మనసులో..

నిన్న (15 మే 2013న) రవీంద్ర భారతిలో జరిగిన ఆరాధన తెలుగు టివి యాంకర్ల అవార్డుల ప్రదానోత్సవం సందర్భంగా మా చెల్లెలు హాసిని, ఫ్రెండ్ రోజాకి అవార్డ్‌లు వచ్చిన సందర్భంగా వెళ్లడం జరిగింది. ఆ సందర్భంగా కొన్ని జ్ఞాపకాలు

వీడియో లింక్ ఇది: http://bit.ly/sriyoga2

“మనం రోజూ గాలి పీల్చుకుంటూనే ఉంటాం… ప్రాణాయామంలోనూ అదే చెప్తారటగా.. ఇంకా కొత్తగా నేర్చుకునేదేముంది” అని లైట్‌గా మాట్లాడే జనాల్ని నేను ఎందర్నో చూశాను.

మనం ప్రతీ క్షణం ఎదుర్కొనే అనేక శారీరక, మానసిక సమస్యలకు ప్రాణాయామం ఎంత అద్భుతమైన సొల్యూషనో ఈ వీడియో చూస్తే మీకు ఖచ్చితంగా అర్థమవుతుంది.

ఇంకెప్పుడూ ప్రాణాయామాన్ని అంత కాజువల్ విషయంగా భావించలేరు. అలాగే ప్రాణాయామం చెయ్యకుండానూ ఉండలేరు… మీలో శారీరకంగానూ, మానసికంగానూ వచ్చే మార్పుని మీకు మీరే అనుభూతి చెందొచ్చు.

గమనిక: ఎల్లప్పుడూ ఆరోగ్యంగా ఉండాలనుకునే ప్రతీ ఒక్కరికీ పనికొచ్చే ఈ వీడియోని మీ ఫ్రెండ్స్‌తోనూ షేర్ చెయ్యగలరు.

వీడియో లింక్ ఇది: http://bit.ly/sriyoga2

ధన్యవాదాలు

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

http://computerera.co.in
http://youtube.com/nallamothu
http://nallamothusridhar.com

వీడియో లింక్ ఇది: http://bit.ly/sriyoga1

శరీరాన్ని ఎల్లప్పుడూ కండిషన్‌లో ఉంచే అద్భుతమైన ఆసనం ఏదైనా ఉందంటే అది వజ్రాసనమే. పేరుకి తగ్గట్లే అది శరీరాన్ని వజ్రంలా చేస్తుంది….

మిగతా అన్ని ఆసనాలను ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు వేయడం సరైనది కాదు. కానీ వజ్రాసనాన్ని 24 గంటల్లో ఎప్పుడైనా వేయొచ్చు.

ఈ ఆసనంలో కూర్చుని పేపర్ చదువుకోవచ్చు, టివి చూడొచ్చు, పుస్తకాలు చదవొచ్చు… మెడిటేషన్ చేయొచ్చు, ప్రాణాయామం చేయొచ్చు….

రోజుకి కనీసం ఓ అరగంట పాటైనా నేను ఈ ఆసనంలో కూర్చుంటాను..

ఈ వజ్రాసనాన్ని ఎలా వేయాలి, దీని వల్ల ఆరోగ్యపరమైన ఉపయోగాలేమిటి.. అన్నది ఏమాత్రం యోగాపై అవగాహన లేని వారికి కూడా అర్థమయ్యేలా ఈ వీడియోలో చూపించడం జరిగింది.

గమనిక: ఎల్లప్పుడూ ఆరోగ్యంగా ఉండాలనుకునే ప్రతీ ఒక్కరికీ పనికొచ్చే ఈ వీడియోని మీ ఫ్రెండ్స్‌తోనూ షేర్ చెయ్యగలరు.

వీడియో లింక్ ఇది: http://bit.ly/sriyoga1

ధన్యవాదాలు

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

http://computerera.co.in
http://youtube.com/nallamothu
http://nallamothusridhar.com

Dullness occupied…

మనస్సంతా నిస్సత్తువ.. ఏదీ ఆసక్తిగా లేదు..

అన్ని పరిస్థితులూ అనుకూలించనట్లే ఉంటుంది…

అందరు మనుషులూ విచిత్రంగా ప్రవర్తిస్తూ దూరం అవుతున్నట్లే ఉంటుంది…

ఈ ప్రపంచంలో ఇమడలేకపోతున్నామన్న అసహనం.. అన్నింటికీ మించి "నాకే ఎందుకిలా అవ్వాలి" అనే మిలియన్ డాలర్ల ప్రశ్న!!

——————————————————————–

అంతా బాగుందనుకున్న స్థితి నుండి "అంతా గందరగోళంగా ఉందేమిటి" అని భయపడే స్థితికి చేరుకోవడానికి కొన్ని సంఘటనల సీక్వెన్స్ చాలు..

అంతా బాగుందన్న సంతోషంలో ఉన్నప్పుడు చిన్న సమస్య వస్తే దాన్ని చిన్నదిగానే ట్రీట్ చేస్తాం… కానీ అంతా disturbedగా ఉందనుకున్నప్పుడే ప్రతీ చిన్న సమస్యా.. మనం అప్పటివరకూ ఉన్న మూడ్‌ని మరింత కాంప్లికేట్ చేస్తుంది… అగాధంలోకి కూరుకుపోతుంటాం…

యెస్.. నెగిటివ్ ఎమోషన్లు మైండ్‌ని చాలా అల్లకల్లోలం చేస్తాయి…. It’s all matter of thoughts and emotions we carry in our mind..

