నో ఇంట్రెస్ట్..

ఆ కళ్లల్లో నిర్లిప్తత తప్ప.. ఆ చూపుల్లో యాంత్రికపు కదలికలు తప్ప ఎలాంటి జీవం లేదు.

అంతా అర్థమైపోయింది.. మనుషులందరూ అర్థమైపోయారు.. ఎవరెప్పుడు ఎందుకు ఎలా బిహేవ్ చేస్తారో కూడా ముందే చెప్పేయగలుగుతున్నాం. అందర్నీ కేటగరైజ్ చేసేశాం. మన expectationsకి తగ్గట్లే మనుషులూ, సమాజం నడుస్తోంది. ఇంకా ఎక్కడి నుండి వస్తుంది కళ్లల్లో క్యూరియాసిటీ, ఆలోచనల్లో ఆసక్తీ?

చిన్న పిల్లలు ప్రతీదీ ఆశ్చర్యంగా చూడడం చూసి… మనమూ కాసేపు వాళ్లల్లో లీలమైపోతాం. అలా చిన్నప్పటి నుండి జీవితంలో చూడాల్సినవి అన్నీ చూసేసి లైఫ్ అంటే ఆసక్తి చచ్చిపోయే ఉంటుంది చాలామందికి!

జీవితంలో మనమేం సాధించామో లెక్కలేసుకుంటూ ఉంటాం గానీ.. ఇప్పటివరకూ ఏం కోల్పోయామో ఎప్పుడూ ఆలోచనకి కూడా చిక్కదేమో! ఇంటర్నెట్ బ్యాంకింగ్‌లో బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ ఛెక్ చేసుకునీ.. కావలసిన వస్తువులన్నీ కొనేసుకునీ జీవితం నదిలా ప్రవహిస్తోందన్న భ్రమలో ఉంటున్నాం గానీ అది ఎప్పుడో కదలని నిశ్చలమైన తటాకమై మురికి పట్టిపోయిందని గమనించనే లేకపోతున్నాం.

సాయంత్రానికి కొంత సంతృప్తి మూటగట్టుకుంటే ఈరోజు హాపీనే అనేసుకుంటే.. అంతకన్నా మనం explore చెయ్యలేకపోవడం వల్ల మరుగునపడిపోయిన ఆనందం గురించి ఎలా తెలుస్తుంది? మొనాటనీ లైఫ్‌లో అలాంటి చాలానే ఆనందాలు కనుమరుగైపోయినా మనకు స్పృహ కూడా ఉండకపోవడంలో ఆశ్చర్యం కూడా ఉండదనుకోండి…

“జీవితం అంటే ఇదీ” అని నాబోటి వాడు కష్టపడమని చెప్పీ.. మరొకడు డబ్బు సంపాదించి మంచి పొజిషన్‌లో ఉండమని చెప్పీ.. ఎవరికి వారు స్వంత డెఫినిషన్లు, లైఫ్ స్ట్రేటజీలు ఫాలో అవుతూ విశాలమైన జీవితాన్ని కొన్ని ప్రీ-డిఫైన్డ్ ఆలోచనల బంధీఖానాలో బంధిస్తున్నప్పుడు ఇంకా జీవితం అంతకన్నా ఏం వికసిస్తుంది?

చిన్న వయస్సులోనే ప్రతీ దానిపై నాలెడ్జ్ వచ్చేస్తుంది.. అన్నింటిపై రెడీ‌మేడ్ అభిప్రాయాలకు కొదవే లేదు. ఇంకా తెలుసుకోవలసిందేముంది… తెలుసుకోవాలన్న ఆసక్తి ఎక్కడ ఉంది.. తెలుసుకునే సంస్కారం అస్సలు మిగిలుంటేగా.. మనం మేధావులం.. అన్నీ తెలుసు.. ఈ భ్రమలోనే జీవితం పట్ల ఆసక్తీ చాలావరకూ చచ్చిపోయింది.

మనిషిని చూస్తే.. కళ్లు, ముక్కూ, భుజాలు, శరీరం.. మెడికల్ నాలెడ్జ్ వల్ల ఆ శరీరం వెనుకాల ఉండే ఫ్లష్, రక్తమాంసాలూ, రకరకాల ఆర్గాన్లూ, వాటి పనితీరు, హార్మోన్ల imbalance వల్ల వచ్చే ఎమోషనల్ ఛేంజెస్.. లైఫ్ స్టైయిల్ సక్రమంగా లేకపోవడం వల్ల వచ్చే క్రానిక్ డిసీజెస్.. ఇలా మనిషి భౌతికంగానూ, మానసికంగానూ మన నాలెడ్జ్‌కి మించి అర్థం కాకపోయినప్పుడు అస్సలు మనుషులు మాంసపు ముద్దలుగానే కొన్నిసార్లు కన్పిస్తారేమో.. అలాగే “ఎవరి పిచ్చి వారికానందం” అని నవ్వుకుంటూ మెంటల్ పేషెంట్లగానూ ట్రీట్ చేస్తావేమో! కొన్నిసార్లు అన్పిస్తుంది “మనకు ఇంత లాజిక్, నాలెడ్జ్ అవసరమా” అని!

జ్ఞానం మాటున జీవితం ఆసక్తి కోల్పోవడం చాలా కొద్దిమందికే అర్థమవుతుంది. ఎందుకు జీవితం కొత్తగా లేదో, మనుషులు అతి కాజువల్‌గా కన్పిస్తున్నారో అర్థం అవడానికి ఇంత లోతుగా ఆలోచించే తీరికా, వేవ్‌లెంగ్త్ లేకపోవడం వల్ల జీవితాలు అలా మెకానికల్‌గానే ముగిసిపోతున్నాయి!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

అయినా మనుషులు మారరు..

“అయినా మనుషులు మారరు” – చాలా ఫ్రీక్వెంట్‌గా విన్పించే మాటిది. కొన్నిసార్లు నేను ఏవైనా నాలుగు మంచి మాటలు రాసినప్పుడు.. క్రింద కామెంట్లలో మిస్ అవకుండా “మీరెన్ని చెప్పినా మనుషులు మారరు” అనే మాట విన్పిస్తుంటుంది.

అసలు మారడం అనేది అప్పటికప్పుడు instantగా జరుగుతుందా? మారడం అంటే మనకున్న perception ఏంటి?

ఇప్పటిదాకా ఓ విధంగా ఆలోచించిన వ్యక్తి ఇప్పటి నుండి కంప్లీట్ మారిపోతే.. అది మన దృష్టిలో మార్పా? అలాంటి రాత్రికి రాత్రి మార్పులు ఆశించడం కరెక్టేనా?

హ్యూమన్ బ్రెయిన్ కొన్ని ఫంక్షన్లు నిర్వర్తిస్తుంటుంది. చూడడం, వినడం, గ్రహించడం, ఆలోచించడం, మానసిక సంఘర్షణకి గురవ్వడం, ఉన్న అభిప్రాయాలు, ఆలోచనలు, నడవడిక మెల్లగా మార్చుకోవడం.. ఇలా ఇదంతా ఓ సైకిల్. ఈ సైకిల్‌కి మనం respect ఇవ్వాలి. “ఇది మంచిది..” అని మనం చెప్పినంత మాత్రాన వెంటనే అవతలి వాళ్లు ఆచరించాలని లేదు. కొన్నిసార్లు ఆ థాట్‌కి వెంటనే ఐడెంటిఫై అయితే వెంటనే ఫాలో అవుతారు. కొన్నిసార్లు వినీ, తమకి తాము ఆలోచించి, ఆల్రెడీ తమ పాత్‌తో కంపేర్ చేసుకుని.. ఏది మంచో, ఏది చెడో తమంతట తాము ఓ కంక్లూజన్‌కి వచ్చి ఆ తర్వాత మెల్లగా మారతారు. ఈ మారడం కూడా మెల్లగా జరుగుతుంది.

