సామాన్యులం..

సామాన్యులం..

మన విజయాల్ని భారత జట్టులో చూసుకుని రొమ్ములు విరుచుకునే టైపు…

దేశాన్ని మోడీలోనూ, రాష్ట్రాన్ని చంద్రుళ్లలోనూ చూసుకుని మురిసిపోయో మనుషులం

గుండె కదిలితే త్రివిక్రమ్ డైలాగులూ… ఎమోషనొస్తే నచ్చిన హీరో పంచ్ డైలాగులతో కక్కేసే బాపతు..

స్వామీ వివేకానంద కొటేషన్లతో జీవితాన్ని ఉత్తేజపరుచుకోవాలని ప్రయత్నించి కారణమేంటో తెలీక ఫెయిలై అతి సామాన్యంగా బ్రతికే అభాగ్యులం..

రాంగోపాల్ వర్మ ఏటిట్యూడ్‌ గురించీ.. అప్పుడప్పుడు జరిగే ఎన్‌కౌంటర్ల గురించీ.. ఒకర్నొకరు బూతులు తిట్టుకునే రాజకీయ నాయకుల గురించీ తెగ ఆలోచించేసి సమాజ శ్రేయస్సుని కాంక్షించే బాధ్యతాయుత పౌరులం…

సినిమా హీరో హీరోయిన్లలో మనల్ని మనం ఐడెంటిఫై చేసుకుని పులకించిపోయి ఓ ట్రాన్స్‌లో బ్రతుకీడ్చే మెంటల్ పేషెంట్లం..

ఫేస్‌బుక్ లైకుల కోసం mutual అండర్‌స్టాండింగ్‌తో బలమైన రిలేషన్లు మెయింటైన్ చేసే మానవతావాదులం…

మనకేం కావాలో తెలీదు.. మనం ఎవర్ని ఇంప్రెస్ చెయ్యాలనుకుంటున్నామో, ఎందుకు ఇంప్రెస్ చెయ్యాలనుకుంటున్నామో, మన బ్రతుకేంటో, మన ప్రయాణం ఎలా ముగుస్తుందో, అసలు ప్రపంచంలో దేన్ని ఎంతవరకూ తీసుకోవాలో.. ప్రశాంతతలో మనల్ని మనం ఎలా ఆవిష్కరించుకోవాలో… ఓ తుఫానులాంటి ఎమోషన్లలో కొట్టుకుపోకుండా ఎలా కాపాడుకోవాలో.. ఏమీ తెలీని నిస్సహాయులం.. అతి సామాన్యులం!!

ఈ అతి సామాన్యులే విజేతలకు పెట్టుబడి. ఈ సామాన్యులే పవన్ స్పీచులకూ… త్రివిక్రమ్ డైలాగులకూ, కెసిఆర్, చంద్రబాబుల రాజకీయాలకూ, ధోనీ సేన విజయాలకూ, వైఫల్యాలకూ, రాంగోపాల్ వర్మ మొండితనానికీ.. బుర్ర పాడుచేసుకుంటూ అన్ని మెంటల్ రిసోర్సెస్‌నీ ధారపోస్తుంటారు. ఇలాంటోళ్లే కావాలి..
కొందరు ధృవతారల్లా వెలుగొందాలంటే ఎందరో సామాన్యులు మిణుక్కుమనకుండానే దీపాలను ఆర్పేసుకోవాలి..

అందుకే మన జీవితాలు వెలగవు.. వేరొకరి జీవితాల వెలుగులకు చేతులు అడ్డంపెట్టి వారి జీవితాల్ని మనం పూనకంలోకి తెచ్చుకుని ఎలాగోలా చచ్చేదాకా బ్రతికేస్తుంటాం.

నీకోసం నువ్వు బ్రతికిన రోజున… ప్రపంచంలోని చెత్తనంతా బుర్రలోకి రాకుండా జాగ్రత్తపడిన రోజున నీ జీవితం వెలుగొందుతుంది.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మనుషులూ – గౌరవం

పైసా ఖర్చుపెట్టకుండా ఇతరులకు మనం ఇవ్వగలిగే గిఫ్ట్ ఏదైనా ఉంటుందీ అంటే… అది Respect.. డబుల్ మీనింగులు లేని స్వచ్ఛమైన స్మైల్…

మనకు బాగా తెలుసు, ఎవరి లోపాలేంటో పనులు మానుకుని మరీ స్టడీ చేసుకుంటూ ఉంటాం. ప్రతీ మనిషినీ పూచికపుల్లలా తీసిపారేయడానికి మన దగ్గర సవాలక్ష కారణాలు సిద్ధంగా ఉంటాయి.

కళ్లెదురు ఏ మనిషి కన్పించినా పైకి వచ్చే expressions వేరు.. లోపల మనకు మనం అనుకునే అంతర్గత సంభాషణలు వేరు..

లైఫ్‌లోకి తారసపడిన ప్రతీ ఒక్కర్నీ కొన్నాళ్లపాటు విపరీతంగా అభిమానించేసి.. కొత్తదనం పోగానే, సహజసిద్ధమైన మానసిక లోపాలు కన్పించగానే జీవితాంతం దూరం పెట్టేయడం మనకు సరదా.

ఓ మాటలో చెప్పాలంటే మనకు ఒళ్లంతా పొగరు.. “పోతే పోనీయ్… ఆ మనిషి కాకపోతే బోలెడు మంది మనుషులు దొరుకుతారు” అని ఈసడించిపారేస్తాం.

——————–

నిజమే.. కోట్ల కొద్దీ జనాభా ఉన్న ప్రపంచంలో రోజుకి కొన్ని వందల మందిని కొత్త వాళ్లని చూసుకోవచ్చు. అలాగే కన్పించిన ప్రతీ మనిషినీ పైకీ.. క్రిందికీ ఆపాదమస్తకం చూసేసి… “నాకీ మనిషి నచ్చలేదు ఎందుకో” అని పెదవి విరిచేయనూ వచ్చు. అంతేకాదు.. అతవలి మనిషి ఏంటో, ఆ మనిషి గొప్పదనం ఏంటో కనీసం తెలుసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యకుండానే అవమానకరంగా మాట్లాడనూవచ్చు.

బట్ మనుషులకు విలువ ఇవ్వని ఏ మనిషికీ జీవితం లేనట్లే! అలాంటి మనుషులు చాలా దారుణమైన లైఫ్ లీడ్ చెయ్యాల్సి ఉంటుంది. ఈ విషయం కాలక్రమేణా లైఫ్ ముందుకు సాగుతుండే కొద్దీ గానీ అర్థం కాదు. అప్పటికే నోటి దురుసుతో, లెక్కలేనితనంతో కన్పించిన ప్రతీ వాళ్లనీ దూరం చేసుకుంటారు, ఆల్రెడీ కాస్తో కూస్తో మంచిగా ఉన్న వాళ్లనీ నెట్టి పారేస్తారు.

——————-

మనుషుల్ని అన్‌కండిషనల్‌గా ప్రేమించాలి… చాలామంది తరచూ కంప్లయింట్ చేస్తుంటారు… అంతా అవకాశవాదులే కన్పిస్తున్నారు.. అవసరానికే ఫోన్లు చేస్తున్నారు.. హెల్ప్ చేయించుకుంటున్నారు అని!!