కారణం ఏమిటో తెలీదు.. కానీ చాలా శూన్యత… ఏం చేయబుద్ధీ కాదూ… ఎవరితో మాట్లాడబుద్ధీ కాదూ…

వంచుకున్న తలని పైకెత్తి చూస్తే మనల్ని వదిలేసి ప్రపంచం తన మానాన తాను పరిగెత్తుతున్నట్లు అన్పిస్తుంటుంది… ఆ పరుగు మనకు మరింత ఒంటరితనపు ఫీలింగ్‌ని పెంచి పారేస్తుంది…

——————————————————————-

అంతా మైండ్ గేమ్…

ఒకదానితో మరొకటి inter connect అయి సాగే ఆలోచనల దిశని మళ్లించగలిగితే చాలు… అన్నీ చక్కబడతాయి… శూన్యతా, ఒంటరితనమూ అన్నీ చప్పున ఎగిరిపోతాయి….

మనం ఏ state of mindలో ఉన్నామన్నది మన కంట్రోల్‌లో ఉన్న విషయమే… దానికి సిట్యుయేషన్స్‌నీ, మనుషుల్నీ కారణం చేసేసి… ముడుచుకుని పడుకోవడం సరైనది కాదు…

ఈ క్షణం మనస్సులో వెలితి ఉన్నా మరుక్షణంలో నిండుతనాన్ని నింపుకునే నేర్పు అలవర్చుకుంటే అస్సలు ఏదీ బాధించదు..

మన ఏటిట్యూడ్‌లో చిన్న మార్పు చాలు.. మన ఆలోచనల్లోనూ, ఎమోషన్లలోనూ గొప్ప మార్పులు తీసుకు రావడానికి!!

- నల్లమోతు శ్రీధర్
 

చిన్నప్పట్నుండీ అన్నీ తానై చూసిన అమ్మ.. 

ఊపిరి ఆగేవరకూ మన అవసరాలు తీర్చుకునే యంత్రంగా ఉపయోగించుకోకుండా ఉండడమే.. అమ్మకు మనం ఇచ్చే గొప్ప గౌరవం!

మన బద్ధకాన్ని క్షమించేసి వద్దన్నా అమ్మ ఓపిక తెచ్చుకుని మనల్ని చక్కబెడుతుంది…

ఆ ప్రేమకు మురిసిపోయి.. ఆమెని కష్టపెట్టి మనం సుఖంగా బ్రతకడానికి కన్వీనియెంట్‌గా అలవాటు పడిపోవడం చేస్తే.. ఎన్ని మదర్స్ డేలు చేసుకునీ లాభమేముంది.. మెడలో ఓ దండేసి… ఆ తర్వాత దండీలు తీయించడం మనకు అలవాటేగా!

అమ్మ ఎప్పుడూ అలుసు కాకూడదు…

ఆమె ప్రేమ "పిచ్చి ప్రేమ"గా కేటగరైజ్ చేసి పడేసి… కాజువల్‌గా తీసుకోబడకూడదు…

కొందరంతే.. మన కోసం జీవితాలు త్యజిస్తారు… కానీ ఎవరికీ ముఖ్యమైన వారుగా అన్పించరు… అలాంటి కోవకు అమ్మని జమకట్టేయకండి ప్లీజ్…

నాకు జన్మనిచ్చిన దివంగతులు మా అమ్మ గారికీ, మాతృమూర్తులందరికీ మనసారా ప్రణమిల్లుతూ…

- నల్లమోతు శ్రీధర్

మనం తినడం ఆపం…

అలా తినడం వల్ల శక్తి వస్తుంది…

అలా వచ్చిన శక్తిని శారీరక శ్రమతో ఖర్చుపెట్టడం ఎప్పుడో మర్చిపోయాం…

సో.. శక్తి శరీరం మొత్తానికీ distribute అవ్వాల్సింది కాస్తా.. బ్రెయిన్‌కి ఎక్కువ pump చెయ్యబడుతూ ఉంది…

తత్ఫలితంగా.. నిర్జీవ శరీరాలూ, అమోఘమైన మేధస్సు కలిగిన బ్రెయిన్స్ కాంబినేషన్‌గా మనం మిగులుతున్నాం…

ఒళ్లొంచి కష్టపడేవాడికి బ్రెయిన్‌లో పెద్దగా ఆలోచనలు ఉండవు…  మనబోటి వాళ్లం కూర్చోబెట్టి.. ఆ సోదీ.. ఈసోదీ చెప్పబోతున్నా… ఓ చిరాకు ఎక్స్‌ప్రెషన్ పెట్టేసి… వెళ్లి హాయిగా నిద్రపోతాడు…

అదే బుర్ర నిండా ఆలోచనలు ఉన్న వాడికి ఓ నాలుగు అడుగులు లేని మంచి నీళ్లు తాగాలన్నా బద్ధకమే….!

————————————-

సో ఫార్ములా ఏంటంటే…

కడుపునిండా తింటే… తిన్న దాని ద్వారా వచ్చే కేలరీలు ఖర్చవ్వాలంటే శరీరమైనా పనిచేయాలి, బ్రెయిన్ అయినా పనిచేయాలి.