ఈ సమాజంలో ఓపిక తక్కువ. రాత్రికి రాత్రి మనుషులు మారాలి.. వ్యవస్థ మారాలి.. ప్రజలు అజ్ఞానం పోగొట్టుకోవాలి.. ఇవన్నీ జరగకపోతే మనకు ఫ్రస్టేషన్ వస్తుంది.. అసలు ఓ పెద్ద వ్యవస్థని ప్రభావితం చెయ్యడానికి, విభిన్నమైన ఆలోచనలు కలిగిన జనసమూహాన్ని కొత్తగా ఆలోచింపజెయ్యడానికి ఎంత శక్తి పెట్టాలో మనకు తెలుసా.. దానికన్నా ఎంత ఓపికగా వేచిచూడాలో తెలుసా.. అంత ఓపిక ఉందా?

ప్రతీ మనిషీ మారతాడు.. అది ఇవ్వాళ జరగొచ్చు… ఓ పదేళ్ల తర్వాత జరగొచ్చు.. లేదా చచ్చేలోపు ఎప్పుడైనా ఆ మార్పు సంభవించవచ్చు.. మనం చెయ్యాల్సింది మన ప్రయత్నమే. ఓ చిన్న ఆలోచన కలిగించడమే ప్రతీ మనిషీ కర్తవ్యం. అంతకన్నా ఎక్కువ expect చెయ్యకూడదు. అలా instant results కోసం expect చేస్తే డిజప్పాయింట్‌మెంటే మిగులుతుంది 🙂

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఎందుకీ నెగిటివ్ ఎమోషన్లు?

అక్కడెక్కడో నరకం ఉందని పోయే లోపే భయపడుతుంటారు చాలామంది..! ప్రస్తుతం మనం అనుభవిస్తున్న మానసిక నరకానికి మించి పవర్‌ఫుల్ ఇంకేదీ లేదని తెలీదు పాపం!

ఇంతమంది మనుషుల మధ్య ఎలా హాపీగా బ్రతకాలో తెలీక అందర్నీ శత్రువులుగా భావిస్తూ, ద్వేషిస్తూ, ఆ ద్వేషం నుండి వచ్చే by products అయిన ఇన్‌సెక్యూరిటీ, భయాలతో బ్రతకడం అతి పెద్ద నరకం.

అసలు పక్క మనిషి అంటే ఎందుకు చులకనో మనకు తెలీదు. ఎవడో ఏంటి మనకు చెప్పేది అనే అహం. ఎవడో ఎదుగుతుంటే ఓర్వలేనితనం.. మనల్ని ఎవరూ పట్టించుకోవట్లేదనే అసంతృప్తి.. మనం అన్యాయమైపోతున్నామనీ, ఈ లైఫ్ ఇలా ఏడ్చిందేమిటని మనల్ని మనం తిట్టుకునే ఫ్రస్టేషన్.. ఇలా ఎన్నో.. కర్ణుడి చావుకి శతకోఠి కారణాలన్నట్లు.. నిరంతరం లోపల మండిపోతుంటాం.. అసలు ఇన్ని నెగిటివ్ ఎమోషన్లని ఎలా హ్యాండిల్ చెయ్యాలో, ఎలా తీర్చుకోవాలో తెలీక కన్పించిన ప్రతీ వాళ్లపై వాటిని వెళ్లగక్కి కొత్త శత్రువుల్ని తెచ్చుకోవడం!

ఓ చిన్న ప్రాక్టికల్ ఎగ్జాంపుల్.. నేను ఇలా నీతి వాక్యాలు రాస్తే… మీకు నచ్చదు… “మనకు తెలీదా ఏంటి.. వీడెవడు మనకు చెప్పేది” అని లోపల నుండి ఓ వాయిస్ పొడుస్తుంటుంది. ఫాస్ట్‌గా స్క్రీన్ scroll చేసి రిజెక్ట్ చేసి పారేస్తారు. అంతటితో అయిపోయిందా.. అయిపోదు. నేను రాస్తూనే ఉంటాను, నచ్చని వాళ్లు లోపల అలా ఫీలవుతూనే ఉంటారు, కొన్నాళ్లకి unfriend చేసో, ఫాలో అవడం మానేయడమో చేస్తారు. సమస్య తీరిందా? తీరదు.. లోపల ఓ గిల్ట్ ఫీల్ అలా పర్మినెంట్‌గా కూర్చుండిపోతుంది.

సో దీన్ని ఎనలైజ్ చేద్దాం.. నేను మీకు శత్రువునా? – straight answer కాదు.

మరి మీకు నాకు సమస్యేంటి? – నువ్వు నీతి వాక్యాలు చెప్తున్నావు, నాకు అవి నచ్చట్లేదు, అయినా నాకు అన్నీ తెలుసు.

సో దీనిలో స్పష్టంగా కొంత అహం, కొంత ధిక్కార ధోరణి కన్పిస్తోంది. సో వాస్తవానికి ఇది ఎవరి సమస్య? నాది కాదు కదా, మీదే కదా? సో సమస్యని మీరే సృష్టించుకుంటున్నారు. నేను నథింగ్… ఏదో తెలిసీ తెలియని నాలుగు మాటలు చెప్తుంటాను.. వాటిని భరించలేక మీ ప్రశాంతత spoil చేసుకోవలసిన అవసరం లేదు కదా!

ఇలా విశ్లేషించుకుంటూ పోతే చాలా సమస్యలకు మనమే కారణం. మన ఆలోచనా విధానమే కారణం. అస్సలు మనకు జనాలు నచ్చరు, వాళ్లని accept చెయ్యం, ప్రతీదీ తెలుసనుకుంటాం, అప్పుడప్పుడు వినడం కూడా గొప్ప లక్షణం అన్నది గ్రహించం. ఒక సిట్యుయేషన్‌ని interpret చేసుకునే విధానంలోనూ లోపమే. అన్నీ ఘర్గణాపూరితంగానే ఆపాదించుకుంటాం. ఎదుటి వ్యక్తికి భిన్నమైన అభిప్రాయాలుంటే వాడు మన శత్రువే అనుకుంటాం. ఈ ప్రపంచంలో శత్రువులు, మిత్రులే కాదు.. ఏ వర్గానికీ చెందని గొప్ప మనుషులెందరో మన చుట్టూ బ్రతకుతూ ఉన్నారు. వాళ్లందరితో కలిసి.. ఓ గొప్ప హార్మోనీలో బ్రతికే మెచ్యూరిటీ కొరవడిన రోజున బ్రతికుండగానే నరకం కళ్ల ముందు కన్పిస్తుంది. ప్రతీ వాడినీ చూసి కోపమో, ద్వేషమో, తిరస్కార భావమో, చులకనో ఏదో ఒక నెగిటివ్ ఎమోషన్ పారేసుకుని లోపల రగిలిపోతుంటాం.

సో మనుషుల్ని అన్‌కండిషనల్‌గా accept చెయ్యాల్సిన అవసరం ఉంది. లేదంటే చచ్చేలోపు పది జన్మలకు సరిపడా నరకం అనుభవిస్తుంటాం… మన చుట్టూ ఉన్న ప్రతీ మనిషినీ శత్రువుగా భావించి.. వాళ్ల నుండి దూరంగా జరుగుతూ, మనకు మనం ముడుచుకుపోతూ భయం భయంగా!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఏమైంది లైఫ్‌కి?

