తెలీకపోయినా ఓచోట బ్రతికే వాళ్లు అంత త్వరగా దగ్గరయ్యేదీ ఈ కారణం చేతే!

ఎవరి ప్రపంచం వాళ్లకు ఏర్పడుతోంది.. బానే ఉంది కానీ…

దూరంగా ఉంటూ జ్ఞాపకాల్లో కొందరూ, సజీవంగా కొందరూ, నిర్జీవులై కొందరూ.. మనుషులంతా చెల్లాచెదురవుతుంటే మనస్సు కలత చెందుతోంది.. మనస్సుని కుదుటపరుచుకోవడం గొప్ప విద్యేం కాదు.. కరువుతీరా ఏడ్వడానికి చాలా ధైర్యమూ, మనస్సూ కావాలి ఇవ్వాళ్టి రోజున…

ఓ పక్క అసలు మనుషులే కరువైపోతున్నారు అని బాధపడుతుంటే.. ఇంకా ఉన్న రిలేషన్లని అపార్థాలతో ఎందుకు చంపేసుకుంటారో అర్థం కాక తలబద్ధలవుతుంటుంది కొందరి సమస్యలు వింటుంటే..!!

కారు సడన్ బ్రేక్‌తో ఆలోచల్నుండి బయటకొచ్చాను.. కళ్లెదురు హడావుడిగా పరుగులు తీస్తున్న కొత్త మనుషులూ, కొత్త వాతావరణం.. సాగిపోతూనే ఉన్న రోడ్డూ కన్పిస్తున్నాయి.. ఈ జీవిత ప్రయాణం ఎంతవరకో.. ఏ హృదయాలతోనో కడవరకూ!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నేనూ కులం, ప్రాంతం పేరు తగిలించుకోవచ్చా? :)

నాగరికత తెలీని రోజుల్లో.. జాతులు, తెగలూ ఉండేవి. భూమి అనేది ఓ సువిశాల ప్రపంచమని తెలీని అజ్ఞానంలో.. తమ తెగలో ఉన్న వంద మంది మాత్రమే తమ వారనీ, మిగతా తెగల వారూ, జాతుల వారూ కొందరు మిత్రులూ, కొందరు శత్రువులు అని భావిస్తూ బ్రతికేవారు.

ఆ తర్వాత ప్రపంచం చాలా పెద్దదని అర్థమైంది. అయినా మనిషి విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించకుండా ఉండడానికి కొన్ని కట్టుబాట్లతో కులాలూ, మతాలూ వేళ్లూనుకున్నాయి. అలాగే ఇప్పుడు మళ్లీ నాగరికత లేని కాలంలోని తెగలూ, జాతులకూ ప్రతిరూపాలుగా ప్రాంతాలూ వచ్చి చేరుతున్నాయి. ఏ కులం, మతం, ప్రాంతం అజెండా దానికి ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. ఆ అజెండా వైపు అందర్నీ లాగడమే “సామాజిక బాధ్యత”గా అందర్నీ బోధించబడుతోంది.

ఇదంతా చూస్తుంటే.. మనిషి ఎక్కడో ఏ మారుమూల తెగలో కట్టుబట్టల్లేకుండా అనాగరికంగా అదే ప్రపంచమని భ్రమించి బ్రతికేసిన గతం మళ్లీ ఇప్పుడు రిపీట్ అవుతున్నట్లు అన్పించట్లేదా?

మనిషి ఆలోచన విస్తృతం కావాలి.. తానొక సాటి మనిషినని ఫీలవ్వాలి, ఏ కులపో, మతపో, ప్రాంతపో ప్రతినిధిగా ఎస్టాబ్లిష్ అవడానికి ప్రయత్నిస్తే ఆ మనిషి అంతటితోనే సమాధి అయిపోయిట్లు లెక్క.

ఇప్పుడందరూ గొప్పగా పేర్ల చివర తగిలించుకుంటున్నట్లు 20 ఏళ్ల నుండి నేనూ నా పేరు చివర్న చౌదరి అని తగిలించుకోవచ్చు. అలా తగిలించుకుంటే ఏమొస్తుంది? ఈరోజు చౌదరి అయినా, రెడ్డి అయినా, రాజు అయినా, చారి, గౌడ, నాయక్ వంటి ఏ కులపు పేర్లయినా అసలు ఏం ఉద్ధరిస్తాయి మనల్ని? “మనిషిగా సంకుచితంగా బ్రతికేస్తున్నాం” అని మనం అందరికీ మన గురించి చిన్నచూపు కలిగించడానికి తప్పించి కులం పేర్లు ఎందుకూ పనికిరావు. కులం ద్వారా పౌరుషాలు రావు.. కులం ద్వారా రాజసం రాదు.. కులం ద్వారా దుర్గుణాలు రావు.. మన జీవితంలోకి ఏదొచ్చినా మన ఆలోచనల ద్వారానే, వ్యక్తిత్వం ద్వారానే!!