మనకు శరీరాలు పనిచేయడం లేదు కాబట్టి… ఆర్గ్యుమెంట్లు, లాజిక్‌లూ, గొడవలూ, కొట్లాటలూ, తేల్చుకోవడాలూ… వంటి అనేక అంతర్జాతీయ సమస్యలతో బ్రెయిన్‌తో పనిచేస్తున్నాం…

ఒకవేళ శరీరాలూ పనిచెయ్యకా, బ్రెయినూ పనిచెయ్యని జనాలు కొందరు ఉంటారు… వాళ్లకు అస్సలు తినడానికి అన్నం కూడా సహించకపోవడం మీరు ప్రాక్టికల్‌గా చూడొచ్చు.

నా అబ్జర్వేషన్‌లో తేలిన విషయం ఇది.

సో శక్తి ఖర్చుపెట్టబడడం కోసం… వచ్చే ఆలోచనలూ, మేధస్సే తప్ప… ఓ పూట తినకపోతే… ఆకలితో కడుపు మండి… నీరసించిపోతే… లేదా ఆరోగ్యం బాలేకపోతే… మన మేధస్సుూ, లాజిక్‌లూ… అన్నీ హుష్‌కాకి అయిపోతాయి…

- నల్లమోతు శ్రీధర్

శ్రీవేంకటేశ్వరుని విషయంలో నేను చైల్డిష్‌గా ప్రవర్తించిన ఒకసారి నాలుగేళ్ల పాటు దారుణంగా పరీక్షించబడ్డాను…

ఆ తర్వాత కొన్నాళ్లకు అన్నమయ్య సినిమా సమయంలో నాగార్జున, రాఘవేంద్రరావు, జె.కె. భారవిలతో ప్రత్యేక దర్శనమూ, గుడి లోపలే ఉండే మండంలో కూర్చుని పండితుల ద్వారా ప్రసాదం అందుకునే అపూర్వ అవకాశమూ కలిగాయి..

అన్నమయ్య తర్వాత 2008లోనే మళ్లీ శ్రీవారిని దర్శించుకోవడానికి సాధ్యపడింది.. 2010లో ప్లాన్ చేసుకుని… అకస్మాత్తుగా తుఫాన్ పెరగడంతో రాత్రికి రాత్రి ప్రయాణం కేన్సిల్ చేసుకోవడం జరిగింది.

అప్పటి నుండి శ్రీవారిని దర్శించుకోవాలన్న కోరిక అలాగే ఉండిపోయింది. ఇన్నాళ్లకు మళ్లీ దర్శించుకోగలిగాను..

నిజంగా ఇది నాకు ఎంతో సంతృప్తి ఇచ్చిన దర్శనం…

అన్ని విషయాల్లోనూ శ్రీవారు నాకు చాలా మానసిక, శారీరక శక్తిని ఇవ్వడంతో పాటు ఈ దర్శనం విషయంలో బయల్దేరే రోజు నుండి హైద్రాబాద్ తిరిగి వచ్చే వరకూ అద్భుతమైన సంతృప్తిని మిగిల్చారు. కేవలం మొక్కు తీర్చుకోవడమే పనిగా వెళ్తున్న నాకు తిరుపతి, తిరుమలలో అన్ని చోట్లకూ తిరగడానికి కార్ మాట్లాడడంతో పాటు, నాతో పాటు మెట్ల ప్రారంభం వరకూ వచ్చి.. ఏమేమో చూడాలో గైడ్ చేసిన మిత్రులు జగన్నాధం గారి ఆత్మీయతను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. వీలైనప్పుడల్లా ఆయన కాల్ చేస్తూ క్షేమసమాచారాలు కనుక్కుంటూ ఉన్నారు.  కార్ డ్రైవర్ నాగరాజు ఎంత ఓపిగ్గా తిప్పాడో, ఎంత హాపీ అన్పించిందో చెప్పలేను.

వాస్తవానికి…

ఫిబ్రవరిలో నా మిసెస్ ప్రెగ్నెన్సీ రిస్క్ అయి బేబీని తొలగించవలసి వచ్చినప్పుడు మదర్‌కీ రిస్క్ అని విన్నప్పుడు.. అప్పటికప్పుడు ఎలాగైనా కాపాడమని…  6 నెలల్లోపు మెట్లు ఎక్కి కొండకు వస్తానని మొక్కుకున్నాను… మార్చి మొదటి వారంలో ఆన్‌లైన్‌లో దర్శనం, తిరుమలలో అకామిడేషన్, అలాగే నేను మెట్ల దారిన ఎక్కుతాను కాబట్టి.. మా మిసెస్ ఆలోపు రిలాక్స్ అవడం కోసం తిరుపతిలో భీమాస్ డీలక్స్ లో రూమ్,  ట్రెయిన్ టిక్కెట్లు అన్నీ రెడీ చేశాను…

అయినా మే 1 వరకూ రోజూ టెన్షనే… 2010లో ఎలాగైతే లాస్ట్ మూమెంట్‌లో ప్రయాణం కేన్సిల్ అయిందో అలా అయితే ఎలాగనే భయం…

అలాగే ట్రెయిన్ సకాలంలో రీచ్ అయితేనే 12 గంటలకు పైన నాకు అకామిడేషన్ అలాట్ అవుతుంది… నేను మెట్లెక్కీ, మా మిసెస్ కారులో వచ్చీ.. ఇద్దరం కలిసి ఆ రూమ్ తీసుకోవడానికి వీలవుతుంది… సో ట్రెయిన్ టైమింగ్స్, నడకకు పట్టే సమయమూ, ఇలా అన్నీ perfectగా ప్లాన్ చేసుకోవలసి వచ్చింది. నేను బుక్ చేసుకున్న ప్రకారం దర్శనం సమయం అయితే మధ్యాహ్నం 3-4 మధ్య…!