ఏమైంది లైఫ్‌కి? ఎందుకు ఇక్కడే ఆగిపోయింది.. మనం ఇంతకన్నా డిఫరెంట్‌గా, ఆనందంగా, గొప్పగా ఎందుకు ఆలోచించలేకపోతున్నాం? ఏ క్షణమైనా కూర్చుని ఆత్మవిమర్శ చేసుకున్నామా?

కష్టపడ్డాం, చాలా సాధించాం, జీవితంలో చాలా తెలుసుకున్నాం… ఇంకా లైఫ్ ఏమాత్రం కొత్తగా అన్పించట్లేదు.. ఇంతకన్నా ఏముంది లైఫ్ అన్పిస్తోంది.. అవును కదా.. అసలు సమస్యేమిటి?

బ్రెయిన్ లాక్ అయిపోవడం మన జీవితాల్ని రొటీన్ చేస్తున్న అతి పెద్ద సమస్య. “మనం ఇలాగే ఆలోచించాలి, ఇలాగే బిహేవ్ చేయాలి.. మనం ఓ హోదాలో ఉన్నాం, లేదా మనం చాలా బిజీ అయిన మనుషులం” ఇలా ఎవరికివాళ్లం గిరిగీసుకుని లైఫ్‌ని నాశనం చేసుకుంటున్న వైనం.

ఐదారేళ్ల క్రితం నేను పెద్దగా మనుషులు తిరగని రోడ్ మీద షటిల్ ఆడుతుంటే.. మా ఫ్లాట్స్‌లో ఉంటున్న ఇతర మిత్రులు విచిత్రంగా చూసేవాళ్లు… చిన్నపిల్లల్లా ఈ ఆటలేంటి అన్నట్లు… నేను కలిసి ఆడదాం అని అడిగినా సున్నితంగా తిరస్కరించే వాళ్లు 🙂 చిన్నపిల్లలతో సరదాగా ఆడుతున్నా ఇలాగే భావించే వాళ్లు.

అలాగే వారానికి రెండు సినిమాలు చూస్తుండడం గమనించి.. చాలామంది ఫేస్‌బుక్ మిత్రులు ఈయనేం ప్రొఫెషనల్.. అనుకోవడమూ నాకు తెలుసు, వాళ్లు బయటపడకపోయినా!

నేను ఎప్పుడూ చెప్పేదే అయినా మళ్లీ చెప్తాను.. ఉన్నది ఒక్కటే లైఫ్. దీన్ని ఎంత ఆస్వాదించాలో, ఎంత వెరైటీగా బ్రతకాలో మన చేతిలో ఉంది. మూతి బిగదీసుకుని, గంభీరంగా కూర్చుని.. కళ్లజోడు క్రిందకు వచ్చి… స్కానింగ్ చూపులు చూస్తూ మనుషుల్ని ఎస్టిమేట్ చేస్తూ.. ఆచితూచి మాట్లాడుతూ… దర్జా ఒలకబోస్తూ… లోపల అందరితో కలవలేకపోతున్నామనే వెలితిని అలాగే కప్పెట్టుకుంటూ బ్రతకడమే జీవితం అయితే అది మన ఖర్మ.

జీవితం చాలా ఫ్లెక్సిబుల్‌గా ఉండాలి.. ఇతరులకు హాని చెయ్యనంత వరకూ మనకు నచ్చినట్లు జీవించాలి. నేనూ మా సిస్టర్ గతంలో మా N9 ఛానెల్ కోసం హైదరాబాద్ నైట్‌ లైఫ్‌ని షూట్ చెయ్యడానికి కార్లో అర్థరాత్రి తిరిగాం. నగరం రాత్రిళ్లు ఎలా ఉంటుందో అణువణువూ పరిశీలిస్తూ తిరుగుతుంటే జీవితం కొత్తగా కన్పించింది. ఇది ఓ చిన్న ఉదాహరణ మాత్రమే. అసలు లైఫ్‌కి ఎలాంటి ప్రీ డిఫైన్డ్ ప్రోగ్రామింగ్ ఉండకూడదు.

“నేను ఫలానా అంత గొప్ప మనిషిని కాబట్టి.. నేను ఫలానా హోదాలో ఉన్నాను కాబట్టి ఇలాగే బ్రతకడం కరెక్ట్” అని జడ్జ్‌మెంట్లు చేసుకోవడం మూర్ఖత్వం. అసలు ఎవరు మీ లైఫ్‌ని కంట్రోల్ చేసేదీ, కామెంట్ చెయ్యగలిగిందీ, మీ ఆనందాన్ని కాదనేవాళ్లు? ఈ లైఫ్‌లో కాకపోతే ఎప్పుడు లైఫ్‌ని కొత్తగా చూస్తారు?

జీవితం తెలుసుకోవడం అంటే.. కష్టపడి చదివి, మంచి జాబ్ సంపాదించి, పెళ్లి చేసుకుని, నాలుగు తరాలకు సరిపడా సంపాదించీ చనిపోవడం మాత్రమే కాదు.. ఈ జీవితంలో మనకు తెలీనీ, మనం చూడనివీ, ఆస్వాదించవలసినవీ చాలానే ఉన్నాయి.

అలా రోడ్‌ మీద తీరిగ్గా నడుచుకుంటూ.. మనుషుల వేగాన్ని మన నెమ్మదితనంతో చూడడమే తీసుకుంటే.. అసలు ఈ చిన్న ఎక్స్‌పీరియెన్స్‌లో ఉన్న కొత్తదనం ఎంతమందికి తెలుసు? యెస్.. చాలాసార్లు నేను ఇది చేస్తాను. ఇలాంటివి చాలా! అలా మొక్కల ముందు నిలబడి వాటి కదలికల్ని, వాటిలోని జీవాన్నీ గమనిస్తూ వాటితో మనస్సుతో కమ్యూనికేట్ చెయ్యడం.. ఆలోచించాలే గానీ జీవితం కొత్తగా కన్పించడానికి ఎన్ని లేవు?

లైఫ్ బోర్‌గా తయారైందని బాధపడడం కాదు, ఏదోలా రోజుని ముగించేయడం కాదు.. ప్రతీ రోజూ కొత్తగా ఉండాలి, మన ఆలోచనలు విభిన్నంగా సాగాలి, ముఖ్యంగా ప్రపంచాన్ని మనం చూసే, విశ్లేషించే మైండ్‌సెట్ మారాలి. అప్పుడు లైఫ్ అద్భుతంగా ఉంటుంది.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మనం ముసలివాళ్లతో సమానం..

ఒక మనిషి అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ చాలా నిదానంగా నడుస్తున్నాడు.. ఏమైనా ఆరోగ్య సమస్యలు ఉన్నాయా అంటే అంతా పర్‌ఫెక్ట్.. వయసైపోయిందా అంటే, 40 ఏళ్లు కూడా దాటలేదు. మరి ప్రాబ్లెం ఏమిటి?

ఆ మధ్య మాటల్లో ఓ దర్శక మిత్రులు దీన్ని భలే ప్రస్తావించారు. సరిగ్గా ఇవే రకమైన అభిప్రాయాలు నాకు ఎప్పటినుండో ఉండీ… ఖచ్చితంగా దీనిపై రాయాలని ఆరోజు అన్పించి, ఇన్నాళ్లకు తీరింది.

——————–

చురుకుదనం లోపించడం.. జీవితం మొద్దుబారిపోవడం.. చాలా రొటీన్ అయిపోవడం.. ఇదీ సమస్య చాలామందికి. యాభై వేలకు పైబడి వస్తే చాలు… దర్జాగా కాలు మీద కాలు వేసుకుని బ్రతికేయొచ్చు అన్నది చాలామంది అభిప్రాయం. ఇలా చల్ల కదలకుండా ఉండే ఉద్యోగాల కోసం ఏళ్ల తరబడి కుస్తీపడి గవర్నమెంట్ ఉద్యోగాల కోసం పోటీ పడడం కూడా చాలా కామన్. ఇది తప్పు కాదు. ఎవర్నీ తప్పు పట్టడం కూడా ఈ పోస్ట్ ఉద్దేశం కాదు. ఇక్కడ చాలా ఆసక్తికరమైన విషయాలున్నాయి.