ఈ మధ్య చాలామంది Facebook ప్రొఫైళ్లలో “తెలంగాణ”, “ఆంధ్ర” వంటి పేర్లు తోకలుగా కన్పిస్తున్నాయి. అసలు ఏమైంది మీకందరికీ? నిన్న మొన్నటి వరకూ లేని సంకుచిత భావాలు ఇప్పుడెందుకు మొగ్గతొడుగుతున్నాయి?

అమ్మ జన్మనిచ్చింది కాబట్టి.. అదృష్టం ఉండబట్టి ఈ భూమ్మీద పుట్టగలిగాం. పుట్టేటప్పుడు “అప్పటికే ఈ భూమ్మీద ఉన్న వాళ్లందరూ మనుషులు కాదు.. నేనొక్కడినే మనిషిని” అని అనుకునే హక్కు మనకి లేదు. మరి పెరిగి పెద్దయ్యాక ఏముందని నీ చేతిలో “మిగతా సమాజం ఏదీ నాకు వద్దు.. నాకు నా వాళ్లే కావాలి” అని గిరిగీసుకు బ్రతకడానికి సిగ్గేయట్లేదూ?

అవును.. ప్రపంచంలో సంకుచిత మనస్థత్వాల వారు చాలామందే ఉన్నారు. వాళ్ల మీద ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి నువ్వు సంకుచితంగా మారతావా?

ఈ భూమ్మీద ఎవడి బ్రతుకు వాడు బ్రతుకుతున్నాడు.. ఎవరి టాలెంట్ వాడిది.. ఎవడి జీవితం వాడిది.. కులం పేరు చెప్పో, మతం పేరు చెప్పో, ప్రాంతం పేరు చెప్పో, దేశం పేరు చెప్పో “నువ్వు బ్రతకడానికి వీల్లేదని” అనడానికి అస్సలు నువ్వెవరు? ఒక్కసారి ఆలోచించు?

చివరిగా ఒక్కమాట.. నలుగురినీ కలుపుకుపోయి బ్రతికేది సమాజం.. నలుగురినీ తరిమేసి ఒక్కడివే పాతుకుపోవాలని చూసేది శ్మశానం!!

సమాజం కావాలో, శ్మశానం కావాలో మీరే డిసైడ్ చేసుకోండి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

యాక్షన్ – రియాక్షన్..!!

సైలెంట్‌గా కూర్చుని చూస్తుండండి.. కళ్లెదురు చాలామంది చాలా రకాల actions సూపర్ హిట్ సినిమా కన్నా ఇంట్రెస్టింగ్‌గా జరిగిపోతుంటాయి..

కళ్లెదుట కన్పించే ప్రతీ actionకీ మన మెదళ్లలో ఓ ప్రతిస్పందన పుట్టేస్తుంది.

మనుషులు కంట్రోల్ చేసుకోలేక actions ద్వారా తమ బలహీనతల్ని బహిర్గతపరుచుకుంటుంటారు.. మనం నోరు మూసుకుని ఆలోచనల్లోనే రియాక్షన్లని ఆస్వాదిస్తూ ఉత్తములుగా ప్రదర్శించుకోబడుతుంటాం.

వికృతమైన ఆలోచనని జయించిన వాడు మౌనీ, మునీ! ఆలోచనారహితమైన స్థితే సంపూర్ణమైన మౌనాన్ని అందిస్తుంది తప్ప నోరు మూసుకుంటే మౌనంగా ఉన్నట్లు కాదు. ఆలోచనారహితమైన మౌనంలో ఉన్నప్పుడు ఏ కల్మషాలూ మనస్సుకూ, బుద్ధికీ అంటవు.

ఎదుటి వ్యక్తి మానసికంగా బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు మనం చాలా బలవంతులమన్న భ్రమ కలుగుతుంది. కానీ ఆ భ్రమని చెల్లాచెదురు చేస్తూ ఎప్పుడోసారి మనమూ బలహీనులం అవుతాం.. అప్పుడు ఎదుటి వ్యక్తి తన ప్రతాపాన్ని చూపిస్తుంటాడు. ఇదంతా actions, reactions చక్రం.

తెల్లారిపోతోంది.. జీవితం మొత్తం.. బలాలూ, బలహీనతల బేరీజులతో!!