ట్రెయిన్ దిగడం ఆలస్యం… భీమాస్‌కి వెళ్లి… ఫ్రెషప్ అయి జగన్నాధం గారు పంపించిన నాగరాజుతో మెట్లెక్కడానికి కారులో ప్రయాణం అయ్యాను… మధ్యలో జగన్నాధం గారు కూడా కలిసి… శ్రీవారి మెట్టుకి చేరుకునే వరకూ… ఈ 2 రోజులు ఏమేం చూస్తే బాగుంటుందో గైడ్ చెయ్యడంతో పాటు నాగరాజుకి క్లియర్ గా చెప్పారు… "సర్ చాలా సంతృప్తిగా వెళ్లాలి" అని! నాగరాజు కూడా చాలా మంచి వ్యక్తి. బాగా చూసుకున్నాడు.

మెట్లెక్కడం మొదలెట్టాను… మొదట్లో బానే ఉందనిపించినా 300-350 మెట్లు దాటాక పూర్తి నిటారుగా మారిపోయాయి మెట్లన్నీ! ఓ 15 మెట్లు ఎక్కితే కాళ్లు పట్టేస్తున్నాయి… బట్ నాకు ఆగకుండా ఎక్కడం ఇష్టం.. కొద్దిగా ఇబ్బంది అన్పించి ఆగాల్సి వచ్చినప్పుడు.. కెమెరా తీసి ఫొటోలు తీస్తూ మళ్లీ ముందుకు సాగుతూ వెళ్లాను…

చాలామంది పిల్లా పాపలతో ఎంతో కష్టపడి కేవలం ఆ వేంకటేశ్వరుని మీద భక్తితో ఎక్కుతున్నారు.. అది నిర్వచించలేని అనుభూతి…

గతంలో అలిపిరి రూట్ నుండి 2 గంటల పది నిముషాల్లో చేరుకున్న నేను ఈసారి శ్రీవారి మెట్టు రూట్ నుండి మధ్యలో 4-5 బ్రేకులతో 55 నిముషాల్లో కొండమీదకు చేరుకున్నాను.

నేను వెళ్లిన అరగంటకు మా మిసెస్ కూడా కార్ లో పైకి చేరుకున్నారు. సో రూ. 300 దర్శనం క్యూ ఖాళీగా కన్పించడం చూసి…. మధ్యాహ్నం 3-4 మధ్య మాకు దర్శనం అలాట్ అయి ఉన్నా… 11 గంటలకే 300 దర్శనం క్యూలోకి చేరుకుని సరిగ్గా మధ్యాహ్నం 3.15 నిముషాలకు దర్శనం పూర్తి చేసుకోగలిగాం.

నిజంగా ఆ క్షణం ఆ వేంకటేశ్వరుని ఎదుట నిలబడి చూస్తుంటే.. ఎంత ఆనందమో…. నిజంగా నేను కోరుకున్న దర్శనభాగ్యం ఇన్నాళ్లకు కలిగింది..

దర్శనం అయ్యాక.. 12 గంటలు దాటిపోయింది కాబట్టి.. రూమ్ ఇస్తారో లేదో అన్న డౌట్ తో 4 గంటల టైమ్ లో నా అకామిడేషన్ ప్రింటౌట్ తీసుకుని వెళితే రూమ్ ఇచ్చారు… ఇదీ చాలా హాపీ. కారణం దర్శనం అయ్యాక కొండపై నిద్ర చేయాలన్నది మా కోరిక..! సో రూమ్ కెళ్లి.. ఫ్రెష్ అయ్యి.. మళ్లీ టెంపుల్ దగ్గరకు వచ్చేసరికి 7 అయింది… గుడిని ఆ లైటింగ్ లో చూస్తూ ఫొటోలు తీసుకుని… గుడి ఆవరణలో చాలా సంతోషంగా గడిపి భోజనం చేసుకుని రూమ్ కి రిటర్న్ అయ్యాం..

మరుసటి రోజు ఉదయం (3 మే 2013) బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేసుకుని.. ఘాట్ రోడ్ లో కారులో రిటర్న్ అయ్యి.. మధ్యలో జింకల పార్కూ, గరుఖ్మంతుడి కొండ… వంటివన్నీ చూసుకుని… అలిపిరి వద్దకు వచ్చి.. శ్రీవారి పాదాల దగ్గర జగన్నాధం గారి సలహా మేరకు గుడిలోకి వెళ్లాం..

అభిషేకం టిక్కెట్ తీసుకుంటే.. ఆ సమయంలో ఎవరో ముఖ్యమైన వ్యక్తి కూడా రావడంతో వేంకటేశ్వర స్వామి వారిని మా కళ్లెదురుగా 45 నిముషాల పాటు పాలు, తేనె, పెరుగు, గంధం, పసుపు వంటి అన్ని రకాల అభిషేకాలూ చేశారు. నిజంగా కొండ మీద అభిషేకం చేయించుకున్నంత సంతృప్తి కలిగింది. ఇది నిజంగా భగవంతుడి కృప జగన్నాధం గారి ద్వారా మాకు చెప్పించింది.. లేదంటే ఆ గుడికి వెళ్లే వాళ్లమే కాదు.