పనుల కోసం కాకపోతే మీతో కూర్చుని.. “ముస్తాఫా ముస్తాఫా… డోంట్ వర్రీ ముస్తాఫా” అంటూ పాటలు పాడుకునే తీరిక ఎవరికుంది? అసలు మీరు ఇతరులకు ఏయే సందర్భాల్లో కాల్ చేస్తున్నారో ఓసారి రీకాల్ చేసుకోండి.. అందరూ అంతే! లైఫ్ ఫాస్ట్ అయిపోయింది.. అవసరాలే మనుషుల్ని కలిపి ఉంచుతున్నాయి.. ఒక మనిషితో మరో మనిషికి ఏదో రకమైన అవసరం లేకపోతే అసలు ఒకర్నొకరు లెక్కచెయ్యలేనంత ఏటిట్యూడ్‌లు కూడా తలకెక్కాయి. సో అవసరాలకు వాడుకుంటున్నారని నిందించకండి…

చేతనైన సాయం చెయ్యడం, చేతకాని సాయాలను నిర్మొహమాటంగా చెప్పేయడం, అవసరమైనప్పుడు సాయం తీసుకోవడం.. అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా హృదయంలో స్వచ్ఛంగా, అవతలి మనిషి పట్ల ప్రేమగా ఉండడం, ఏదో మైండ్‌లో పెట్టుకుని ఏదోలా స్టుపిడ్‌గా ప్రవర్తించకుండా ఉండడం.. ఈ కొన్ని క్వాలిటీస్ చాలు అందరం హాపీగా ఉండడానికి!

లేదంటే మనుషులందరూ చాలా చెడ్డవాళ్లగానే కన్పిస్తారు.. ప్రతీ మనిషీ శత్రువుగానో, వేస్ట్ ఫెలోగానో అన్పిస్తారు.. అసలు విషయం ఏమిటంటే ఇలాంటి అద్భుతమైన మనుషుల మధ్య మన మనస్సు కలుపు మొక్కగా తయారవుతోందని! తప్పు ఎవరిదో కాదు, మన ఆలోచనా విధానానిది! సో మనుషుల్ని గౌరవిద్దాం, ప్రేమగా మసలుకుందాం!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

బిర్యానీ.. మసాలా.. లైఫూ..

బిర్యానీ – చాలామందికి ఇష్టమైన ఫుడ్… ఆ ఇష్టం కొద్దీ వారానికి నాలుగైదు రోజులు కూడా ఆవురావురుమంటూ తినేసేవాళ్లుంటారు.. వాళ్లకి plain meals అస్సలు సహించదు..

మసాలా అంటే మనకు ఇష్టం.. ఇది ఫుడ్ అయినా లైఫ్ అయినా! ప్రశాంతంగా ఉన్న కడుపులోకీ, మనస్సులోకీ మసాలాలు నింపి పారేసి.. వాటిని కడుపులోనూ, బ్రెయిన్‌లోనూ డైజెస్ట్ చేసుకోవడానికి నానా తంటాలు పడడం మనకు ఇష్టం.

మొన్నెవరో చనిపోయారు.. టివిల వాళ్లు ఏడుపు పాటల బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌తో రోజంతా లైవ్ టెలీకాస్ట్ చేసేసి.. “ఇంకేముంది లైఫ్… పెద్ద పెద్ద వాళ్లే పోతున్నారు.. మనమెంత” అనే వైరాగ్యం కొన్ని లక్షలమందికి వచ్చేలా చేసేశారు. అంతేకాదు.. అందరూ వరుసబెట్టి క్యాన్సర్లతో పోతున్నారు.. మనకూ క్యాన్సర్ ఉందేమో అని భయపడిపోయిన వాళ్లూ ఎంతమందినో నేను చూశాను :)

పెద్దోళ్లూ, పేరున్నోళ్లూ పోయినప్పుడు బాధపడాల్సిందే.. తప్పు లేదు.. కానీ దానికీ ఓ హద్దు ఉంటుంది.. ఉన్న పనులన్నీ మానేసి.. రోజంతా డల్‌గా కూర్చుంటే.. అలా బాధపడడం మానవత్వంగా, ఆ పెద్ద మనిషి పట్ల మనకున్న గౌరవంగా ఫీలైతే అది తప్పు కాదా? ఎవరైనా వచ్చి మన చెంప మీద ఛెళ్లున ఒకటిచ్చుకుని.. “నీ పని నువ్వు చేసుకో” అని వాయిస్తేనన్నా ఈ లోకంలోకి వస్తామేమో!

నిన్నో, మొన్నో రాజధాని విషయంలో పవన్ కళ్యాణ్ ఏదో అన్నాడు.. రోజంతా జనాలు పనులన్నీ మానేసి.. ఎవరికి తోచిన విశ్లేషణలు వాళ్లు చెయ్యడం మొదలెట్టారు. దేశం ఇలా తగలడుతోందంటే.. పనులు చెయ్యడం మానేసి కబుర్లు చెప్పి బ్రతికే మేధావుల వల్లనే… ఒళ్లొంచి తన పనేదో తాను చేసే వాళ్లు కావాలి ఈ సమాజం బాగుపడడానికి! Facebookల్లో కూర్చుని తోచిన విశ్లేషణలు పోస్ట్ చేస్తూ.. అది సామాజిక బాధ్యతగా భ్రమిస్తూ… ఆ బాధ్యత సక్రమంగా నెరవేర్చేసినట్లు బ్రతుకుతుండే వాళ్ల వల్ల ఏ సమాజానికీ, ఏ దేశానికీ, ఏ ప్రాంతానికీ పైసా ఉపయోగం ఉండదు.

నిన్న BBC డాక్యుమెంటరీ… వెస్టిండీస్‌తో వరల్డ్ కప్… నిర్భయ గురించీ, మహిళల హక్కుల గురించి మాట్లాడాల్సిందే… కానీ ఓ హద్దు ఉంటుంది… మన అభిప్రాయాలకూ, విశ్లేషణలకూ, ఆవేదనలకూ విలువ లేని చోట… అసలు మన విశ్లేషణలు సమస్యని ఏమాత్రం సాల్వ్ చెయ్యలేని చోట ఎంత అరిచి గీపెట్టుకున్నా సమస్యా సాల్వ్ కాదు… మనకూ ప్రశాంతతా ఉండదు.

రోజులు రోజులు గడిచిపోతున్నాయి…. రోజుకో ఇష్యూ…. పొద్దున్న పేపర్లో వచ్చిన చెత్తనంతా బుర్రలో పోగేసుకోవడం.. వాటిని క్లిప్పింగులుగా Facebookల్లో షేర్ చేసుకుని… చర్చలు ప్రారంభించడం.. మధ్యలో టివిల్లో వచ్చే బ్రేకింగ్ న్యూస్‌లను update చేస్తూ రోజంతా గడిపేయడం…

చినమాయను పెదమాయా.. పెదమాయని పెనుమాయా కప్పేస్తుందన్నది మన ధోరణి చూస్తే స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది…

ఓరోజు KCR ఏదో అంటాడు… ఓరోజు చంద్రబాబు ఏదో అంటాడు… ఓరోజు జగన్ ఏదో అంటాడు…. ఓరోజు ఓ ఫిల్మ్ స్టార్ పోతాడు… ఓరోజు BBC డాక్యుమెంటరీ వస్తుంది… ఓరోజు ఓ ఘోర రోడ్ ప్రమాదం జరుగుతుంది.. ఓరోజు పెద్ద ప్రకృతి వైపరీత్యం వస్తుంది… ఓ రోజు ఏ బ్రిటన్‌లోనో అండర్‌వేర్ మీద మన దేవుడి బొమ్మి ప్రింట్ చెయ్యబడుతుంది.. ఇలా మనుషులూ, ప్రాంతాలూ, పరిస్థితులూ, ప్రకృతీ, మీడియా, సెంటిమెంట్లూ.. అన్నీ మన ఎమోషన్లతో ఆడేసుకుంటే.. అసలు మనం మనుషులమా.. కాళ్లతో ఎవరిష్టమొచ్చినట్లు వాళ్లు ఎటుబడితే అటు తన్నే ఫుట్‌బాల్‌లమా?