కొన్నిసార్లు ఓ వెకిలి నవ్వుని చూస్తుంటాం.. ఆ నవ్వుని తట్టుకోలేక ఆవేశం తన్నుకొస్తే హృదయమంతా రగిలిపోతుంది. అలా రగిలిపోవడం ఒక్కటే కాదు సొల్యూషన్.. అస్సలు అది సొల్యూషనే కాదు. వెకిలి నవ్వులకు సరైన సమాధానం హృదయం విప్పార్చుకుని మనస్ఫూర్తిగా నవ్వడం!! ఇలా ప్రతీ actionకీ మనం అనుకున్న predefined actionsకి alternativesగా పాజిటివ్ రియాక్షన్లు ఉంటూనే ఉంటాయి. కానీ మనం వాటిని వాడుకోం.

మనం మానసికంగా బలహీనులం.. ఎవడో పతనం అయిపోతుంటే మనకు నవ్వు తన్నుకొస్తుంది… ఎవడో ఎదిగిపోతుంటే లోపల్లోపల ఏడుపు బ్లడ్ వెస్సల్స్‌లో బ్లీడింగ్ అవుతుంటుంది.. BPలు పెరిగిపోతాయి..

ఇక్కడెవడూ శాశ్వతం కాదు.. ఎవడినో క్రిందికి లాగి సాధించేదీ లేదు.. అకారణంగా ఎవడినో ద్వేషించి బావుకునేదీ ఏం లేదు. కళ్లు మూసుకునీ.. లేదా కళ్లు తెరిచీ నిర్లిప్తంగా మన పని మనం చేసుకుంటూ పోతే దైవత్వం ఆపాదించబడదా చెప్పండి మనకి?

మనస్సులో విషం నింపుకుని ఆ విషంతో అష్టవంకరలూ తిరుగుకుంటూ.. విచిత్ర వేషాలు వేసుకుంటూ బ్రతికే కన్నా.. అందర్నీ ప్రేమిస్తూ.. అభిమానిస్తూ అమృతాన్ని ఎందుకు ఆస్వాదించకూడదు…? ఆలోచించండి!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

లిఫ్టూ.. నిశ్శబ్ధం..

లిఫ్ట్ డోర్ క్లోజ్ అయింది.. పై నుండీ క్రిందికి దిగుతోంది…

కొన్ని క్షణాలు సైలెన్స్.. ఎవరికి వారికి తెలీని discomfort. ఎప్పుడూ చూడని మొహాలు అతి సమీపంగా ఉన్నా.. అందరూ అందర్నీ గమనించాలని క్యూరియాసిటీ తన్నుకొస్తున్నా అంతా తొక్కిపెట్టి.. అందరి దృష్టీ లిఫ్ట్ బటన్ల వైపూ.. డిస్‌ప్లే వైపే బలవంతంగా మళ్లించబడుతోంది..

దిగడం మొత్తం మహా అయితే 30 సెకండ్లే.. ఆ నిశ్శబ్ధం భరించలేక ఇద్దరు కపుల్స్ మాట్లాడుకోవడం మొదలెట్టారు. అంత ముఖ్యమైన విషయాలేమీ కాదు. 30 సెకండ్లలో మాట్లాడాల్సిన అర్జెంట్ విషయాలూ కాదు. Just because of silence మాత్రమే. ప్రతీ ఇబ్బందికరమైన సిట్యుయేషన్‌నీ ఆర్టిఫీషియల్ పెద్ద పెద్ద నవ్వులతో overcome చేయడం కామన్ హ్యూమన్ సైకాలజీ. అందుకే మాటల కన్నా రెండు నవ్వులే ఆ ఇరుకు లిఫ్ట్‌లో సెంటర్ ఆఫ్ అట్రాక్షన్ అయ్యాయి.

ఇరుకు లిఫ్టే కాదు.. ఒకర్నొకరు ఎంటర్‌టైన్ చేసుకోవాల్సింది తప్పించి ఇంకెవరూ తెలిసిన వాళ్లు లేని ప్రతీ పబ్లిక్ గేదరింగ్‌లోనూ ఓ ఇద్దరు మాటలున్నా లేకపోయినా ఏవో ఉబుసుపోని కబుర్లతో అసౌకర్యాన్ని నెగ్గుకు రావడానికి కుస్తీలు పడుతుంటారు.