ఆ తర్వాత శ్రీనివాస మంగాపురం, అలివేలు మంగాపురం, అభయ వేంకటేశ్వర స్వామి గుడి వంటివన్నీ చూసుకుని.. మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు తిరుపతికి చేరుకుని… భోజనం చేసి.. మళ్లీ భీమాస్‌కెళ్లి రూమ్ ఖాళీ చేసి.. ఓ అరగంట రెస్ట్ తీసుకుని… 4.30 కల్లా స్టేషన్ కి చేరుకున్నాం…

అన్ని విధాలా చాలా చాలా చాలా సంతృప్తిని మిగిల్చిన ట్రిప్ ఇది.

ఓం నమో వేంకటేశాయః

- నల్లమోతు శ్రీధర్

చాలా రిపీటెడ్‌గా ప్రతీ ఒక్కళ్లచే చీదరించుకోబడేది.. సిస్టమ్.. అదే "వ్యవస్థ"!

మనిషి తన వ్యక్తిగత విజయాలకు గర్వంగా తలెత్తుకుని తిరుగుతాడు… గొప్పగా చెప్పుకుంటాడు…  మరో వైపు తన వైఫల్యాలూ, అనుకూలించని బాహ్య పరిస్థితులూ వంటివన్నీ వ్యవస్థా, సమాజంలో ఉన్న లోపాల వల్ల తటస్థించాయని నిందిస్తుంటాడు…

ప్రతీ అసంతృప్తీ చల్చారవలసిందే.. అలా చల్లారాలంటే ఎవర్నో ఒకర్ని తిడితే కొంత కడుపు మంట చల్లారుతుంది… ఎవర్ని తిడితే ఎవరూరుకుంటారు.. అస్సలే ఈ మధ్య ప్రతీ చిన్న విషయానికీ కొత్తగా మనోభావాలు కూడా దెబ్బతింటున్నాయి కదా… సో సిస్టమ్ మొత్తాన్నీ ఏకిపారేయడం మొదలెడతాం…

భారతీయతో, హిందూత్వమో, ఒక పొలిటికల్ పార్టీనో, ఓ ప్రాంతామో, మరొకటో, మరొకటో మాత్రమే మనకు "ప్రశాంతత" సాధించిపెట్టగలవని మన నమ్మకం….

మన బ్రెయిన్ ఈ సామాజిక పరిస్థితులన్నింటినీ నిరంతరం మోనిటర్ చేస్తూనే ఉంటుంది… ఎక్కడైనా హిందూ మతానికో, భారత దేశానికో, లేదా మనకు నచ్చిన పార్టీకో, ప్రాంతానికో, మనిషికో, సినిమాకో, హీరోకో… అవమానం జరిగితే తట్టుకోలేం…

మనకు నచ్చనిది ఏదైనా జరిగితే ఉన్న ఫళాన సిస్టమ్‌పై ఎక్కడ లేని అసహ్యమూ కలుగుతుంది… "ఈ దరిద్రపు గొట్టు దేశంలో కాబట్టి ఇలా తగలడింది.." అని ఏదో పేద్ద అన్యాయం జరిగిపోయినట్లు ఫీలైపోతాం….

సొసైటీ అన్న తర్వాత మనలాంటి కొద్ది మంది మనుషుల అరచేతుల్లో రిమోట్ కంట్రోల్‌లా పనిచేయడం కుదరని పని!

అంతేకాదు.. సొసైటీ ఒక వ్యక్తి ఇష్టాఇష్టాలకు నచ్చినట్లు ఎప్పుడూ ముందుకు సాగదు… అనేక మంది వ్యక్తుల, ఆలోచనల, కాలమాన పరిస్థితుల ప్రాతిపదికన సొసైటీ నెమ్మదిగా మార్పులు సంతరించుకుంటూ ఉంటుంది.. అలాగే సిస్టమ్‌లోనూ మనకు నచ్చని మార్పులెన్నో వస్తుంటాయి…

ఇక్కడ సిస్టమ్‌లో లోపాల్ని ప్రశ్నించడం ఆపమని కాదు నా ఉద్దేశం….

మనిషి అవసరానికి మించి సమాజాన్నీ, సిస్టమ్‌నీ తన ఎస్కేపిజానికి బండబూతులు తిట్టేస్తున్నాడు… యెస్ ఇది నిజం!

మనం మెరుగ్గా బ్రతకలేకపోతున్నామంటే.. మెరుగ్గా బ్రతకడం మనకు చేతకాకపోయి ఉండొచ్చు కదా… దానికి సిస్టమ్ బాధ్యత ఎలా వహిస్తుంది?

"మన ఫెయిల్యూర్స్‌కీ, జీవన ప్రమాణాలకూ సిస్టమ్, సమాజం బాధ్యత వహించాల్సిందే.." అని డిమాండ్ చేస్తే సహజంగానే వేలమంది మన వెనుక నిలబడి మనల్ని సపోర్ట్ చేస్తారు… కారణం వారికి ఓ అజెండానో, మరో రాజకీయ ఆసరానో, మరో టైమ్‌పాస్ ఇష్యూనో కావాలి కాబట్టి!