వత్తిడెక్కువైందని 30 ఏళ్లకే BP టాబ్లెట్లు మింగుతున్న వాళ్లని చూస్తున్నాం.. ఎందుకు ఎక్కువ కాదు వత్తిడి? తన పని తాను చేసుకోవడం మానేసి.. ఆ వత్తిడిని పెంచేసుకుంటూ.. మరోవైపు ప్రపంచంలో ఉన్న చెత్తనంతా బుర్రలో మోస్తూ నిరంతరం బిక్కుబిక్కుగా భయంగా బ్రతుకుతుంటే BPలూ, హార్ట్ అటాక్‌లూ, బాడీ మెటబాలిజం, హార్మొనీ దెబ్బతిని ఇతర అన్ని రకాల క్రానిక్ డిసీస్‌లూ రాకుండా ఉంటాయా?

నువ్వేంటన్నదీ, నీ పనేంటన్నదీ, పొద్దున్నే లేచిన దగ్గర్నుండి నీ రోజుని ఎంత ప్రశాంతంగా, సంతోషంగా గడపాలన్నది నీ చేతిలో ఉంటుంది. నీకు బాగా పరిచయం ఉన్న వాళ్లే Facebookలో ఎమోషలైజ్ అయి ఏదో రాశారనుకుందాం.. నువ్వు వెళ్లి చదవకపోతే మిత్రుడికి అన్యాయం చేసినట్లు భావించడమూ.. చదివి కామెంటో, likeనో కొట్టకపోతే మళ్లీ బాగుండదనో లైక్ కొట్టడమూ.. ఇదంతా అవసరమా?

ఓ వ్యక్తి ఎమోషనల్ బ్యాలెన్స్‌ కోల్పోయో, ఓవర్ రియాక్ట్ అయ్యో రాసే సెన్సిటివ్ విషయాల్ని మీరు like, కామెంట్ రాయడం ద్వారా మీ ఫ్రెండ్ లిస్టులో ఉన్న అందరికీ ఆ నెగిటివ్ భావజాలాన్ని వైరల్‌గా చేరుస్తున్నారన్న స్పృహ కొంతైనా ఉందా?

వీలైతే మీరూ ప్రశాంతంగా ఉండండి, ఎమోషనలైజ్ అయిన మీ ఫ్రెండ్స్‌కి రియాక్ట్ అవకండి, తద్వారా ఇతరుల్నీ ప్రశాంతంగా ఉంచండి.. అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా మీరు చెయ్యాల్సిన పనులేంటో బుద్ధిగా చేసుకుంటూ.. సాధ్యమైతే పాజిటివ్ భావజాలాన్నీ, ఆలోచనల్నీ Facebookలో పంచుకోండి….

సమాజంలో జరిగే అన్యాయాల గురించి మాట్లాడుకుంటే సమాజం బాగుపడుతుందని అనుకోకండి… సమాజం గురించి పాజిటివ్ ఆలోచనల్ని పంచుకుంటేనే నిజంగా సమాజంలో కొద్దిగానైనా ప్రొడక్టివిటీ పెరుగుతుంది, ఇన్‌సెక్యూరిటీలు పోతాయి, హాయిగా ప్రశాంతంగా ఉంటాం!!

గమనిక: ఇందులో ఎవరి మనోభావాలనూ గాయపరచడం నా ఉద్దేశం కాదు.. బ్రెయిన్‌లో అన్ని ఫీలింగులూ, మసాలాలూ వదిలేసి న్యూట్రల్ స్థితిలో ఇది చదివితే నా ఉద్దేశం తిన్నగా అర్థమవుతుంది. కొద్దిమందైనా ఆలోచించే అవకాశం ఉంటుంది.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

అన్నీ తడిచిపోతాయి..!!

లైఫ్ చాలా చిన్నది.. ఏం చేసినా ఈ కొద్ది లైఫ్‌లోనే చేయాలి..

కసి.. జీవితాంతం ఈ ఒక్క పదాన్ని నరనరానా నింపుకుంటే చాలు… ఎక్కడ దొరుకుతుందో వెదికి వెదికి “కసి”ని పెట్రోల్‌లా ఒంటినిండా నింపుకోండి.. ఏడ్చే జనాల నుండీ… వెనక్కి లాగే జనాల నుండీ… వెకిలిగా నవ్వే జనాల నుండీ… ఓర్వలేని జనాల నుండీ దండిగా దొరికేస్తుంది జీవితానికి సరిపడా కసి! అదొక్కటి చాలు లైఫ్ నథింగ్ నుండి సమ్ థింగ్‌గా మారిపోవడానికి!

ఒక అడుగు ముందుకేస్తే పది అడుగులు వెనక్కి పడిపోతున్నాయని డిజప్పాయింట్ అవ్వాల్సిన పనిలేదు.. కొండ చివార్న ఉన్నా పడిపోలేని స్థిరత్వం ఆలోచనల్లోనూ, కాళ్లలోనూ, ఒంట్లోనూ ఉంటే చాలు… ప్రయత్నాలదేముంది.. ఇవ్వాళ కాకపోతే రేపు వందల కొద్దీ సక్సెస్‌లను రుచిచూపిస్తాయి.

భుజం తట్టే వారి నుండి పాజిటివ్ ఎనర్జీని పొందీ మరింత కసి సమకూర్చుకోవచ్చు.. వెన్ను విరిచే మహానుభావుల కళ్లల్లోకి ఒక్కసారి తదేకంగా చూసీ.. ఆ రూపాల్ని పర్మినెంట్‌గా కళ్లల్లోకి నిలుపుకునీ కసిగా ముందుకెళ్లొచ్చు..

ప్రతీ చోటా ఏదేదో చేసి ఎలాగైనా ఆపాలని చూస్తారు గానీ.. చివరకు ఎవ్వరి వల్లా కాదు మన ఎదుగుదలని ఆపడం! ఇది సత్యం. జీవితం మనది, లక్ష్యం మనది, దానికి చేసే కష్టం మనది… ఎవడి వల్లేం అవుతుంది మనల్ని ఆపడానికి? ఎవరికీ మనకు మనం అపకారం చేయనంత వరకూ ఎలాంటి గిల్ట్ ఫీలింగూ మనం carry చెయ్యాల్సిన పనిలేదు. ధైర్యంగా, స్థిరంగా, స్పష్టంగా సాగిపోవడమే.