పొద్దున్నే 11 గంటలకు తాపీగా ఆఫీస్‌కెళ్లి.. కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకుని.. ఒకటి రెండు ఫైళ్లు చూసి.. అలా క్యాంటీన్‌కి వెళ్లి.. సిగిరెట్ తాగుతూ, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, టీ తాగి.. మళ్లీ లంచ్ టైమ్‌కి బాక్స్ తినేసి.. ఇంకో గంట ఉన్నట్లు అనిపించి.. మెల్లగా కారునో, టూవీలరో నడుపుకుంటూ ఇంటికెళ్లి.. పిల్లల్ని ట్యూషన్లో వదిలిపెట్టి.. స్నానం చేసి, దగ్గరలో ఉన్న బార్‌కెళ్లి.. రెండే రెండు ఔన్సులు రోజూ కలిసే బ్యాచ్‌తో తాగేసి.. ఆ కాసేపట్లోనే ప్రపంచంలోని రాజకీయాలన్నీ మాట్లాడుకుని.. ఇంటికొచ్చి కడుపు నిండా తినేసి.. సరిగ్గా 11 గంటల్లోపు పడుకుని.. పొద్దున్నే లేచే బ్యాచ్ ఈ ప్రపంచంలో కొన్ని కోట్లమంది ఉన్నారు. ఇది చూడడానికి చాలా పద్ధతైన జీవితం, డిసిప్లెయిన్‌తో కూడిన జీవితం అన్పిస్తుంది.

ఇలాంటి జీవితాల్లో ఉద్యోగం రావడం, పెళ్లవడం, పిల్లలు పుట్టడం, పిల్లలకు పెళ్లి చేసి పంపడం ఇవే మేజర్ ఇన్సిడెంట్లు. ఈ నాలుగు పనులూ సాఫీగా అయితే “భగవంతుడి దయ వల్ల ఏ లోటూ లేకుండా జీవితం” గడిచిపోయింది అని సంతోషపడతారు. రిస్క్ ఫేస్ చెయ్యడానికి భయపడే బాపతు. కొత్తదనం అస్సలు ఇష్టపడని తత్వం. ఇంకేదైనా జీవితంలో సాధిద్దామా అన్న కోరిక నరాల్లో శాశ్వతంగా చచ్చిపోయి ఉంటుంది. “ఇప్పుడు అంతా బానే జరిగిపోతోంది కదా..” అని ఎప్పటికప్పుడు సేఫ్‌జోన్లో చాలా కూల్‌గా బ్రతికేస్తారు.

———————-

సో డైనమిజం ఏ కోశానా ఉండదు. అస్సలు జీవితమే కొత్తగా కన్పించదు. ముప్పై ఏళ్లు ఒకే పని చేసీ, చేసీ.. ఒకే విధంగా బ్రతికీ బ్రతికీ ఒంట్లో ఓపిక ఉన్నా చాలా నింపాదిగా బ్రతకడం అలవాటవుతుంది. ముసలాళ్లలా మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి కుర్చీ ఎక్కడ పడిపోతుందో అని చాలా జాగ్రత్తగా కుర్చీని ఒక చేత్తో పట్టుకుని, కుర్చీలో ఏమైనా మురికి ఉందేమోనని చూసి తుడుచుకుని కూర్చుని, “జీవితంలో చాలా సాధించేశాం” అన్న ఫీలింగ్ ద్వారా వచ్చిన భంగిమ అయిన కాలు మీద కాలు వేసుకుని అప్పుడు మాట్లాడుతుంటారు.

మనం లొడలొడా మాట్లాడుతూనే ఉంటాం. ఆ, ఊ కొట్టడం తప్పించి పెద్దగా మాటలు కూడా రావు. ఆచితూచి మాట్లాడతారు.. అది అలవాటైపోయి ఉంటుంది.

———————

ఎందుకిలా జరుగుతోంది? అస్సలు ఎవరూ గమనించరు… మనిషి సగం వయస్సుకే జీవశ్చవంలా మారిపోతున్న వైనాన్ని! అంతా కూడబెట్టిన ఆస్థినీ, ఉన్న లక్జరీలను, చుట్టూ ఉన్న మందీ మార్భలాన్నీ చూసి.. “వాడిదేముంది.. హాపీ లైఫ్” అనుకుని వాడిలా ఉండాలని ఆశపడతారే గానీ.. అలా ఉండడం మరణంతో సమానం అని ఎవరికీ అర్థం కాదు.

యెస్.. అన్నీ సుఖంగా ఉన్న వాడి లైఫ్ పైకే బాగుంటుంది. లోపల అస్సలు జీవమే ఉండదు. నిరంతరం పడిలేస్తూ, ఎప్పటికప్పుడు కొత్త టార్గెట్లు పెట్టుకుంటూ, వాటిని సాధిస్తూ.. జీవితాంతం కొత్తవి మెళకువలు నేర్చుకుంటూ, పదిమందితో కలుస్తూ, “ఈ కాస్తంత లైఫ్ చాలు” అని అస్సలు ఏ ఫేజ్‌లోనూ సంతృప్తిపడకుండా నిరంతర విద్యార్థిగా ఉండే వాడిదే గొప్ప లైఫ్. అలాంటి వాడు ఎంత చురుకుగా ఉంటాడో మీరు ఎక్కడైనా ప్రాక్టికల్‌గా చూడండి.

జీవితం వడ్డించిన విస్తరిగా ఉండాలని కోరుకునే వాడు ఎప్పుడూ ఓ అసంపూర్ణమైన జీవితాన్నే అనుభవిస్తాడు. “జీవితం ఎలా ఉన్నా కూడా నాకు నచ్చినట్లు మలుచుకుంటాను.. కొత్త ఛాలెంజెస్ రావాలి” అని రెడీగా ఉండే వాడు జీవితం అంతు చూస్తాడు. 60 ఏళ్లు వచ్చినా యంగ్‌గానే కన్పిస్తాడు.. రాజకీయ నాయకుల ప్రస్తావన తప్పనిసరై తెస్తున్నాను.. ఓ చంద్రబాబుని, ఓ కేసీయార్‌ని, మోదీని చూడండి.. వాళ్లు వయస్సుకి మనలో ఎంతమంది ఆ మాత్రం చలాకీగా ఉంటారు? నిరంతరం డైనమిక్‌గా ఉండే వాడికే అలా సాధ్యం. అలా బ్రతకడానికి ప్రయత్నిద్దాం.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఓ స్త్రీ రేపు రా.. నా జ్ఞాపకాల సిరీస్

కళ్లు తెరిచి చూస్తే చిమ్మ చీకటిగా ఉంది… దూరంగా ఓ చిన్న కాంతి మిణుక్కుమిణుక్కుమంటూ మెల్లగా కదుల్తోంది.. చుట్టూ పడుకున్న ఫ్రెండ్స్ చడీచప్పుడు లేకుండా గాఢనిద్రలో ఉన్నారు.. ఠకాల్మని దుప్పటి మొహంమ్మీదకు లాక్కుని భయాన్ని ఉగ్గబట్టుకుంటూ నిద్రలోకి వెళ్లే ప్రయత్నం.. అంత భయానికి కారణం “ఓ స్త్రీ రేపు రా” పుకార్లు.