మనిషి తన కాళ్లపై తాను నిలబడడం మర్చిపోయాడు… తనని తాను నమ్ముకోవడం మర్చిపోయాడు… ఎవరో వచ్చి భుజాన ఎత్తుకుంటే చిన్న పిల్లాడిలా నవ్వాలనుకుంటున్నాడు…

ప్రభుత్వాల నుండీ, రాజకీయ నాయకుల నుండీ, సమాజం నుండీ కావలసినంతా దోచుకోవాలనుకుంటున్నాడు…. యెస్… నిజంగానే చెప్తున్నా…. రాజకీయ నాయకులూ, ప్రభుత్వాలూ దోచుకుంటున్నాయి అంటే కారణం… మనమూ రకరకాల బెనిఫిట్స్ కావాలని ప్రభుత్వాలనూ, ఓట్ల కోసం వచ్చే నాయకుల్నీ బేరం ఆడుతున్నాం కాబట్టే!

ప్రజాస్వామ్యంలో సోషల్ వెల్ఫేర్ (సామాజిక సంక్షేమం) అనేది ఓ చిన్న వింగ్ మాత్రమే… బ్రతకలేని మనుషుల్ని బ్రతికించడానికీ, సమాజానికి కొద్దిశాతం భద్రత కల్పించడానికీ మాత్రమే ఇది ఉద్దేశించబడింది… కానీ మనం డెఫినిషన్లు మార్చి పారేశాం… అన్నీ ప్రభుత్వాలే చూసుకోవాలి… ఏం తేడా వచ్చినా మనం ఊరుకోం… అందుకే వందమంది వంద హామీలతో వస్తున్నారు..

అసలు విషయానికి వస్తే… సిస్టమ్ అనేది చీదరించుకోబడడానికి కారణం… ఇలా మనం అన్నింటికీ సిస్టమ్‌పై ఆధారపడే పరాన్న జీవులుగా బ్రతకడం మొదలెట్టడం!

"నా జీవితంలో ప్రభుత్వం వల్లా, సిస్టమ్ వల్లా ఏ సాయం పొందకుండా నా కాళ్లపై నేను చాలా గౌరవప్రదంగా బ్రతకగలిగాను…" అని ఏ పౌరుడైనా అనుకోగలిగితే ఇలా ప్రతీ చిన్న దానికీ సిస్టమ్‌ని ఆడిపోసుకునే ఎస్కేపిజం తలెత్తదు.

- నల్లమోతు శ్రీధర్

గమనిక: ఓ ఫ్రెండ్‌తో ఫోన్ డిస్కషన్‌లో నేను వ్యక్తపరిచిన భావాలు యధాతధంగా ఇవి:

ఎదుటి వారి బలహీనతలను ఆధారంగా చేసుకుని బలం పుంచుకో అని చెప్పేవే వ్యక్తిత్వ వికాస గ్రంధాలు….

కొద్దిగా సూక్ష్మంగా ఆలోచిస్తే దీనిలో ఎంత నిగూఢవాస్తవాలు దాగున్నాయో మీకే అర్థమవుతుంది….

"ఎప్పుడూ చిరునవ్వుతో ఉండు.. చివరకు ఎదుటి మనిషి నీ సహనాన్ని పరీక్షిస్తున్నా సరే… ఖచ్చితంగా నువ్వు సక్సెస్ అవుతావు" అంటుంది ఓ పర్సనాలిటీ డెవలప్‌మెంట్ సూత్రం..

100% కరెక్ట్… ఖచ్చితంగా అదే జరుగుతుంది…. మనం నిజంగానే ఆ మూమెంట్ సక్సెస్ అవుతాం…

కానీ…. జీవితం రిస్క్‌లో పడుతున్నది గమనించం..

ఎందుకంటే లోపల్లోపల మండుకొస్తుంటుంది… పైన నవ్వు నటించక తప్పదు… లోపల మంటా.. పైన నటనా.. చివరకు… వంద మంది దగ్గర వంద రకాలుగా కోపాలూ, చిరాకులూ అన్నీ అణిచిపెట్టుకుని నటించీ నటించీ ఆ వత్తిడి భరించలేక చివరకు నిండా ముప్పైఏళ్లు నిండకుండానే హార్ట్ అటాక్‌లతో జీవితాలే అర్పించేస్తున్నారు జనాభా…

మరో పర్సనాలిటీ డెవలప్‌మెంట్ రూల్ ఇలా చెప్తుంది…  "ఎదుటి వ్యక్తి అహాన్ని సంతృప్తి పరుచు… కొద్దిగా తలొంచుకున్నంత మాత్రాన పోయేదేమీ లేదు… అలా తలొంచుకుంటే దెబ్బకి ఎవడైనా దారికొస్తాడు.. పనులు ఇట్టే అవుతాయి.."

మన పనులు అవ్వడం కోసం లోపల బండబూతులు తిట్టుకుంటూ చేతులు కట్టుకుని నిలబడడం ఎంత మానసికంగా మనల్ని కుంగదీస్తుందో ఎంతమందికి తెలుసు?