కుట్రలూ, కుతంత్రాలూ చేసే వాళ్లనీ.. ఓర్వలేని వాళ్లనీ చూసి భయపడిపోతుంటాం గానీ.. అసలు అన్యాయంగా అలాంటి ఓర్వలేనితనం కలిగి ఉన్నందుకూ.. తమ మనస్సులో మిగిలే గిల్టీ ఫీలింగ్ ద్వారా ఏ క్షణం అన్ని కుతంత్రాలూ తమకు చుట్టుకుంటాయోనని వాళ్లెంత వణికిపోతున్నారో మీకు తెలీదు. నరకం అంటే ఇగోయిస్టులది.. నరకం అంటే ఎదుటి వ్యక్తి ఎదుగుదలని ఆపాలనుకునే వాడిది.. వాడిని చూసి మీరు భయపడేదేంటి? మీకు మీరుగా ఎదగండి.. ఎవడి సాయమూ మీకు అవసరం లేదు… నిజాయితీగా సాయం చేసే వారిని గౌరవించండి చాలు.. సాయం చెయ్యని వాళ్లనీ, వెనక్కి లాగే వాళ్లనీ అలాగే వదిలేయండి.. చూద్దాం.. కొన్నాళ్లకు అందరికీ అన్నీ తడిచిపోకపోతే నా మీద ఒట్టు…. ఆఫ్టరాల్ మనలాంటి మనుషులు వీళ్లకు భయపడి మీ ఎదుగుదలని ఆపుకుంటారా?

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ప్రతీ ఒక్కరూ చదవాల్సింది..

లైఫ్ చాలా ఫ్లెక్సిబుల్‌గా ఉండాలి.. ఎప్పటికప్పుడు quality of life మెరుగుపడాలి.

మనలో చాలామందికి “ఒక విధంగా” బ్రతకడం మాత్రమే తెలుసు.. అలవాటైపోయింది. అంతకన్నా భిన్నంగా ఆలోచించం.. భిన్నంగా బిహేవ్ చెయ్యం.. మన ఏటిట్యూడ్ మార్చుకోం..

ఎప్పుడైతే లైఫ్‌లో నేర్చుకోవడం ఆగిపోతుందో అప్పటితో లైఫ్ ముగిసిపోయినట్లే. ఫిజికల్‌గా మనం ఏక్టివ్‌గానే ఉండొచ్చు.. కానీ మెంటల్‌గా ఎవరూ మన పాత ఆలోచనలూ, అభిప్రాయాలూ, half boiled వ్యక్తిత్వాన్ని తట్టుకోలేరు.

ఏం చేస్తావో అది చేయి.. ఏరోజుకారోజు నువ్వు కొత్తగా కన్పించాలి.. ప్రపంచం సంగతి పక్కనపెట్టు.. ఫస్ట్ నీకు నువ్వు నిన్నటి కన్నా కొత్తగా అన్పించాలి. శిల్పాల్ని చెక్కే శిల్పుల్ని ఎప్పుడైనా గమనించే ఉంటారు. వాళ్లు రాత్రికి రాత్రి శిల్పం తయారు చెయ్యలేరు. రోజూ కొంత షేప్ తీసుకొస్తూ ఉంటారు. చివరకు అద్భుతమైన శిల్పం మనకు కన్పిస్తుంది. మనమూ అంతే ఎలా చెక్కుతారో, ఎప్పుడు చెక్కుతారో, ఏ మెధడ్స్ పాటిస్తారో మీ ఇష్టం.. కానీ మీరు ఓ గొప్ప శిల్పంలా తయారవ్వాలి.

చాలామందికి లైఫ్‌లో “సక్సెస్” ఒక్కటే పెద్ద పారామీటర్. కానీ వ్యక్తిగతంగా సక్సెస్ గురించి నేనెప్పుడూ ఆలోచించలేదు. ఫస్ట్ “నన్ను నేను తీర్చిదిద్దుకోవాలి” – ఇదే ఆలోచన నా జీవితాంతం. అలా తీర్చిదిద్దుకునే క్రమంలోనే నాకు సక్సెస్ ఓ by productగా వచ్చింది.. నన్ను నేను తీర్చిదిద్దుకునే క్రమంలో అలాంటి by products చాలానే వచ్చాయి. నా వ్యక్తిత్వాన్ని ఇష్టపడుతూ నన్ను ప్రాణంగా భావించే ఆత్మీయులూ etc.

సక్సెస్ గురించో ఇంకో దాని గురించో ఆలోచించడం మానేయండి.. ఓ complete manగా, ఆలోచనల్లోనూ, నడవడికలోనూ, జీవిత గమ్యంలోనూ transform అయితే చాలు. Complete man అంటే గంభీరంగా ఉండడం కాదు… చాలామంది గంభీరంగా ఉంటూ, body language poserలతో హుందాగా ప్రవర్తిస్తుంటారు. కంప్లీట్ మెన్ చాలా స్టుపిడ్‌గానూ బిహేవ్ చెయ్యగలుగుతాడు, చాలా ఛైల్డిష్‌గానూ బిహేవ్ చెయ్యగలుగుతాడు, అతని మాటలు చాలా సిల్లీగానూ ఉంటాయి, అలాగే తలలు బద్ధలు కొట్టుకున్నా అర్థం కానంత లోతుగానూ ఉంటాయి. ఇదే ఫ్లెక్సిబులిటీ, beauty of life. ఎలాగైనా ఉండగలగాలి, కానీ గమ్యం మర్చిపోకూడదు.

ఇకపోతే మనుషుల్ని సంపాదించుకోవడానికి చాలామంది నానా తంటాలు పడుతుంటారు. అంత కష్టం అవసరం లేదు. మీరు నిజాయితీగా, మీ పని మీరు బుద్ధిగా చేసుకుంటూ ఉండండి.. మీలో విషయం ఉందనిపిస్తే మనుషులు ఆటోమేటిక్‌గా వస్తారు. మీ నేచర్ తప్పించి మీరు మనుషుల కోసం వేసే ఏ పిచ్చి స్ట్రేటజీలూ మనుషుల్ని సంపాదించి పెట్టలేవు. నావరకూ కొన్నేళ్ల క్రితం వరకూ నాకున్న సర్కిల్ వేరు. ఇప్పుడున్న సర్కిల్ పరిధి వేరు. రేపు ఇంకో పెద్ద వలయం క్రియేట్ అవుతుంది. నేను ప్రత్యేకంగా చేసిందంటూ ఏం లేదు. నా పనేదో ఫస్ట్ క్లారిటీ తెచ్చుకుని నాకు నేను బుద్ధిగా చేసుకుంటూ పోవడమే.

మనుషులు పనుల్ని బాగా అర్థం చేసుకుంటారు. పని చేసే వాళ్లని బాగా అర్థం చేసుకుంటారు. మాటలు చెప్పే వాళ్లనీ, మాటలతో దగ్గరవ్వాలని చూసే వాళ్లనీ ఎవరూ ఎంటర్‌టైన్ చెయ్యరు. ఎవరు స్మార్ట్‌గా బిహేవ్ చేస్తున్నారో, ఎవరు నిజాయితీపరులో చిన్న పిల్లలు కూడా మనిషిని చూడగానే ఇట్టే చెప్పేయగలుగుతారు. అందుకే కబుర్లు మానేయండి.. పని చేయండి. మీలో మీరు చూసుకోండి.. మిమ్మల్ని మీరు మెరుగుపరుచుకోండి. అన్నీ ఆటోమేటిక్‌గా అవే వస్తాయి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

దేవుళ్లాంటి మనుషుల్ని దెయ్యాలుగా మారుస్తున్నదెవరు?