పెద్దగా మాటలేం ఉండవు.. “ఫలానా పర్సన్ ఎలా ఉన్నాడు.. వాడు మారడు.. మనం ఎంత చెప్పినా..” అనే ఓ డైలాగూ… ఆ తర్వాత ఓ నవ్వూ… ఓ 2 నిముషాలు ఎలాగోలా గడిచిపోయాయి.. మధ్యలో ఓ సైలైన్స్. ఈ లోపల ఇద్దరి బ్రెయిన్ ఇద్దరికీ రిలేటెడ్ పాత టాపిక్స్ వైపో, కామన్ ఇంట్రెస్టుల వైపో Octa Core ప్రాసెసర్ల కన్నా వేగంగా ప్రాసెసింగ్ మొదలెడతాయి. ఏదో గుర్తొస్తుంది…

“అన్నట్లూ అప్పుడెప్పుడో ఫలానా హెల్త్ ప్రాబ్లెం అయింది కదా.. ఇప్పుడెలా ఉంది..?” – అంటూ మరో క్వశ్చన్! అడగబడిన వాడికి అదే క్వశ్చన్ చాలామందిచేత వినబడి విసుగొచ్చి చెప్పే మూడ్ లేక ఏదో ముక్తసరిగా చెప్పేసే మానసిక స్థితి ఓ వైపు వింటే.. క్వశ్చన్ అడిగిన వాడికి ఏదో మాట వరుసకి అడిగాడే గానీ సమాధానంతో పనిలేదు. వింటున్నట్లు నటిస్తూ దిక్కులు చూస్తుంటాడు. ఓ రెండు నిముషాలు ఇప్పుడు గడిచిపోయాయి… next ఎలా గడపాలా అని పరిసరాలు గమనిస్తూ.. ఇంకెవరితోనైనా ఎంటర్‌టైన్ అవడానికి ప్లాన్ గీస్తూ!

మనుషుల మధ్య మనుషులకు discomfort. ఇది చిన్న విషయం కాదు.. రోజురోజుకీ మాటలు తగ్గిపోతున్నాయి.. ఫీలింగ్స్ తగ్గిపోతున్నాయి.. మనుషులకు మధ్య ఇంటరాక్షన్ ఉండట్లేదు.. సైలెన్స్ పెరిగిపోతోంది.. ఆ సైలెన్స్ తట్టుకోలేకా.. ఎలా బ్రేక్ చేయాలో తెలీకా పనికిమాలిన ముక్తసరి మాటలు…

ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఎక్కడా heart లేదు.. ఏదో కాలక్షేపానికి తెరుచుకునే నోరు తప్పించి! Heart ఉంటే మాటలు వాతంటత అవే తన్నుకొస్తాయి. అలాగే ఏ సైలైన్స్ అయినా పెద్దగా బాధించదు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నా దేవుళ్లూ.. నా స్ఫూర్తి ప్రదాతలూ – 1

మనలో ప్రతీ ఒక్కరి జీవితాన్నీ చిన్నప్పటి నుండి చనిపోయే వరకూ వందల మంది ప్రభావితం చేస్తారు, స్ఫూర్తి నింపుతారు. ఏ ఒక్క వ్యక్తిని మర్చిపోయినా మనం మనిషిగా బ్రతకడానికి అర్హత లేనట్లే భావిస్తాను నేను. నా జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దిన ఎందరో శిల్పుల పేర్లను కొన్నింటిని గతంలో రాశాను. అప్పట్లో వారి పేర్లని ఓ జాబితాగా మాత్రమే రాయగలిగాను. కానీ వారందరి నుండీ నేను నేర్చుకున్న, నేర్చుకుంటున్న క్వాలిటీస్ ఎన్నో ఉన్నాయి.. అలాగే ప్రతీ వ్యక్తి గురించీ నా మనస్సులో ఎంతో అటాచ్మెంట్ నిక్షిప్తమై ఉంది. దానికి అక్షరరూపం ఇవ్వాలన్న ఆలోచనతో ఈ సిరీస్ మొదలుపెడుతున్నాను. వీలున్నప్పుడల్లా నా జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసిన వ్యక్తుల గురించి పంచుకుంటాను.

తాతయ్య (కొమ్మినేని సుబ్బయ్య):

ఎవరైనా మొదట తల్లిదండ్రుల గురించి చెప్పుకుంటారు. అమ్మ గురించి చాలానే చెప్పాలి, అమ్మ సుమతీదేవికి నా లైఫ్ లో చాలా ప్రాధాన్యత ఉంది, ఆవిడ నాకు దేవత లాంటిది. నాన్న గురించీ చెప్తాను.. కాకపోతే అంత ప్రాధాన్యమైన వ్యక్తి కాదు.