అలాగే వందమంది నాతో ఉన్నారని గొప్పగా చెప్పుకోవడానికి… అందరి ఇగోలూ శాటిస్‌ఫై చేస్తూ భజన చేస్తుంటారు కొంతమంది….! ఆ వందమందీ మన ఇగో శాటిస్‌ఫై కావలసిన రోజున అడ్రస్ లేకుండా మాయమవుతారు… "అవసరానికి పనికొస్తారనుకున్న జనాభా" మాయమయ్యేసరికి ఎక్స్‌పెక్టేషన్లు తారుమారై ఎంత డిజప్పాయింట్‌మెంట్ మనకు?

ఒక మనిషిని అర్హత ఉంటేనే పొగుడు… అవసరం కొద్దీ కాదు!!

రేపెప్పుడో యూజ్ అవుతారని ఈరోజు పొగిడేసి… రేపు మీ అవసరం తీర్చమని చెప్తే.. అవతలి వ్యక్తి తీర్చకపోతే తప్పెవరిది?

మనుషులకు చాలానే బలహీనతలు ఉన్నాయి…. వాటిని క్యాష్ చేసుకుని…. నవ్వులు పులుముకుని, మాటలు కోటలు దాటించి.. గొప్పగా బ్రతికేయాలని చూడడం వ్యక్తిత్వ వికాసం కాదు… వ్యక్తిత్వ పతనం!!

"శ్రీధర్ గారూ మీరు ఇంత బాగా ఎలా రాస్తారూ…" అని మీరు నన్ను పొగిడితే… నేను గొప్పగా ఫీలైపోతే… అది నా బలహీనత…!! "కొద్దిగా బుర్రన్న ఎవడైనా ఇలాగే రాయగలడు" అని నేను ప్రాక్టికల్‌గా ఆలోచించకపోతే మీ పొగడ్తలకు పడిపోతాను… రోజూ మీలాంటి ఓ పదిమంది పొగుడుతూ ఉంటే బాగుణ్ణు అని నా పనులన్నీ మానేసుకుని… ఆదర్శాలను వల్లిస్తుంటాను….

ఇలా మనుషుల బలహీనతలను ఆధారంగా చేసుకుని… వారిని మభ్యపుచ్చి.. ఓ నవ్వుతోనో, ఓ హగ్ తోనో, ఓ భుజం తట్టడంతోనో లేదా ఓ బాడీ లాంగ్వేజ్ టెక్ని‌క్‌తోనో, లేదా ఓ పెర్‌ఫ్యూమ్ గుబాళింపుతోనో, లేదా ఓ డ్రెస్సింగ్ స్టైల్‌తోనో, ఓ ఎక్స్‌ప్రెషన్‌తోనో… జనాల్ని మోసం చేయడం సాఫ్ట్ స్కిల్లూ కాదు.. వ్యక్తిత్వ వికాసమూ కాదు… ఎదుటి వ్యక్తిని మన నటనతో మరింత మోసం చేసి… మనం గొప్పగా బ్రతికేయడం అవుతుంది.

ప్రతీ మనిషికీ తాను చేసే ప్రతీ పని గురించి ఓ ఇన్‌ఫీరియారిటీ కాంప్లెక్స్ ఉంటుంది.. లేదా బెటర్‌గా perform చెయ్యలేకపోతున్నానేమో అన్న డిజప్పాయింట్‌మెంటూ ఉంటుంది… లేదా తాను చేస్తున్నది తప్పేమో, సొసైటీ, మనుషులూ accept చెయ్యరేమో అన్న గుబులు ఉంటుంది…

సరిగ్గా ఈ గుబులుని ఆధారంగా చేసుకునేI am OK, you are OK కాన్సెప్టులు పుట్టుకొచ్చాయి…

ఇన్‌ఫీరియారిటీ కాంప్లెక్స్ కలిగి ఉండడం ఓ బలహీనత! దాన్ని సరిచేయాల్సింది పోయి.. "You are great Man" అని పొగిడేస్తే.. వాడికి ఉన్న భయం ఆ కాసేపు మాత్రమే పోతుంది… మళ్లీ భయం వచ్చేస్తుంది… రోజూ మనలా పొగిడే జనాభా కోసం పనికిమాలిన పనులన్నీ చేస్తూ.. తన బ్రతుకు తాను బ్రతకడం మానేసి అవసరం లేని జనాల పొగడ్తల కోసమో, సోషల్ స్టేటస్ కోసమో బ్రతకడం మొదలెడతాడు….

అంటే మన వ్యక్తిత్వ వికాస మెళుకువలు మనుషుల్ని మోసపుచ్చి వారి బ్రతుకు వారినీ బ్రతకనీయకుండా చేస్తున్నాయి… అలా పనికిమాలినోడినీ పొగిడేసి మోసపుచ్చుతున్నామే అన్న వత్తిడిని మనలోనూ పెంచేసి.. నిండు నూరేళ్ల మన బ్రతుకునీ బ్రతకనీయకుండా చేస్తున్నాయి…

ఎందుకొచ్చిన గోల చెప్పండి… సహజంగా బ్రతకడం మానేసి… రాని నవ్వులు పులుముకుని నటించడం!

- నల్లమోతు శ్రీధర్

ఎడిటర్

కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

ఎక్కడ తిరస్కరించబడతామో అన్న భయం నుండి బలవంతులుగా కన్పించడానికి ప్రయత్నిస్తారు చాలామంది…

పబ్లిక్ ప్లేసెస్‌లో తరచూ నేను అబ్జర్వ్ చేసే సైకాలజీ ఇది…

మొహాలు చాలా సాలిడ్‌గా ఉంటాయి… "తమని తాము కాన్ఫిడెంట్‌గా నమ్మించుకోవడానికి" ఆ మొహాలు కనురెప్పలు కూడా వాల్చకుండా గంభీరంగా దృష్టి సారిస్తుంటాయి….