అది మా ట్యూషన్… సాయంత్రం స్కూల్ అయ్యాక ఇంటికి కాసేపు వచ్చి స్నానం చేసి.. కొద్దిగా తినేసి ట్యూషన్‌కి వెళ్లడమే. రాత్రి 11 గంటల వరకూ క్రింద నేల మీద బాసింపట్ల వేసుకుని చదవాల్సిందే. “అక్బర్, బాబర్, ఔరంగజేబు, మొదటి పానిపట్టు యుద్దం, రెండవ పానిపట్టు యుద్ధం” కంఠతా వచ్చేంత వరకూ ఎన్నిసార్లు చదివానో. చదివింది ట్యూషన్ పంతులుకి అప్పజెప్పేటప్పుడు… ఆయన చేతిలో బెత్తం పట్టుకుని కూర్చుని వింటుంటే చేతులు కట్టుకుని.. ఓ సీక్వెన్స్‌లో గుర్తు తెచ్చుకోవడానికీ.. ఎక్కడైనా ఓ సెంటెన్స్ మిస్ అయితే తడుముకుంటూ అవస్థపడింది గుర్తు తెచ్చుకుంటే నవ్వాగదు. ఫ్లోలో చెప్తేనే అంతా కక్కగలిగేది.. ఎక్కడ తేడా వచ్చినా మొత్తం అతుకుల బొంత అవుతుంది.. బైహాట్ చేయడం కదా అంతే మరి!

ఇద్దరి ముగ్గుర్ని ఓ గ్రూప్ గా చేసి.. ఆ గ్రూప్‌కి ఒకర్ని లీడర్‌ని చేసి చదివించేవాళ్లు. సో ఓ చిన్న హాల్‌లో అలా ఓ 10-15 సపరేట్ గేదరింగ్‌లు. ఎవరి లోకం వాళ్లదే. పాతకాలం ఎర్ర లైట్ కాంతిలో అసలే పగలంతా స్కూలుకెళ్లి, సాయంత్రం కాసేపు స్కూల్ గ్రౌండ్‌లో ఆటలాడీ, స్నానం చేసీ, తినీ కూర్చోవడం వల్ల వద్దన్నా నిద్ర వచ్చేది. తిన్నగా కూర్చుని చదివే వాళ్లు తక్కువ. అటూ ఇటూ ఊగిపోతూ పెద్ద గొంతేసుకుని ఏదో కంఠతా వచ్చేసినట్లు కాన్ఫిడెంట్‌గా చదవడం గొప్ప. ఆపుకోలేని నిద్ర వచ్చిన వాళ్లు ఓ పక్కకి తూలిపోతుండే వాళ్లు. మిగతా వాళ్లందరం వాళ్లని చూసి ఒకరికొకరు సైగలు చేసుకుని నవ్వుకుండే వాళ్లం.

ట్యూషన్ పక్కనే పెద్ద కాలువ. ఆ కాలువ దాటగానే శ్శశానం. అప్పట్లో ఇళ్ల తలుపుల మీద “ఓ స్త్రీ రేపు రా” అని రాసుండేది. దాని గురించి భయంభయంగా కధలు కధలు చెప్పుకునే వాళ్లం. ఊళ్లో తిరిగే దెయ్యం అలా రాసిన ఇళ్ల జోలికి వెళ్లదని నమ్మకం. అలా తిరిగే దెయ్యం దూరం నుండి ఓ చిన్న కాంతిలా కదులుతుందని, అదీ శ్శశానం కళ్లెదురే ఉండేసరికి, అక్కడే దెయ్యాలుంటాయనీ మా ఊహలు కల్పించి ఒకర్నొకరు భయపెట్టుకున్నాం. సో ఎవరైనా చదువుకుంటూనో, నిద్రపోతూనో ఆ శ్శశానం వైపు చూస్తే భయమేసేది.

ఓ వరండాలో ఒకరి పక్కన ఒకరు దాదాపు 30-40 మంది పడుకునే వాళ్లం. ఒకర్నొకరు తోసుకుంటూ. కొందరు డొక్కల్లో తంతుంటే, కోపమొచ్చి రిటర్న్ అలాగే తన్నడం.. ఒకరి దుప్పటి మరొకరు లాక్కోవడం.. ఇలా!

క్లాస్ మారితే text, note బుక్స్‌ తెచ్చుకుని బ్రౌన్ కలర్ అట్టలు తెచ్చుకుని అవి వేసుకుంటూ ఆ ట్యూషన్‌లోనే కూర్చుని సంబరంగా గడిపేవాళ్లం, కొత్త క్లాస్‌కి వెళితే ప్రమోషన్ వచ్చినంత ఆనందమన్నమాట.

అన్నట్లు పేనుబెత్తం అని ఒకటుంటుంది.. చాలామందికి తెలీకపోవచ్చు. చాలా చురుక్కుమంటుంది. సరిగ్గా చదవకపోయినా, ఏమైనా extras చేసినా ట్యూషన్ మాస్టర్ చేయి చాపించి.. కౌంట్ చేసి మరీ 5 తగిలించే వాడు. ఒక్కో దెబ్బ కొడుతుంటే.. ఇంకా నాలుగే ఉన్నాయి కదా.. అని కళ్లు మూసుకుని పంటి బిగువునా నొప్పి భరిస్తూ దెబ్బలు తినడం అన్నమాట. అప్పుడు కొడుతున్నా ఎవరి పేరెంట్స్ ఏమీ అనే వారు కాదు. పిల్లల్ని కొట్టాలంటే ఇప్పుడు అంతర్జాతీయ గొడవ అయిపోతోంది, మానవ హక్కుల సంఘాలూ జోక్యం చేసుకుంటున్నాయి 🙂 సామదాన దండోపాయం అనే దాని విలువ తెలీని రోజుల్లోకి వచ్చాం. అందుకే అవసరం అయినచోట కూడా భక్తీ, భయమూ తగ్గాయి.

పుస్తకాలు చదువుతుంటే.. ఏ పేజీ ఎక్కడ నలిగిందో కూడా మెమరీకి గుర్తే ఉంటుంది. ఏ ఆన్సర్ ఏ పేజీలో ఎంత ఉందో, మిగతా పార్ట్ ఏ పేజీలో ఉందో కూడా విజువల్‌గా అలా మైండ్‌లో ప్రింట్ అయిపోతుంది. చదువుతో ఉన్న అటాచ్మెంట్ అది. రాత్రి చదివి అక్కడే పడుకుని పొద్దున్నే 4 గంటలకు మళ్లీ లేచి మళ్లీ బాబర్, అక్బర్‌లను మరో మూడు గంటలు చదివి.. ఇంటికొచ్చి మళ్లీ రెడీ అయి స్కూలుకెళ్లడం.. 🙂

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నా జ్ఞాపకాలు (సిరీస్) – చందమామతో నేను..

ఆరుబయట నవ్వారు మంచం వేసుకుని పడుకునే వాళ్లం. ఆ పక్కింట్లోనూ, ఈ పక్కింట్లోనూ సేమ్ సీన్.. మా కబుర్లతో పాటు వాళ్లవీ వీళ్లవీ కబుర్లు కూడా విన్పిస్తుండేవి.. మధ్యలో వాళ్ల కబుర్లలోకి మేమూ, మా కబుర్లలోకి వాళ్లూ కాస్త గొంతు పెంచి దూరిపోయే వాళ్లు.