నాకు ఊహ తెలిశాక.. నాకంటూ కళ్లెదురు గుర్తున్నది అమ్మా, తాతయ్య, అమ్మమ్మా.. మాత్రమే! ఎక్కడికెళ్లినా తాతయ్య వెంటే ఉండేవాడిని. అప్పటికే ఆయనకు 55 ఏళ్లకు పైబడి ఉన్నాయి. కష్టపడడం అంటే ఆయన్ని చూసి నేర్చుకోవాలి. ఈరోజు నేనెప్పుడైనా తెగ కష్టపడిపోతున్నానన్న ఫీలింగ్ వచ్చినప్పుడల్లా ఆయన నాకన్నా వందల రెట్లు పడిన కష్టాన్ని గుర్తు తెచ్చుకుని మళ్లీ డెడికేటెడ్‌గా మారిపోతుంటాను.

నా స్కూల్ ఫ్రెండ్స్ చాలామంది వాళ్ల నాన్నల గురించి చెప్తూ.. “మా నాన్న అలా తెలుసా.. ఇలా తెలుసా” అంటుంటే అసలు ఈ నాన్న అనే పదం ఏమిటో అర్థం కాక చాలా ఏళ్లు కన్‌ప్యూజన్‌లో బ్రతికాను.. నాకంటూ ఏ కష్టం తెలీకుండా.. నేను ఏడిస్తే తను దిగులు పడే వ్యక్తి అంటూ మగాళ్లలో ఎవరైనా ఉన్నారూ.. అంటే అదీ తాతయ్యే. “ఐ లవ్ యూ తాతయ్యా..” కళ్లమ్మట నీళ్లతో రాస్తున్నా ఈ మాటలు.

భగవంతుడు నాకంటూ ఓ సంస్కారాన్ని, విజ్ఞతని ఇచ్చాడేమో గానీ ఆ సంస్కారం నా బాల్యంలో ఉపయోగపడేది కాదు.. నా బాల్యాన్ని ఏ కష్టమూ లేకుండా కాపాడింది నువ్వే. నాకంటూ ఓ జీవితం వచ్చేసరికి ఆ ఆనందాన్ని పంచుకోవడానికి నువ్వు లేవు… నువ్వు చనిపోతే నా బాగోగులు ఎవరు చూస్తారో తెలీక నువ్వెంత మధనపడే వాడివో.. నేను అప్రయోజకుడిని అవుతానేమోననీ, కొద్దిగా చదువూ, సంధ్యా తెలిసిన తల్లిదండ్రులు నాకు అందుబాటులో లేరని.. మిగతా పిల్లలతో నన్ను పోల్చకుని… నేను ఎలాగైనా బాగుండాలని.. నీకు తోచిన మాటల్లో.. “బాగా చదువుకో నాయనా” అని చెప్తుండే వాడివి. ఈరోజు నువ్వు ఏ లోకంలో ఉన్నా నా జీవితాన్ని నీ కాళ్ల ముందు పెడుతున్నా తాతయ్యా. ఇది నీ భిక్షే.

జీవితం బాగుండాలంటే ఏ వ్యక్తిత్వ వికాస పుస్తకాలూ, స్పీచ్‌లూ అవసరం లేదనీ.. నీలాంటి ఓ మనిషి ఇంట్లో ఉంటే చాలని ఊహ వచ్చాక అర్థమైంది తాతయ్యా. నువ్వూ, మీ ఫ్రెండ్స్ పొలం పనులన్నీ అయిపోయాక అరుగుల మీద కూర్చుని చెప్పుకునే ముచ్చట్ల నుండి మీకు తెలీకుండానే నేనెంతో లోకజ్ఞానం నేర్చుకున్నాను. నాకు ప్రధమ గురువు అంటూ ఎవరైనా ఉన్నారంటే మీరే!

పొద్దున్నే పొలం వెళ్లి… ఆ పక్కనే కాలువలో నీళ్లు తాగుతూ.. సాయంత్రం దాకా అన్నం తినీ తినకా మీరు పడిన కష్టం నా జీవితానికి ఎంత స్ఫూర్తి నింపిందో మీకు తెలీదు తాతయ్యా. నా బాల్యమంతా పొలంలో మీ వెంటే ఉండే భాగ్యం కలగడం ఎంత తీపి జ్ఞాపకమో! కాలువలకు కంతలు కట్టీ, కలుపు తీసీ, నారు పోసేటప్పుడు నారు కట్టలు అందించీ, ఎండాకాలం గేదెలకు గడ్డి మోసుకు వచ్చిన జ్ఞాపకాలు ఈరోజు నేను గడిపే ఏ లక్జరియస్ లైఫ్‌కీ సాటిరావు తాతయ్యా. నిజంగా మా జీవితాలు యాంత్రికమైపోయాయి. మేము యంత్రాల మధ్య బ్రతికేస్తున్నాం. మాకు పక్కన మనుషులంటూ కొందరున్నారన్న విషయమే తెలీట్లేదు. మేము మనుషులమే కాదు తాతయ్యా, మనుషులుగా ఎప్పుడో చచ్చిపోయాం.