“నాకేం చెప్పకు.. నాకంతా తెలుసు.. మనుషులంతా ఇంతే.. i know.. చాలా స్టడీ చేశాను.. మనుషుల్ని చూస్తుంటే అసహ్యం వేస్తోందీ..” – ఈ డైలాగ్ చాలాసార్లు చాలామంది నుండి విన్నాను. చెప్పిందే చెప్పి చంపేస్తారు.. వాళ్లు అనుకున్నదే కరెక్ట్ అని!

అసలు ఏం తెలుసని మనుషుల గురించి? ఆఫ్టరాల్ ఏవో నాలుగు కష్టాలు రాగానే, ఓ నలుగురు లైఫ్‌లో హ్యాండ్ ఇవ్వగానే ఏదో పెద్ద హ్యూమన్ రేస్ సైకాలజీ మొత్తం ఒంట పట్టేసినట్లు బుర్రకు తాళాలు వేసుకుంటూ కూర్చునే జనాల్ని ఏమనాలో అర్థం కాదు.

ప్రతీ మనిషీ ఎదుటి వ్యక్తి తప్పునే 400% జూమ్ చేసి తాము ఏం చెయ్యకపోయినా జనాలు తమ పట్ల నిర్థయగా ఉన్నారని వెధవ ఫోజులు కొడుతుంటారు. ఎదుటి వాడిని point out చెయ్యడం కాదు… అసలు నువ్వేం తప్పు చేశావో అనలైజ్ చేసుకుంటే, కాస్త ఇగోలు పక్కనపెడితే అన్ని రిలేషన్లూ బాగుంటాయి.

ఒకరిద్దరు నాతో అంటుంటారు… “క్షమించడం మా ఇంటా వంటా లేదు.. నేను ఇప్పటివరకూ ఎవరికీ సారీలు చెప్పలేదు” అని! “సారీ” చెప్పడానికి చాలా పెద్ద మనస్సు కావాలి. తప్పులన్నీ చేస్తూ కూడా సారీ చెప్పడానికి కూడా అంత ఇగోయిస్టిక్‌గా ఉంటే ఎవరు లోపల్లోపల కాలిపోయేది మీరే. “ఎవరికీ సారీ చెప్పకుండా ఉండడం” గొప్ప కాదు. అది నీ లోపం క్రింద లెక్క.

మనిషిని ప్రేమించడం, అభిమానించడం చాలా గొప్ప నేచర్. ఆ మైండ్‌సెట్‌లో నుండి చూస్తే చుట్టూ అందరూ ఎంత ఎఫెక్షనేట్‌గా ఉండే వాళ్లు కన్పిస్తారో! కానీ తెల్లారిలేస్తే మనం ఆలోచించేదంతా నెగిటివ్ థింకింగ్.. మనుషులపై నమ్మకం ఉండదు.. “మనుషులంతా స్వార్థపరులు.. మనమొక్కళ్లమే పుణ్యాత్ములం” అనే బోడి ఫీలింగులు.. ఇలాంటి సంకుచిత భావజాలం మధ్య అసలు మనిషిలో దైవం ఏం కన్పిస్తుంది?

మనిషి భగవంతుడితో సమానం. ఈ మాట నేను కొన్ని వందలసార్లు రాసి ఉంటాను. నిజంగా చాలామంది మనుషుల్లో నాకు భగవంతుడు కన్పిస్తాడు.. నా లైఫ్‌లో నేను ప్రతీ మనిషి పట్లా పాజిటివ్‌గా థింక్ చెయ్యడం వల్ల నాకందరూ దేవుళ్లలాంటి మనుషులే కన్పించారు. అదేంటో మరి ఈ జనాభాకి మనుషుల్లో దెయ్యాలు మాత్రమే కన్పిస్తాయెందుకో అర్థం కాదు.

మనుషుల్ని నమ్మండి, మనుషులకు మంచి చేయండి.. మనుషుల్ని గుండెల్లో పెట్టుకోండి.. మాటల ద్వారా కూడా ఏ మనిషి గురించీ తప్పుగా మాట్లాడకండి.. మనుషుల గురించి తప్పుగా మాట్లాడితే, ఆలోచిస్తే దేవుళ్లని దెయ్యాలుగా మనం మార్చేస్తున్నట్లు లెక్క. ఆ దెయ్యాలు మీ చుట్టూ తిరిగి మిమ్మల్ని గాక ఎవర్ని వేధిస్తాయి?

అందుకే మనిషిలో భగవంతుడిని మాత్రమే చూద్దాం.. మీరు గమనిస్తూనే ఉన్నారు.. నేను నా పోస్టుల ద్వారా చాలా తరచుగా పలువురు వ్యక్తుల గురించి రాస్తుంటాను… అంత గొప్ప వ్యక్తులు నాకు దొరకడానికి కారణం వాళ్ల పట్ల నేను గౌరవం కలిగి ఉండడం! మనుషుల పట్ల గౌరవం కోల్పోయి గొప్ప వ్యక్తులు మనుషుల్లో దొరకాలంటే ఎలా దొరుకుతారు? ఈ లాజిక్ అర్థం కావడానికి కొంతమందికి జీవితకాలం పట్టొచ్చు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

తాగడం అవసరమా?

పార్టీలో కూర్చోవడమంటే చాలామందికి మంచి సరదా… సరంజామా అన్నీ సమకూర్చుకుని తాపీగా సోది చెప్పుకుంటూ లాగించేసే కొద్దీ బాటిళ్లు బాటిళ్లు ఖాళీ అయిపోతుంటాయి..

తాగడం పదేళ్ల క్రితం వరకూ పెద్ద తప్పుగానే భావించబడుతూ వచ్చేది. సరిగ్గా తొమ్మిదేళ్ల క్రితం 2005లో నేను లాస్ట్ టైమ్ డ్రింక్ చేశాను.. డ్రింక్ అంటే బీర్ మాత్రమే. “ఇక లైఫ్‌లో డ్రింక్ చెయ్యకూడదు” అని డిసైడ్ చేసుకుని మానేసి ఇప్పటికి 9 సంవత్సరాలైపోయింది.

ఇప్పుడు తాగడం తల్లిదండ్రులకు తెలిసినా పెద్దగా సీరియస్‌గా ఎవరూ తీసుకోవట్లేదు. ఓ రకంగా చెప్పాలంటే అది acceptable habit అయిపోయింది. ఇక FBలో అయితే చాలామంది చాలా దర్జాగా మందు గ్లాసులు పట్టుకుని చెల్లాచెదురుగా పడున్న బాటిళ్లతో ఫొటోలు కూడా పెట్టేస్తున్నారు.. “అందరం కలిసి ఎంజాయ్ చేస్తున్నాం” అని! అదో గొప్పగా చెప్పుకుంటూ!!

———————-

తాగడం ఎంజాయ్‌మెంటా కాదా అన్న దానికన్నా అది ఎంత డేంజరస్ హాబిటో చాలామందికి అర్థం కాదు. కొంతమందైతే నెలకో, 15 రోజులతో జస్ట్ టేస్ట్ చేస్తున్నాం.. సో పెద్దగా మాకు అలవాటు కూడా లేదంటూ తమకి తాము క్లీన్ చిట్ ఇచ్చుకుంటూ ఉంటారు.