ఉన్నది ఓ కొత్త ప్లేస్.. అక్కడ ఉన్న వాళ్లందరూ కొత్త వాళ్లే… మనకు తెలుసు ఆ కొత్త ప్లేస్‌లో మనం గడిపే ఆ కొద్దిసేపు మనల్ని గమనించే ప్రతీ ఒక్కరికీ ఏదో ఒక ఇంప్రెషన్ కలుగుతుంది… ఆ ఇంప్రెషన్ వీలైనంత బెటర్‌గా ఉండాలన్న తాపత్రయం…

మనం కాలు పెట్టే ప్రతీచోటా… మెరుగైన ఉనికి కోసం నిరంతర పోరాటమే మనకు…

ఈ పోరాటం నరాల్ని బిగదీస్తోంది…. దవడల్ని బిగుతుగా పెడుతోంది… భుజాల్ని స్టిఫ్‌గా పెడుతోంది.. కళ్లతో లోతుగా చూస్తోంది… బ్రెయిన్‌తో అరక్షణంలో అరవై ఆలోచనలు చేసి.. next second plan of action డిసైడ్ చేస్తోంది….

అందుకే సినిమా థియేటర్ కెళ్తే.. చాలామంది సంతోషంగా ఉన్నట్లు నటిస్తారు.. నిజమైన సంతోషం కన్నా కొన్ని రెట్లు నటన ఎలివేట్ అయి కన్పిస్తుంది….

అలాగే గొడవ తప్పదన్నచోట… బలం లేకపోయినా దృఢంగా కన్పించడానికి మాటలతోనూ, ఎక్స్‌ప్రెషన్లతోనూ కుస్తీపడతారు…

బలవంతుడిగా..
తెలివిగల వాడిగా..
సున్నిత మనస్కుడిగా….
రొమాంటిక్ ఫెలోగా…
కేరింగ్ పర్సన్‌గా…
సోషల్ రెస్పాన్సిబులిటీ ఉన్న వ్యక్తిగా…

ఇలా.. చాలానే హీరోయిజం లక్షణాలతో మనం రిలేషన్లనూ, సొసైటీనీ గెలవాలని కోరుకుంటాం…

చాలా సందర్భాల్లో మనం అవసరం లేకపోయినా తెలివితేటలు ప్రదర్శించడానికీ.. బలప్రదర్శన అంత సీన్ లేకపోయినా రొమ్ములు విరుచుకోవడానికీ.. తల్లినీ, చెల్లినీ సరిగ్గా చూసుకోలేకపోయినా… చాలా కేరింగ్ పర్సన్‌గా కబుర్లు ఒలకబోయడానికీ… ఇలా చాలా విషయాల్లో డ్రామాలు మాత్రమే ఆడతాం.. మనలో వాస్తవమైన ఎమోషన్ ఉన్నా లేకపోయినా! "ఇవన్నీ డ్రామాలు మాత్రమే" అని నాలాంటి వాడు ఎవడైనా ఇలా రాసినా, మాట్లాడినా మనస్సులో నాలుగు తిట్టుకుని దూరంగా పెడతాం.. కారణం ఏదోలా ఎస్టాబ్లిష్ అవ్వడానికి మన తంటాలేవో మనం పడుతుంటే మధ్యలో ఈ అనాలసిస్‌లు ఏమిటి అని!

ఏ మూమెంట్‌ అయితే సొసైటీ మనల్ని "ఫలానా విధంగానే అర్థం చేసుకోవాలని" తాపత్రయపడడం మొదలెడతామో ఆ క్షణమే మనపై నియంత్రణ కోల్పోతాం….

ఆర్టిఫీషియల్ ఎమోషన్లు పుట్టుకొస్తాయి…

ధైర్యమే లేని వ్యక్తికి ధైర్యమూ వస్తుంది… జాలీ లేని వ్యక్తి చాలా జాలి ప్రదర్శిస్తూనూ ఉంటారు… సొసైటీలోని మనుషులందరూ ప్రదర్శించే  ఇలాంటి ఆర్టిఫీషియల్ ఎమోషన్ల వల్ల ఎంత భారీ నష్టం జరుగుతుందో మన ఊహకు అందదు…

సొసైటీ ఎలా ఉన్నా మనల్ని accept చేస్తుంది… ఒకవేళ చెయ్యకపోనూ వచ్చు… it’s not a big deal…

ఈ ఒక్క మెంటల్ ట్రాప్ నుండి భయపడితే చాలా నేచురల్‌గా బ్రతకొచ్చు…

నటించడం కష్టం కానీ ఉన్నదున్నట్లు జీవితం చాలా సులభం… సో నరాలూ, కండరాలూ బిగదీయబడవు.. మొహాలు ఎమోషన్లు పోగొట్టుకుని కళ పోగొట్టుకోబడవు…. మనుషుల్ని చూస్తున్నట్లు ఉండాలి గానీ డిస్ ప్లేలో బొమ్మల్ని చూస్తున్నట్లు ఉంటే ఏం బాగుంటుంది?

ధన్యవాదాలు

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్

http://computerera.co.in
http://youtube.com/nallamothu
http://nallamothusridhar.com