పశువులకు గడ్డి కోసి నేను మోయలేనని చిన్న మూట నా తల మీదకు ఎత్తి పెట్టి.. ఇంకో మనిషి సాయం లేకుండానే నీకూ వల్ల కాని బరువైన అతి పెద్ద మూటని నీకు నువ్వు ఎంతో ప్రయాసతో ఎత్తుకోవడం ఇప్పటికీ మర్చిపోలేకుండా ఉన్నాను. నూర్పిళ్లప్పుడు పొలం కళ్లంలో మీతో కాపలా పడుకున్న రోజులూ అసలు జీవితం అంటూ నేను జీవించింది ఏదైనా ఉందీ అంటే నా బాల్యమే తాతయ్యా!

నీలాంటి వాళ్లు ఇప్పటి జెనరేషన్‌కి కావాలి తాతయ్యా.. నీలాంటి వాళ్లని చూస్తేనైనా జీవితం అంటే ఏమిటో మా అందరికీ మళ్లీ తెలిసొస్తుంది. కళ్లనీళ్లతో.. నీపై చెక్కుచెదరని ప్రేమతో, గౌరవంతో.. ఓ భగవంతునిగా నిన్ను భావిస్తూ.. సెలవు తీసుకుంటున్నాను తాతయ్యా :(
– నల్లమోతు శ్రీధర్

అందరం ఎప్పుడు peacefulగా ఉంటామంటే..

మనస్సూ, బుద్ధీ – ఈ రెండూ ఒక మనిషి తనకు తానూ, ప్రపంచంలో తానూ ఏ విధంగా నడుచుకుంటున్నాడన్నది ప్రభావితం చేసే అంశాలు.

ఒక మనిషీ, ఒక సిస్టమూ (సమాజమే అనుకోండి) రిథమిక్‌గా ఒకదానికొకటి హాని చేసుకోకుండా కొన్ని నైతిక విలువలూ, కట్టుబాట్లూ, సంప్రదాయాలూ, ఆచార వ్యవహారాలూ వంటివి నిర్దేశించబడ్డాయి.

ఇదో auto correction మెకానిజం. ఒక మనిషి దారి తప్పితే సమాజం అతన్ని నిలదీస్తుంది. ఒక వ్యవస్థ దారి తప్పితే ఓ మనిషి ఆ వ్యవస్థలోని మనుషులందర్నీ నిలదీస్తాడు. తప్పు చేస్తే.. చేసిన తప్పుకి గిల్ట్ ఫీల్ కావాలి.. తప్పుుని ఒప్పుకోవాలి, సరిచేసుకోవాలి, మళ్లీ సవ్యంగా నడుచుకోవాలి. ఇలా అందరం సిస్టమాటిక్‌గా నడుచుకున్నంత కాలం మనుషులూ, సమాజం చాలా ప్రశాంతంగా ఉండేవి. కానీ ఇప్పుడు తెలివితేటలు ఎక్కువయ్యాయి, మన లైఫ్ మనిష్టం అనే నైజం తలకెక్కింది. సో ఎవరికీ ప్రశాంతత మిగలట్లేదు.

ప్రశాంతత కోల్పోయిన సమాజాన్ని next levelలో స్థిమితంగా ఉండగలిగేలా మోటివేట్ చేసేది భక్తి, ఆధ్యాత్మికత. భక్తంటే భగవంతునిలో మమేకం అయిపోవడం. ఓ కొబ్బరికాయ కొట్టి, హారతి వెలిగించి క్షణకాలం పాటు చాలా పుణ్యం వచ్చేసిందని సంతృప్తికి గురై.. ఆ సంతృప్తి ద్వారా వచ్చిన పాజిటివ్ ఫీలింగ్‌నే ప్రశాంతత అనుకుని భ్రమపడి next second మళ్లీ ప్రపంచంలో అశాంతిగా కొట్టుకుపోవడం భక్తి కాదు.