బాడీ మెటబాలిజాన్ని కొన్ని గంటల పాటు అస్థవ్యస్థం చేసే హాబిట్ డ్రింకింగ్. ఆ కొద్ది గంటలే ఎఫెక్ట్ అనుకుంటే తప్పే.. బాడీలోని ప్రతీ ఆర్గానూ పరోక్షంగా ఎఫెక్ట్ అయ్యే హాబిట్ ఇది. ప్రత్యక్షంగా దారుణంగా డామేజ్ అయ్యేది లివర్. ఆకలి పుట్టాలన్నా, తిన్నది అరగాలన్నా, అరిగాక అది శరీరంలోని అన్ని అవయువాలకూ, కణాలకూ పోషకాల రూపంలో అందాలన్నా లివర్ ఎంత ముఖ్యమైన రోల్ ప్లే చేస్తుందో దాదాపు అందరికీ తెలిసిందే…

అయినా తాగుతారు… “ఆ ఏముందిలే.. కొద్దిగానే కదా.. ఇప్పుడు గాక ఎప్పుడు ఎంజాయ్ చేస్తాం” అని!

తాగడమే కాదు కొత్త మెడికల్ థీరీలూ బోధిస్తుంటారు.. రోజుకో ఔన్స్ తాగితే గుండెకు మంచిదని :) గుండె జబ్బులున్న వారికి హైపర్ టెన్షన్ రాకుండా స్లీపింగ్ పిల్స్ లాంటివో, కొద్ది మోతాదులో precribe చేసే డ్రింక్‌నో మీ వ్యసనానికి కారణంగా చేసుకుంటే అంతకన్నా అవివేకం ఏదీ లేదు.

డ్రింక్ హాబిట్ ఉన్న కొంతమంది అమ్మాయిలనూ నేను చాలా ఏళ్లుగా చూస్తున్నాను.. మగాళ్లకు ఆరోగ్య స్పృహ ఉండట్లేదు సరే.. ఆడాళ్లకు ఏమవుతోందో అర్థం కావట్లా.. వాళ్లు పెళ్లిళ్లు చేసుకోవాలి.. పిల్లల్ని కనాలి.. డ్రింక్, స్మోక్ చెయ్యడం వల్ల పునరోత్పత్తి శక్తిని పోగొట్టుకున్న వాళ్లూ నాకు తెలుసు. ఆడవాళ్లకు జీవితాంతం హార్మోన్లు అతి కీలకం. కానీ అవేం పట్టించుకోవట్లేదు.. హాపీగా గ్లాస్ పట్టుకుని బాయ్, గర్ల్ ఫ్రెండ్స్‌తో పార్టీలు చేసుకునే కల్చర్ వచ్చేసింది.

మగాళ్లయినా, ఆడాళ్లయినా మీరు తాగుతుంటే అడ్మైరింగ్‌గా చూస్తున్నారనో, ఎవరూ ఆపట్లేదనో, అంతా acceptable అయిపోయిందనో భావించేసి కంటిన్యూ అయిపోతే మీ లైఫ్ మీరు నాశనం చేసుకుంటున్నట్లే. ఒకప్పుడు డ్రింక్ చేసి 9 ఏళ్ల నుండి మానేసిన అనుభవం కొద్దీ చెప్తున్నా.. డ్రింక్ మానేయండి శరీరం ఎంత కంట్రోల్‌లోకి వస్తుందో మీరే గ్రహిస్తారు.

చిన్న వయస్సులోనే ముసలి వాళ్లలా కన్పిస్తున్నారంటే, కేజీలకు కేజీలు బానపొట్టలు వేలాడిపోతున్నాయంటే.. నడుముల చుట్టూ టైర్లు వేలాడిపోతున్నాయంటే.. మొహం రఫ్‌గా తయారైపోతోందంటే, తిన్నది అరగట్లేదంటే, ఆకలి వేయట్లేదంటే.. మంచి నీళ్లు కూడా తాగబుద్ధి కావట్లేదంటే.. ఇలా ఎన్నింటికో మీ తాగుడు కారణం. దయచేసి న్యూ ఇయర్ పేరుతో ఆ తాగుడు హాబిట్ పెంచుకోకండి.. మానేయండి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మనుషులూ – గౌరవాలు

ఆ మనిషంటే చాలా గౌరవం.. ఆ మనిషి అలా ప్రవర్తిస్తాడని నేనూహించలేదు.. ఏళ్ల తరబడి ఉన్న ఓపీనియన్ మొత్తం కొట్టుకుపోయింది.. “మనుషులు ఇలా కూడా ఉంటారా?”.. ఆ చులకన నవ్వు తలుచుకుంటే మనిషి మొహం మళ్లీ చూడాలన్పించట్లేదు..

“ఇన్నాళ్లూ ఎంత నటించాడూ.. చాలా ఆప్తుడైనట్లు చాలా ప్రేమగా మాట్లాడే మాటల్తో? లోపలున్న ఎమోషన్లని దాచుకుంటూ పైకి ఫేస్ చాలా ప్రేమగా పెడుతుండే వాడన్నమాట.. ఓ చిన్న నవ్వుతో, ఫేస్ ఎక్స్‌ప్రెషన్ తో మొత్తం బయటపడిపోయింది.. ”

ఇలా నాలో నేను చాలా అనుకుంటూనే ఉన్నాను..

అంతే.. ఉన్న ఫళంగా ఓ మనిషిపై నా ప్రేమా, గౌరవం మొత్తం ఆవిరైపోయాయి.. లైఫ్ లాంగ్ ఆ మనిషి నా దృష్టిలో అతి సామాన్యుడే..
——————–

పైన రాసింది నా విషయం కాదు.. అందరి ఆలోచనా తీరు..

ప్రతీదీ స్కానింగ్ చేస్తాం మనం.. మన వ్యక్తి అనుకోవాలంటే చాలా అర్హతలు కావాలి వాళ్లకు.. మన మీద మనకు చాలా నమ్మకం.. “మనం అంత ఈజీగా ఎవర్నీ నమ్మం.. ఎంటర్‌టైన్ చెయ్యం” అని!

ఒక్కటంటే ఒక్క లోపం కూడా ఉండకూడదు.. Mr. Prefectలా ఉండాలన్నమాట.. అలాగైతేనే వాళ్లు మనోళ్లు.. లేదంటే వాళ్లున్నా లేకపోయినా ఒకటే.. అవసరమే లేదనేస్తాం..

ఎవడి బలహీనతలు వాడివి.. ఓ మనిషి పట్ల నీకు వల్లమాలిన respect ఉందంటే అది నీ ఇమాజినేషన్.. కొంత అవతలి మనిషి గొప్ప బిహేవియర్..

ఉన్నతమైన బిహేవియర్ ఉన్నంత మాత్రాన ఛైల్డిష్ థాట్సూ, ఎక్స్‌ప్రెషన్లూ, సిల్లీ బిహేవియరూ, అపరిపక్వ ఆలోచనలూ ఏదో విషయంలో, ఎప్పుడోసారి ఉండకూడదు అని రూలేం ఉంది?