అలా పడుకుని తలెత్తి ఆకాశంలోకి చూస్తే.. ఓ kite షేప్‌లో వరుసగా నక్షత్రాలు.. వాటిలో tailలో మిడిల్‌లో ఓ నక్షత్రం చాలా బ్రైట్‌గా వెలిగిపోతుంటుంది.. సరిగ్గా ఆ మధ్యలో నక్షత్రం క్రింద మిణుకుమిణుకుమనే చిన్న నక్షత్రాత్నే అరుంధతి నక్షత్రమంటారట.. ఆ సీక్రెట్ తెలిశాక బయట పడుకున్న ప్రతీసారీ కోట్ల నక్షత్రాల్లో దాన్ని వెదుకులాడుకుని ఒక్క క్షణం కళ్లతో దానికి కమ్యూనికేషన్ పంపించకపోతే మనస్సు స్థిమితంగా ఉండేది కాదు. దాన్ని వెదుక్కోవడానికి పెద్ద కష్టమేమీ అయ్యేది కాదు, తూర్పు వైపు తలపెట్టుకుని పడుకుంటే.. నాకు కుడి వైపే kite పలకరించేది. ఇక kite కన్పిస్తే నక్షత్రం పట్టుకోవడం ఎంత పని 🙂

అలా చిన్నప్పుడే అరుంధతిని పలకరించాను. నక్షత్రాలు లెక్కపెట్టకూడదని చెప్పేవాళ్లు. పంతం కొద్దీ కొన్నింటిని లెక్కేసి ఎక్కడ మొదలెట్టానో, ఎక్కడ వరకూ చేరుకున్నానో అర్థం కాక మళ్లీ కాసేపు ఆపేసి మరో attempt చేసేవాడిని. పొలంలో పడుకోవాల్సి వచ్చినప్పుడు ఇంటి నుండి పొలానికి వెన్నెల్లో నడిచి వెళ్లడం అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి. అమావాస్యప్పుడు ఆమావాస్య చుట్టూ అల్లబడిన చేతబడి కధలు వినీ, మా పొలానికి ముందే ఉండే స్మశానంలోంచి ఆ కటిక చీకటిలో నడిచి వెళ్లడమూ మరో extreme. చిన్న టార్చ్ లైట్ పట్టుకుని మా తాతయ్య ముందు నడుస్తుంటే స్మశానంలో ఉన్న నల్లటి తాటిచెట్లని చూసి జడుసుకుంటూ మధ్య మధ్యలో కళ్లు మూసుకుంటూ గుడ్డిగా నడవడం తలుచుకుంటే ఇప్పుడు నవ్వాగదు.

చంద్రుడంటే నాకు ఇష్టం. నా చేతికి కెమెరా వచ్చాక పున్నమి నాటి నిండు చంద్రుడుని ఎన్ని ఫొటోలు తీశానో లెక్కే లేదు. టెర్రాస్‌పైకి tripodని తీసుకెళ్లి కెమెరాని దానికి బిగించి మోకాళ్లపై అలాగే వంగి కూర్చుకుని చంద్రుడూ, చంద్రుడు చుట్టూ కదలాడే మబ్బుల్నీ ఓ పెయింటింగ్ మాదిరిగా కేప్చర్ చెయ్యాలని విశ్వప్రయత్నం చేసి చాలాసార్లు సక్సెస్ అయ్యాను కూడా. నా ఆల్బమ్‌లలో వాటిని చూడొచ్చు.

ఆరుబయట నిద్రపోయేటప్పుడు మధ్యలో మెలకువొస్తే టైమెంతో తెలియడానికి వాచ్ ఉండేది కాదు. ఓసారి ఆకాశంలోకి చూసి చంద్రుడు ఏ వైపు ఎంత క్రిందకి వెళ్లిపోయాడో ఓసారి చూసేస్తే టైమెంతయ్యిందో, ఇంకెంతసేపు పడుకోవచ్చో తెలిసేది. ఇలాంటివి చెయ్యొచ్చని ఇప్పుడు చాలామందికి తెలీదనుకోండి. నా చిన్నప్పుడు కొన్నేళ్ల పాటు ఇలా చందమామతో స్నేహం చేసిన నేను ఈరోజు ఫొటోల కోసం తప్పించి బయటకు కదల్లేనంత బిజీ.. దీన్ని బిజీ అంటారో ప్రకృతితో అటాచ్మెంట్ తగ్గిపోవడం అంటారో నాకూ తెలీదు, నాకు చెప్పేవారూ ఎవరూ లేరు!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

జ్ఞాపకాలే లైఫ్!

ఆ సందులో పెద్దమ్మ గుడి.. ఆగి వెళ్లే టైమ్ కుదరట్లేదు గానీ.. అటు వైపు ఎప్పుడెళ్లినా ఆ సందుని తనివితీరా తొంగి చూడడం, కొన్ని జ్ఞాపకాల్ని తట్టిలేపడమూ అవుతోంది.. హైదరాబాద్ వచ్చిన కొత్తలో అనుకుంటా 2000 టైమ్‌లో.. మధురానగర్ నుండి 50 రూపాయలకు ఆటో మాట్లాడుకుని పెద్దమ్మ గుడికెళ్లి అటు నుండి అటు శిల్పారామం వెళ్లిన రోజులు..

శ్రీనగర్ కాలనీ.. ఆంధ్రాబ్యాంక్ ATM.. సరదాగా సాయంత్రం యూసఫ్‌గూడ బస్తీ నుండి నడిచి అక్కడదాకా వెళ్లే రోజులు.. బాపట్ల రధం బజార్.. తెలిసిన ప్రతీ షాపులో కాసేపు ఆగి ముచ్చట్లు పెట్టి దర్జాగా ముందుకు కదిలే రోజులు.. ఇలా ఊహ తెలిశాక కళ్ల ముందు కదలాడిన ప్రతీ ప్రదేశమూ ఎవరికీ అర్థం కాని ఓ మధురానుభూతిని తట్టిలేపుతుంది.

అవి జీవం లేని రోడ్లే.. ఎప్పుడూ చూసే షాపులే.. పెద్ద పెద్ద బిల్డింగులే.. కానీ కాలం వాటితో తెలీకుండానే ఓ అటాచ్మెంట్ ఏర్పరుస్తుంది. ఎక్కడికెళ్లినా ఆ ప్రదేశం గతంలో ఎలాగుందన్నది పాత జ్ఞాపకాల్ని ఓసారి రీకాల్ చేసుకుని, ఇప్పుడు కళ్లెదుట కన్పిస్తున్న రూపురేఖల్ని జీర్ణించుకోలేకా.. ఎంత అనూహ్యమైన మార్పు వచ్చేసిందో అబ్బురపడుతూ.. కాసేపు పరధ్యానంలోకి వెళ్లిపోవడం ఏ మనిషికైనా సహజం. ఆ పరధ్యానంలో రోడ్లు, బిల్డింగులు, రూపురేఖలు కేవలం active subject మాత్రమే.. పాసివ్ సబ్జెక్ట్ అంతకన్నా బలీమైనది ఉంటుంది.. ఏదీ certain కాదన్న, ఇవ్వాళ ఉన్నది ఏదీ రేపు ఉండబోదన్న uncertanity. ఆ uncertanityనే మన లైఫ్ పట్ల కూడా ఓ రకమైన ఇన్‌సెక్యూరిటీని క్రియేట్ చేసి.. మళ్లీ ఉలిక్కి పడ్డట్లు వాస్తవంలోకి వచ్చేలా చేస్తుంది.