భారతదేశం లాంటి ఆధ్యాత్మిక మూలాలు బలీయంగా ఉన్న దేశంలో దురదృష్టవశాత్తు కొన్ని తరాలుగా భక్తి అనేది తప్పుదోవ పట్టించబడింది. హిందూత్వాన్ని కాపాడుకునే ప్రయత్నంలో గుడులూ, గోపురాలూ, యాగాలూ, యజ్ఞాలూ వంటి మౌలికాంశాలపై పెట్టినంత శ్రద్ధ ఓ భక్తుడు ఏ మేరకు భగవంతుడితో తాదాత్మ్యం చెందగలుగుతున్నాడన్న దానిపై పెట్టలేకపోతున్నాం. గుడికెళ్లి ఓ కొబ్బరికాయ కొట్టొస్తే ఆరోజుకి భక్తి పని అయిపోయినట్లే! భోజనం చేసినంత ఈజీ పని భక్తి మారిపోయింది. సో మనిషిని ప్రశాంతంగా ఉంచడంలో ఆధ్యాత్మికతా నిస్సహాయంగానే మిగిలిపోతోంది. నేను వ్యక్తిగతంగా చాలా మంది పెద్దవాళ్లని చూస్తుంటాను. గుడికీ, పూజలకూ, భజనలకూ వెళ్లి ఎంత తమని తాము మర్చిపోయి ఎంత లీనమైపోతుంటారో! కానీ బయటకు వచ్చేసరికి అవే మానసికమైన బలహీనతలు.. పక్కింటి వాళ్ల గురించీ, బంధువుల గురించీ అవీ ఇవీ చెప్పుకుని మానసిక వైకల్యంలో బ్రతికేస్తుంటారు.

ఓ కుర్రాడు సినిమాకెళ్లి ఆ సినిమాలో లీనమైపోయి విజిల్స్ వేయడానికీ గుడికెళ్లి అక్కడ మ్యూజిక్‌కీ, అక్కడ ఉండే వాతావరణానికీ ట్యూన్ అయిపోవడానికీ పెద్దగా వ్యత్యాసం ఉండదు. గుడికెళ్తే మనల్ని మనం ఎలా మర్చిపోతామో.. మనకు సంతోషం కలిగించే ఏ పనిలో ఉన్నా అంతేలా మనల్ని మనం మర్చిపోతాం. నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే భక్తి అంటే నిన్ను నువ్వు తాత్కాలికంగా మర్చిపోవడం కాదు గుడినీ, దేముడినీ ఆశ్రయించవలసింది. నిన్ను నువ్వు ఈ ప్రపంచం నుండి శాశ్వతంగా detach అయి ఉండే సంకల్పం ఉంటేనే భక్తి మార్గం ఎంచుకో.

మళ్లీ అసలు విషయానికి వస్తాను.. ఒక మనిషిని ప్రశాంతంగా ఉంచడంలో నైతిక విలువలూ, సిస్టమ్, భక్తీ ఏమీ పెద్దగా హెల్ప్ చెయ్యలేకపోతున్నాయి. కానీ ఒక్క అంశం బలంగా ఓ మనిషిని ప్రభావితం చెయ్యగలదని నేను నమ్ముతున్నాను. అది “తత్వం”. ఫిలాసఫీ. తత్వం బోధపడితే ప్రతీ మనస్సూ ఏ ఆధారం లేకుండానే స్థిమితపడుతుంది. సొసైటీతో డిటాచ్ అయి తనలోకి తాను చూసుకుంటుంది. తనని తాను అన్వేషించుకుంటుంది. అయితే ఫిలసాఫికల్ మైండ్‌సెట్ ఈ సమాజంలో గౌరవం కోల్పోయింది. తత్వాన్ని వైరాగ్యం అనేసుకుంటుంటారు.. పిచ్చి అనేసుకుంటారు.. ఏదో డిజప్పాయింట్‌మెంట్‌లో మాట్లాడే మాటలుగా సానుభూతి చూపిస్తారు. ఎవరెలా అర్థం చేసుకున్నా, మనల్ని ఎవరెలా స్వీకరించినా ఓ తాత్వికుడు ప్రపంచం కన్నా తనని తాను తెలుసుకోవడం మీదే దృష్టి నిలుపుతాడు. తననితాను తెలుసుకునే ఏ వ్యక్తీ సొసైటీకి హాని చెయ్యడు, పక్క వ్యక్తిని కష్టపెట్టడు, సిస్టమ్‌ని పాడు చెయ్యడు, సమాజంలో తాను చేయాల్సిన పనేదో తాను చేసుకుంటూ సమాంతరంగా తనని తాను అర్థం చేసుకుంటూ ఓ మునిలా సాగిపోతాడు.