ఎగ్జాంపుల్.. నేను ఏదైనా బాగా ఆలోచిస్తానని నాకు దగ్గరగా వచ్చిన అనేకమంది మిత్రులు “ఏంటి సర్.. మీరు కూడా సిల్లీగా అందర్లా ఆ సినిమా చూస్తున్నా.. ఈ సినిమా చూస్తున్నా అని updates పెడతారు” అంటూ సున్నితంగా హెచ్చరిస్తుంటారు. వాళ్లకు నా బిహేవియర్‌లోని contrast నచ్చట్లేదు. నాకు సినిమాలు ఇష్టం.. సో పెడుతుంటాను.. నాకు క్లారిటీ ఉంది. క్లారిటీ మిస్ అయ్యేది కంప్లయింట్లు చేసే మిత్రులకే!

ఎప్పుడూ ఓ మనిషిని ఓ మూసలో చూడడం కరెక్ట్ కాదు. రకరకాల compositions కలిస్తే ఓ పర్‌ఫెక్ట్ మెడిసిన్ ఎలా తయారవుతుందో మనిషీ ఎప్పుడెలా బిహేవ్ చేస్తారో, దేనికెలా స్పందిస్తారో మనకు తెలీదు. మనిషి బిహేవియర్‌లో మనకు నచ్చనిది ఏదైనా కన్పించగానే “నీ మీద ఉన్న respect మొత్తం పోయింది…” అని మొహం ముడుచుకుంటే అసలు అది నిజంగా, బలంగా ఇన్నాళ్లూ మీరు ఇచ్చిన గౌరవమేనా ఆ మనిషికి? అంత బలమైన గౌరవం ఆ మనిషి ఓ చిన్న different shadeతోనో, బిహేవియర్‌తోనో పోతుందా?

నాకు చంద్రబాబు ఇష్టం, పరకాల ప్రభాకర్ ఇష్టం.. వీళ్లిద్దరి గురించీ గొప్పగా చెప్పిన రోజున ఓ మనిషి అన్నాడు.. “మీరంటే చాలా respect ఉండేదండీ.. ఈరోజుతో అది పోయింది” అని! హహహ అరే నాయనా.. ఒక్కటి చెప్పు.. నా మీద నీకు respect ఎందుకు క్రియేట్ అయింది? ఫస్ట్ అది క్లారిటీ తెచ్చుకో..?
“నల్లమోతు శ్రీధర్ టెక్నాలజీ షేర్ చేస్తాడు.. మంచి మాటలు చెప్తాడు..” అని నువ్వు నన్ను గౌరవించడం మొదలెట్టావు.. అంతే కదా…?

మరి ఈరోజు నేను చంద్రబాబునో, పరకాల ప్రభాకర్‌నో ఇష్టపడడం వల్ల నేను నీకు చేసే ఏ పనీ ఆగట్లేదు కదా… నీకున్న సంకుచిత భావాల్ని నామీద respectకి ఎందుకు ముడిపెట్టి దూరమై అలా దూరమవడాన్ని ఇలాంటి ఫూలిష్ కారణాలతో జస్టిఫై చేసుకుంటావు?

మనిషి ముఖ్యం.. ఇది ఫస్ట్ గ్రహించండి.. మనిషి మన స్వంతం అనుకుంటే ఆ మనిషికి పూర్తి స్వేచ్ఛ ఇవ్వండి.. వాడిష్టమొచ్చినట్లు వాడు బిహేవ్ చేస్తాడు… నువ్వు ఓ కారణం వల్ల గౌరవం ఏర్పరుచుకుని అతను ఇకపై మొత్తం నీ ఆలోచనలకు నచ్చినట్లే ఉండాలంటే ఎలా? నీ చుట్టూ ఉన్న మనుషుల్ని ఇలా బలమైన స్వార్థపు తాళ్లతో నీ కంట్రోల్‌లో పెట్టుకోవాలని చూసి.. వాళ్లు నీకు నచ్చనట్లు ప్రవర్తిస్తే నీకేదో అన్యాయం చేసినట్లు ఫోజులు కొడుతూ దూరమవుతావా.. ఇవేం రిలేషన్లు.. కొద్దిగా మారొద్దా మనం?

– నల్లమోతు శ్రీధర్

మనిషీ – దూరం

తెల్లారుగట్ట… చుట్టూ చిరు చీకట్లు.. చాన్నాళ్లుగా కలిసిమెలిసిపోయిన కావలసిన మనిషిని ఎక్కడో దిగబెట్టి వెనుదిరిగాను.. మరో కావలసిన మనిషి కారు డ్రైవ్ చేస్తున్నారు..

రోడ్డంతా విశాలంగా ఉంది.. రోడ్ మీద జీబ్రా గుర్తులూ.. సిగ్నలింగ్ మార్కులూ.. వెళ్తుండే కొద్దీ రోడ్ సాగుతూనే ఉంది. మనిషికి ఎంత దూరంగా జరిగిపోతున్నానో పరోక్షంగా చెప్తూ బాధ పెంచుతూ..

కళ్లమ్మట సన్నని నీటి తెర కమ్మేసింది.. కిలోమీటర్లూ, మైళ్లూ దూరమవుతూనే ఉన్నాం.. అదృష్టం కొద్దీ ఎవరు దూరమైనా.. దూరంగా జరిగినా.. ఓ పదో ఇరవయ్యో రోజులు కలతపడి.. తర్వాత మామూలైపోగలుగుతున్నాం, ఎక్కడికక్కడ ఎప్పటికప్పుడు ఓ కొత్త ప్రపంచం సిద్ధంగా ఉంటూనే ఉంది మనకి.. కొత్త మనుషులు, కొత్త రిలేషన్లు, అంతా కొత్తదనం… కానీ పాతవేమైపోతున్నాయి.. జ్ఞాపకాల్లో అట్టడుగుకి చేరుతున్న మనుషుల్నీ, మధురస్మృతుల్నీ కొత్త ప్రపంచంలో బిజీ అయిపోయి రీకాల్ చేసుకునే తీరిక కూడా దొరకట్లేదే..

దూరంగా జరిగిపోయిన మనుషుల్ని తలుచుకుంటే మనకు బాధ తన్నుకొస్తుంది.. ఏడుపొస్తుంది.. మనకు ఏడ్వడం నచ్చదు.. అస్సలు బాధనేదే తట్టుకోలేం.. అది సెంటి‌మెంట్స్‌తో కూడిన బాధైనా..! అందుకే వీలైనంత త్వరగా స్టెబిలైజ్ అవుతాం. సరిగ్గా ఇక్కడే ఓ సీక్రెట్ దాగుంది.. రిలేషన్లని పలుచన చేసేది..

ఓ మనిషి దూరంగా వెళ్లేటప్పుడు మనస్సు పడే బాధ దానంతట అది కోలుకోబడిన తర్వాత “ఆ మనిషి దూరంగా ఉండే మనిషే కదా” అన్న భావన కొద్దీ ఇంటెన్షనల్‌గానే గొప్ప జ్ఞాపకాల్ని వాటిని గుర్తు చేసుకునీ ఆ దూరాన్ని తట్టుకోవడం చేతకాక అసలు గుర్తు చేసుకోవడమే మానేస్తాం. ఎవరికి వారు వాళ్లకు సన్నిహితంగా, సమీపంగా ఉండే ప్రపంచంలోనే ఆనందాన్నీ, అనుభూతుల్నీ వెదుక్కోవడం మొదలెడతారు.