మా ఊరి రైలుగేటుని చూస్తే.. అక్కడ గంటల తరబడి వెయిట్ చేసిన జ్ఞాపకాలు గుర్తొస్తాయి. ఇక్కడ రైలు గేటు అప్పుడూ మారలేదు, ఇప్పుడూ మారలేదు.. మహా అయితే పాడైతే కొత్తది మార్చి ఉంటారేమో. కానీ ఆ పరిసరాల్లోకి వెళ్లగానే మెమరీ archivesలోంచి బ్రెయిన్ జ్ఞాపకాల్ని రిట్రీవ్ చేసి… ఆ జ్ఞాపకాలతో పాటు స్టోర్ అయిన ఉన్న లైఫ్ ఫ్రాగ్నెన్స్‌‌ని కూడా లాక్కొచ్చి కాసేపు ఆ రోజులకు తీసుకెళుతుంది. ఇది ఓ చిన్న ఎగ్జాంపుల్.. ఇలా మీ లైఫ్‌లో చాలానే ఉంటాయి. మీ ఊరి బస్టాఫ్, అక్కడ మొదటిసారి మీవైపు చూసి నవ్విన అమ్మాయీ, పొద్దున్నే విస్తరాకులో ముసలమ్మ చిరునవ్వుతోనో, చిరాకు పడుతూనో పెట్టి ఇచ్చిన ఇడ్లీ, వాటిని ఆవురావురుమంటూ తిన్న రోజులూ, శ్రీరామ నవమికి గుడిలో వడపప్పు, పానకం కోసం స్వామి వారి కళ్యాణం అయ్యే వరకూ ఉగ్గబట్టుకుని పానకం తాగుతూ కొరపోవడం.. పొద్దున్నే నిద్రపోనీకుండా చిరాకుపెట్టే పక్కింటి కోడి కూతా.. ఆ వెంటనే గుడి మైకు నుండి “రారా క్రిష్ణయ్యా.. రారా క్రిష్ణయ్యా.. దీనులను కాపాడా రారా క్రిష్ణయ్యా” అంటూ వరుసబెట్టి విన్పించే భక్తి పాటలూ… జస్ట్ రోజుకి కాసేపు వేగంగా పరిగెత్తడం ఆపేసి తీరిగ్గా కూర్చుని గుర్తు తెచ్చుకోండి.. మీకు ఊహ వచ్చినప్పటి నుండి ఎన్ని చిన్ని చిన్ని జ్ఞాపకాలో? అవన్నీ hibernate స్టేట్‌లోకి మెమరీలో పడేశాం కాబట్టే ఈరోజు లైఫ్ చాలా మెకానికల్‌గా అన్పిస్తోంది.

మార్పు సహజం… ఏ మార్పునీ ఆపలేం.. మార్పుకి తగ్గట్లు పరిగెత్తాల్సిందే. జీవితం మారిపోయిందనీ, అసలు గడిచిన రోజులు మళ్లీ రావనీ దిగులు చెందడం ఎంత అర్థరహితమో.. వేగంలో పడిపోయి అసలు జీవితంలో చవిచూసిన మధురానుభూతుల్ని అన్పింటినీ సమూలంగా మర్చిపోవడమూ అర్థరహితమే. ఈరోజు అల్జీమర్స్ వంటి మతిమరుపు జబ్బులు రావడానికి ఇది ఓ పరోక్ష కారణం, దాదాపు బ్రెయిన్ డెడ్ స్టోరేజ్‌‌లోకి వెళ్లిపోతున్న జ్ఞాపకాల్ని తట్టిలేపాలి. బలవంతంగానైనా గుర్తు తెచ్చుకుని జీవితంపై ఓ ఫ్రెష్ ఫీల్‌ని ఆస్వాదించాలి.

ప్రతీ వస్తువూ, ప్రతీ ప్రదేశం, ప్రతీ మనిషీ, ప్రతీ అనుభవం, ప్రతీ ఎమోషన్.. మన జీవితాన్ని represent చేస్తుంది. ఎవరైనా మీ లైఫ్ ఏంటని అడిగితే మిగిలినవి ఇవే. ఈరోజు వెలగబెడుతున్న డబ్బూ, హోదాలు కాదు మనమేంటన్నది చెప్పుకోవడానికి! అంతకన్నా గొప్ప లైఫ్, బ్యూటి‌ఫుల్ లైఫ్ మనం చూసొచ్చాం. ఒక్కసారి గుర్తు తెచ్చుకోండి. గర్వంగా ఎంతో చెప్పుకోవచ్చు.. అదీ లైఫ్ అంటే!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నేను ఇది..

మనం ఎలాంటి వాటి పట్ల ఆసక్తి చూపిస్తామన్నది మన క్యారెక్టర్‌ని నిర్మించడంలో ప్రధానమైనది.. మన ఆలోచనలు ఎప్పుడూ మనకి ఇంట్రెస్ట్ ఉన్న అంశాల వైపే మళ్లిపోతుంటాయి.

ఉస్మానియాలో ఏం జరిగింది.. బాలయ్య next సినిమా ఏంటి.. జగన్ ఏం చేస్తున్నాడు.. రోజా ఏమైంది.. ఏ పొలిటీషియన్ ఏరోజు ఎలాంటి బూతులు తిట్టుకున్నారు.. ఇవన్నీ అప్‌డేటెడ్‌గా ఉండి వాటి గురించి విశ్లేషణలతో డిస్కస్ చెయ్యడమే మన ఆసక్తి అయితే కొన్నాళ్లకి అది తెలీకుండానే మన క్యారెక్టర్‌ని పరోక్షంగా ఇన్‌ఫ్లుయెన్స్ చెయ్యడం మొదలుపెడుతుంది.

వ్యక్తిగతంగా నేను నమ్మే రూల్ ఒకటుంది.. వీలైనంత లీస్ట్ ఇలాంటి అనవసరమైన విషయాల గురించి మైండ్‌లో ప్రాసెస్ చెయ్యడం. బ్రెయిన్ చాలా శక్తివంతమైనది. దానికి ఎలాంటి ఆహారం ఇస్తే అది అలా ట్యూన్ అవుతుంది. నాకు నాలెడ్జ్ కావాలి, మనుషులు కావాలి, వాళ్ల మధ్య మంచి రిలేషన్లు కావాలి, కష్టపడాలి, ఏదో సాధించాలి. నా అసహనం మొత్తం నేను కంట్రోల్ చెయ్యలేని విషయాలపై ఉండకూడదు.. నా అసహనాన్నీ, అప్పుడప్పుడు వ్యవస్థపై, మనుషుల నైజాలపై ఏర్పడే కోపాన్నీ, కసినీ ప్రొడక్టివ్‌గా రీడైరెక్ట్ చేసుకుని జీవితంలో ఎదగాలి. ఏ ఎమోషన్ అయినా మనల్ని ఓ లక్ష్యం వైపు మళ్లించేదై ఉండాలి తప్పించి మనల్ని అనవసరమైన విషయాల గురించి ఆలోచిస్తూ పతనం వైపు నడిపించేదై ఉండకూడదు.

రాజకీయాలపై, రోజూ పేపర్లలో వచ్చే రకరకాల వార్తలపై నాకు ఆసక్తి లేక కాదు, నాలెడ్జ్ లేకా కాదు, పేరాలు పేరాలు రాయలేకనూ కాదు. నా సమయం చాలా విలువైనదని భావిస్తాను. సమయం పట్ల నాకున్న గౌరవం అది. కొత్తవి నేర్చుకోవడమో, నా నాలెడ్జ్ ఇంప్రూవ్ చేసుకోవడమో, నన్ను నేను విశ్లేషించుకోవడమో, మానసికంగా, శారీరకంగా మెరుగ్గా తయారు చేసుకోవడమో, నాలుగు మంచి విషయాలు మాత్రమే అందరితో పంచుకోవడమో మాత్రమే నాకు ప్రయారిటీలు. ఓ మాస్ హిస్టీరియాలో కూరుకుపోయి ఏరోజు పేపర్లలో వచ్చిన వాటిపై ఆరోజు విపరీతంగా స్పందించేసి మరుసటి రోజుకి కొత్త ఇష్యూలపై రెడీ అయి జీవితాన్ని వేస్ట్ చెయ్యడం నాకు ఇష్టమే లేదు.