అందుకే మనమూ, సమాజమూ ప్రశాంతంగా ఉండాలంటే ప్రతీ వ్యక్తికీ భక్తీ, ఇతరత్రా అంశాల కన్నా తత్వం బోధపడడం చాలా అవసరం అన్పిస్తుంటుంది చాలాసార్లు నాకు. ఫిలాసాఫికల్‌గా సొసైటీలోని మనుషులు మారితే, అంత పరిపక్వత రాగలిగితే అస్సలు అన్యాయాలూ, అక్రమామూ, ఒకర్నొకరు దోచుకోవడాల గురించి మాట్లాడుకోనవసరం లేదు. ఎవరి జీవితంలో వారు ప్రశాంతంగా బ్రతికేయొచ్చు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఎవరేంటన్నది కాదు.. మనమేంటి?

క్లారిటీ లేకపోతే జీవితంలో ఎంత struggle అవుతామో మనలో చాలామందికి తెలీదు..

అందరిలానే ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి కొన్నేళ్ల పాటు నేను డిఫెన్స్‌లో బ్రతికేశాను..

“ఎదుటి వ్యక్తి బిహేవియర్‌ని బట్టి నీ బిహేవియర్ మార్చుకుంటూ బ్రతకాలి” అంటూ డిఫెన్స్‌లో బ్రతికేలా గైడ్ చెయ్యడానికి సొసైటీ మనపై చూపించే శ్రద్ధ అస్సలు మనకంటూ మనం ఎలాంటి వ్యక్తిత్వంతో ఉండాలో గైడ్ చెయ్యడంలో ఫెయిలవుతోంది.

ఎప్పుడు చూసినా.. అవతలి మనిషి బిహేవియర్‌ని చూసి బాధపడడం.. భయపడడం.. ఇన్‌సెక్యూర్డ్ ఫీలవడం.. అగ్రెసివ్ అవడం.. అపార్థం చేసుకోవడం.. వీలైతే కసి తీర్చుకోవడం.. ఇలా ఎదుటి వ్యక్తిని గమనించడంలోనే మన సగం జీవితం అయిపోతోంది.

నావరకూ నేను దాదాపు పదేళ్ల క్రితం నుండి ఎదుటి వ్యక్తుల బిహేవియర్‌ని పట్టించుకోవడం మానేశాను. ఒకవేళ కొన్నిసార్లు ఎమోషనలైజ్ అయినా ఆ కొన్ని నిముషాలు అంతే. తర్వాత మళ్లీ నా స్టైల్ ఆఫ్ థింకింగ్‌లోకి వచ్చేయడమే… నేను చెయ్యగలిగినంత వరకూ అది ఎఫెక్షన్ గానీ, హెల్ప్ గానీ అవతలి వాళ్లకు చెయ్యడం, వదిలేయడం అంతే..!! ఇప్పుడు ప్రాణానికి హాయిగా ఉంది. మన లైఫ్‌ని మన స్టైల్‌లో బ్రతకాలి గానీ మనల్ని నిరంతరం శత్రువులు చుట్టుముట్టినట్లు ఇన్‌సెక్యూర్డ్‌గా బ్రతుకుతూ పోతే, కన్పించిన ప్రతీ వ్యక్తి గురించి అవసరానికి మించి ఎక్కువ ఆలోచించేసి వాళ్ల బిహేవియర్‌నీ, సైకాలజీనీ అర్థం చేసుకోవడానికి వ్యర్థ ప్రయత్నం చేస్తే అస్సలు మనకేం మిగులుతుంది జీవితం?

లైఫ్ అన్న తర్వాత కొన్నిసార్లు కొన్ని రిస్కులు ఉంటాయి. అలాగని లైఫంతా రిస్కులే అని ఓవర్‌గా రియాక్ట్ అయ్యేలా మనం సొసైటీని చేస్తున్నాం.. దాంతో ప్రతీ ఒక్కరూ ఎవరి shellలో వాళ్లు ముడుచుకుపోయి పిరికిగా బ్రతికేస్తూ పోతున్నారు.

ఫ్రీ బర్డ్‌లా ఉండడం అదృష్టం.. అది జీవితం.. మనం ఎవర్నీ అపార్థం చేసుకోకుండా ఉంటే మనల్నీ ఎవరూ అపార్థం చేసుకోరు. మనం ఒకళ్లని అపార్థం చేసుకుని… తద్వారా చేసే actions ఫలితంగానే వాళ్లూ మనల్ని అపార్థం చేసుకుంటున్నారన్న విషయం అర్థం చేసుకుంటే కనీసం ఇప్పటికైనా లైఫ్ హాపీగా ఉంటుంది.. ఎవరి లైఫ్ వాళ్లం సంతోషంగా ఉంటాం.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

Pages:1234567...26»