అందుకే వాకింగ్‌కి వెళ్లే తాతయ్యలకు ఏ ఫారిన్‌లోనో ఉండే కొడుకుల కన్నా బలమైన మానసికమైన అటాచ్మెంట్ ఉండే ఫ్రెండ్స్ తోటి వాకర్స్‌లో దొరుకుతుంటారు. ఎవరేమిటో తెలీకపోయినా ఓచోట బ్రతికే వాళ్లు అంత త్వరగా దగ్గరయ్యేదీ ఈ కారణం చేతే!

ఎవరి ప్రపంచం వాళ్లకు ఏర్పడుతోంది.. బానే ఉంది కానీ…

దూరంగా ఉంటూ జ్ఞాపకాల్లో కొందరూ, సజీవంగా కొందరూ, నిర్జీవులై కొందరూ.. మనుషులంతా చెల్లాచెదురవుతుంటే మనస్సు కలత చెందుతోంది.. మనస్సుని కుదుటపరుచుకోవడం గొప్ప విద్యేం కాదు.. కరువుతీరా ఏడ్వడానికి చాలా ధైర్యమూ, మనస్సూ కావాలి ఇవ్వాళ్టి రోజున…

ఓ పక్క అసలు మనుషులే కరువైపోతున్నారు అని బాధపడుతుంటే.. ఇంకా ఉన్న రిలేషన్లని అపార్థాలతో ఎందుకు చంపేసుకుంటారో అర్థం కాక తలబద్ధలవుతుంటుంది కొందరి సమస్యలు వింటుంటే..!!

కారు సడన్ బ్రేక్‌తో ఆలోచల్నుండి బయటకొచ్చాను.. కళ్లెదురు హడావుడిగా పరుగులు తీస్తున్న కొత్త మనుషులూ, కొత్త వాతావరణం.. సాగిపోతూనే ఉన్న రోడ్డూ కన్పిస్తున్నాయి.. ఈ జీవిత ప్రయాణం ఎంతవరకో.. ఏ హృదయాలతోనో కడవరకూ!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నేనూ కులం, ప్రాంతం పేరు తగిలించుకోవచ్చా? :)

నాగరికత తెలీని రోజుల్లో.. జాతులు, తెగలూ ఉండేవి. భూమి అనేది ఓ సువిశాల ప్రపంచమని తెలీని అజ్ఞానంలో.. తమ తెగలో ఉన్న వంద మంది మాత్రమే తమ వారనీ, మిగతా తెగల వారూ, జాతుల వారూ కొందరు మిత్రులూ, కొందరు శత్రువులు అని భావిస్తూ బ్రతికేవారు.

ఆ తర్వాత ప్రపంచం చాలా పెద్దదని అర్థమైంది. అయినా మనిషి విచ్చలవిడిగా ప్రవర్తించకుండా ఉండడానికి కొన్ని కట్టుబాట్లతో కులాలూ, మతాలూ వేళ్లూనుకున్నాయి. అలాగే ఇప్పుడు మళ్లీ నాగరికత లేని కాలంలోని తెగలూ, జాతులకూ ప్రతిరూపాలుగా ప్రాంతాలూ వచ్చి చేరుతున్నాయి. ఏ కులం, మతం, ప్రాంతం అజెండా దానికి ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. ఆ అజెండా వైపు అందర్నీ లాగడమే “సామాజిక బాధ్యత”గా అందర్నీ బోధించబడుతోంది.

ఇదంతా చూస్తుంటే.. మనిషి ఎక్కడో ఏ మారుమూల తెగలో కట్టుబట్టల్లేకుండా అనాగరికంగా అదే ప్రపంచమని భ్రమించి బ్రతికేసిన గతం మళ్లీ ఇప్పుడు రిపీట్ అవుతున్నట్లు అన్పించట్లేదా?

మనిషి ఆలోచన విస్తృతం కావాలి.. తానొక సాటి మనిషినని ఫీలవ్వాలి, ఏ కులపో, మతపో, ప్రాంతపో ప్రతినిధిగా ఎస్టాబ్లిష్ అవడానికి ప్రయత్నిస్తే ఆ మనిషి అంతటితోనే సమాధి అయిపోయిట్లు లెక్క.

ఇప్పుడందరూ గొప్పగా పేర్ల చివర తగిలించుకుంటున్నట్లు 20 ఏళ్ల నుండి నేనూ నా పేరు చివర్న చౌదరి అని తగిలించుకోవచ్చు. అలా తగిలించుకుంటే ఏమొస్తుంది? ఈరోజు చౌదరి అయినా, రెడ్డి అయినా, రాజు అయినా, చారి, గౌడ, నాయక్ వంటి ఏ కులపు పేర్లయినా అసలు ఏం ఉద్ధరిస్తాయి మనల్ని? “మనిషిగా సంకుచితంగా బ్రతికేస్తున్నాం” అని మనం అందరికీ మన గురించి చిన్నచూపు కలిగించడానికి తప్పించి కులం పేర్లు ఎందుకూ పనికిరావు. కులం ద్వారా పౌరుషాలు రావు.. కులం ద్వారా రాజసం రాదు.. కులం ద్వారా దుర్గుణాలు రావు.. మన జీవితంలోకి ఏదొచ్చినా మన ఆలోచనల ద్వారానే, వ్యక్తిత్వం ద్వారానే!!

ఈ మధ్య చాలామంది Facebook ప్రొఫైళ్లలో “తెలంగాణ”, “ఆంధ్ర” వంటి పేర్లు తోకలుగా కన్పిస్తున్నాయి. అసలు ఏమైంది మీకందరికీ? నిన్న మొన్నటి వరకూ లేని సంకుచిత భావాలు ఇప్పుడెందుకు మొగ్గతొడుగుతున్నాయి?

అమ్మ జన్మనిచ్చింది కాబట్టి.. అదృష్టం ఉండబట్టి ఈ భూమ్మీద పుట్టగలిగాం. పుట్టేటప్పుడు “అప్పటికే ఈ భూమ్మీద ఉన్న వాళ్లందరూ మనుషులు కాదు.. నేనొక్కడినే మనిషిని” అని అనుకునే హక్కు మనకి లేదు. మరి పెరిగి పెద్దయ్యాక ఏముందని నీ చేతిలో “మిగతా సమాజం ఏదీ నాకు వద్దు.. నాకు నా వాళ్లే కావాలి” అని గిరిగీసుకు బ్రతకడానికి సిగ్గేయట్లేదూ?

అవును.. ప్రపంచంలో సంకుచిత మనస్థత్వాల వారు చాలామందే ఉన్నారు. వాళ్ల మీద ప్రతీకారం తీర్చుకోవడానికి నువ్వు సంకుచితంగా మారతావా?

ఈ భూమ్మీద ఎవడి బ్రతుకు వాడు బ్రతుకుతున్నాడు.. ఎవరి టాలెంట్ వాడిది.. ఎవడి జీవితం వాడిది.. కులం పేరు చెప్పో, మతం పేరు చెప్పో, ప్రాంతం పేరు చెప్పో, దేశం పేరు చెప్పో “నువ్వు బ్రతకడానికి వీల్లేదని” అనడానికి అస్సలు నువ్వెవరు? ఒక్కసారి ఆలోచించు?

చివరిగా ఒక్కమాట.. నలుగురినీ కలుపుకుపోయి బ్రతికేది సమాజం.. నలుగురినీ తరిమేసి ఒక్కడివే పాతుకుపోవాలని చూసేది శ్మశానం!!

సమాజం కావాలో, శ్మశానం కావాలో మీరే డిసైడ్ చేసుకోండి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

Pages:1234567...26»