ఐ లవ్ మై లైఫ్.. ఈరోజు నేను ఇలా టైప్ చెయ్యగలుగుతున్నానంటే మణికట్టులో ఓ స్క్రూ ఉంది.. యాక్సిడెంట్ అయి రిస్ట్ సర్జరీ అయి అసలు టైప్ చెయ్యగలుగుతానో లేదోనన్న భయం తర్వాత వచ్చిన చేయి ఇది.. అలాగే జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలను చవిచూశాక ఏర్పడిన అనుభవం, మెచ్యూరిటీ ఇది. ఇంత గొప్ప జీవితాన్ని పనికిమాలిన విషయాలపై అస్సలు వృధానే చెయ్యకూడదని ఎప్పుడో డిసైడ్ అయ్యాను కాబట్టే.. హెల్త్ గురించి రాసినా, టెక్నాలజీ గురించి రాసినా, హ్యూమన్ రిలేషన్లు గురించి రాసినా ఖచ్చితంగా నలుగురికి ప్రాక్టికల్‌గా ఉపయోగపడే విషయాలే ప్రస్తావిస్తాను.

అన్నింటికీ మించి మీతో షేర్ చేసుకునే నా ప్రతీ మాటా వెనుకా నా హృదయం ఉంటుంది, జెన్యూనిటీ ఉంటుంది. ఏదో రాయాలి కాబట్టి రాయడం కాదు.. నా పనికి ఓ పర్పస్‌ ఉంది కాబట్టే రాస్తున్నాను. సో ఐ ఫీల్ వెరీ హాపీ బై డూయింగ్ ఆల్ దోస్ థింగ్స్ హార్ట్‌ఫుల్లీ!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఫైర్.. పీస్.. రెండూ కావాలి!

ఫైర్.. పీస్.. ఈ రెండు క్వాలిటీలు ఒక మనిషిలో పుష్కలంగా ఉండాలి. రెండింటినీ సందర్భానుసారం వాడుకోవాలి..

ఎప్పుడూ నిమ్మకు నీరెత్తినట్లు తనకేదీ పట్టనట్లు ప్రశాంతంగా కూర్చున్న వాడెవడూ జీవితంలో ఏదీ సాధించలేడు. చాలా మోటివేషన్ కావాలి, ఏదో సాధించాలనే ఫైర్ ఉండాలి, దాని కోసం మెంటల్, ఫిజికల్ రిసోర్సెస్‌ని వాడి స్ట్రగుల్ అయి సాధించాలి. ఈ క్రమంలో తనని తాను చల్లబరుచుకోవడానికీ.. ఆ వేగం, ఆ ఆరాటం అదుపుతప్పి ప్రాకృతిక అవసరాలైన తిండీ, నిద్ర, మానసిక ప్రశాంతతలకు భంగం వాటిల్లకుండా కాపాడుకోవడానికి ఏ క్షణం మనం మౌనమునిగా మారాలో, ప్రశాంతత చెంతకు చేరాలో, అది ఏ విధంగా సాధించాలో అవగాహన ఉండాలి. ఈ రెండు రకాల extremes తెలిసిన వాడే మనిషి.

పనిచేస్తూ పోతే మనస్సూ, శరీరం అలసిపోతుంది. అయినా విశ్రాంతి లేకుండా పనిచేస్తూ పోతే ప్రొడక్టివిటీ తగ్గిపోయి అంతా గజిబిజిగా తయారవుతుంది. సరిగ్గా ఇలాంటప్పుడే మనస్సుని పని నుండి డిటాచ్ చేసి రిలాక్స్ చేసే విద్య తెలియాలి. కాస్త రిఫ్రెష్‌మెంట్ చాలు మరింత ఉత్సాహంగా పనిచెయ్యడానికి!

తినడానికి తిండీ.. కావలసినవి కొనడానికి డబ్బులూ.. చుట్టూ కబుర్లు చెప్పడానికి కావలసినంత మంది మనుషులు ఉన్నారు కదా అని ఏ పనీ చెయ్యకుండా “ఇదే ప్రశాంతమైన లైఫ్” అని పోసుకోలు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ పోతే మీకు తెలీకుండానే మీ జీవితంపై కొన్నాళ్లకి విరక్తి పుడుతుంది. ప్రశాంతత అంటే పనిచెయ్యకపోవడం ద్వారా వచ్చేది కాదు, ఇబ్బందులు ఫేస్ చెయ్యకపోవడం వల్ల కలిగేది కాదు. కష్టపడుతూ కూడా భౌతిక ప్రపంచం నుండి కాసేపు డిటాచ్ అయి సాధించే గొప్ప మానసిక స్థితి ప్రశాంతత. అది మెడిటేషన్ ద్వారా సాధ్యమవుతుందా, లేక ఆలోచనలు మళ్లించుకోవడం ద్వారా అవుతుందా అన్నది ఎవరి పద్ధతులు వాళ్లు ఫాలో కావచ్చు. బట్ జీవితంలో ఫైర్ మిస్ కాకూడదు. సాధించాలన్న కసి మిస్ అయినోడి జీవితం నూటికి నూరుపాళ్లు వేస్ట్.

50-100 ఏళ్లు అంటే మాటలు కాదు.. కొన్ని వేలమంది మహానుభావులు బ్రతికుండే యాభై, వందేళ్లలో ఎంత సాధించవచ్చో కళ్లారా నిరూపించారు. అది పొటెన్షియాలిటీ ఆఫ్ లైఫ్. దున్నుకున్నోడికి దున్నుకున్నంత లైఫ్. కానీ ఖాళీగా ఉండొద్దు. ఈ ప్రపంచంపై మనకంటూ మనం ఓ ముద్రని వెయ్యడానికి ఉన్నది ఈ ఒక్క జీవితమే. ఇవ్వాళ కళ్లు మూసుకుని టైమ్‌పాస్ చేస్తే రేపు మిగలదు. బద్ధకపు దుప్పట్లని విసిరికొట్టి కళ్లల్లోకి నీళ్లు చిలకరించుకుని పనిచెయ్యడం మొదలెట్టండి.

మీకు ఆవలింతలు వస్తున్నాయంటే.. కాసేపు చదివితే, కాసేపు పనిచేస్తే అలసిపోతున్నారంటే.. ఒళ్లు పనికిమాలినదిగా తయారైందని అర్థం. రోజుకి ఓ అరగంటైనా ఎక్సర్‌సైజ్ చెయ్యండి. పట్టిన బద్ధకం అంతా వదిలిపోతుంది. శరీరమూ, మనస్సూ ఎప్పుడూ ఏక్టివ్‌గా ఉండాలి. “మనమేం ఊడబొడవాలి” అంటూ పనికిమాలిన పెదవి విరుపులు విరిస్తే రేపు ఈ ప్రపంచానికి నువ్వు అవసరమే లేదు, ఎవడూ గౌరవం ఇవ్వడు. లేచి కష్టపడండి.. సాధించండి.. ఫలితాలు వస్తాయో లేదో తర్వాతి సంగతి.. కష్టం అనేది చాలా మజానిస్తుంది, సక్సెస్ కూడా ఇవ్వలేనంత గొప్ప సంతృప్తిని ఇస్తుంది. కష్టం ఇచ్చిన మజాకి రుచి మరిగిన వాడికి విజయం గురించి పెద్దగా పట్టింపు ఉండదు. విజయమైనా, అపజయమైనా వాడికి కావలసిన సంతృప్తి వాడు ఆల్రెడీ ఆస్వాదించాడు. అదీ శ్రమైక జీవన సౌందర్యం!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

Pages:1234567...29»