డెస్టినీ (విధి) అనేది అస్సలుందా?

మన లైఫ్‌లో ఏం జరిగినా దానికి కారణాలు విపరీతంగా అన్వేషిస్తాం.. ఏ కారణమూ సంతృప్తికరంగా అన్పించకపోతే.. “విధి రాత” అని సరిపెట్టుకుంటాం. ఏదో ఒకటి అనుకుని శాటిస్‌ఫై కావాలి కాబట్టి.. మనస్సుని స్థిమితపరుచుకోవాలి కాబట్టి.. ఎక్కువ ఆలోచించలేక బుర్ర వేడెక్కిపోతుంది కాబట్టి.. “అంతా విధిరాత” అనేసుకుని కళ్లు మూసుకుంటే కొంత స్వాంతన దొరుకుతుంది.

ఈ “విధి”ని నమ్ముకోవడమే జీవితాల్ని చాలా నిస్సహాయంగా చేస్తోంది. ఓ పరిస్థితిని ఎదుర్కోలేక సత్తువంతా హరించుకుపోయి కూర్చుండిపోతే “మనం చెయ్యగలిగిందంతా చేశాం.. మన చేతిలో ఏదీ లేదు.. విధిరాత ఎలా ఉందో అలా జరిగిపోతోంది” అనే కంక్లూజన్‌కి వచ్చేస్తున్నాం. నిస్సహాయత నుండి వస్తున్న మాటలు అవి. ఇంకాస్త ఫిజికల్, మెంటల్ రిసోర్సెస్ మిగిలి ఉంటే మనం ఇంకా ఫైట్ చేసే వాళ్లమే.. కానీ మన సత్తువ అయిపోయింది కాబట్టి ఇలా ఆగిపోతున్నాం.

నాకు అవగాహన ఏర్పడిన మేరకు “విధి” అనేది ఏదీ మనకు భగవంతుడు నిర్దేశించలేదు… నుదుటన రాయలేదు. అలాగని భగవత్‌శక్తి లేదనీ కాదు. భగవంతుడు ఉన్నాడు.

ఇక్కడ పరిస్థితి ఎలా తయారైందంటే.. మనకు భగవంతుడిపై నమ్మకం ఉంది కాబట్టి… ఓ మతమూ, దానికి బలం చేకూర్చే రామాయణ, మహాభారతాల లాంటి ఇతిహాసాలూ.. ఆచార వ్యవహారాలూ, పూజలు, ఆలయ దర్శనం వంటివన్నీ పాటిస్తున్నాం. అలాగే కర్మలూ, వాటి ఫలితాలూ, విధీ, దాని క్రూరత్వం వంటివన్నీ కూడా నమ్మేస్తున్నాం. నిరంతరం లౌకిక జీవితంలో కొట్టుకుపోయే మనల్ని భగవంతునితో అనుసంధానం చెయ్యడానికి ఉద్దేశించబడి ఏర్పాట్లివి. వీటి ప్రధానమైన ఉద్దేశం ఏమాత్రం ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం లేని వ్యక్తినైనా భగవంతునికి చేరువ చెయ్యడం. బట్ ఈ తతంగం అంతా ఈరోజు భక్తి పేరిట మూఢత్వంలో మగ్గిపోయేలా చేస్తోంది. యెస్.. భగవంతునితో ఎవరికీ మానసికమైన అనుబంధం లేదు. రకరకాల భౌతిక వ్యామోహాల్లో కొట్టుకుపోతూ ఏ గుడికో వెళ్లి, ఏ వ్రతమో చేసి.. పాప ప్రక్షాళనా, పుణ్య సముపార్జనా చేసుకునే ఓ తరహా మూర్ఖత్వమే మిగిలిపోయింది.

మంచి ఉద్దేశంతో ఏర్పాటు చెయ్యబడిన ఈ మతమూ, ఇతరత్రా అంశాలన్నీ ఇలా అసలైన ఉద్దేశాల్ని కోల్పోయి పైపై ఆర్భాటాలుగానే మిగిలిపోయిన రోజుల్లో.. మనకు జీవితంలో ఏర్పడే ప్రతీ కష్టానికీ తగిన కారణం దొరకనప్పుడు నిందించడానికి మనకు మనం చేసుకున్న ఏర్పాటు “విధి” అనే మాట. “విధి” అనేది ఏదీ లేదు అని ఇప్పుడు నేను అంటున్న మాటలతో చాలామంది విభేధించే అవకాశముంది. “విధి” అనేది ఉందని వాదించడానికీ వందల examples కూడా రెడీగా ఉంటాయి ప్రతీ ఒక్కరి లైఫ్‌లో! ఇంతగా “విధి” అనేది ఉందని మనం నమ్మడానికి కారణం తరాల తరబడి అది మన ఆలోచనావిధానంలో బలంగా నాటుకుపోవడం!

భగవంతుడు నిజంగానే మనకంటూ కొన్ని తలరాతలు రాయలేదు. స్వేచ్ఛగా జీవించడానికి మనం ఈ లైఫ్‌లోకి వచ్చాం. కిచెన్‌లో ఒక రోజు వంట బాగా కుదురుతుంది… మరో రోజు వంట దరిద్రంగా ఉంటుంది. అదే విధంగా లైఫ్‌లోకి వచ్చిన కొన్ని కోట్ల మందికి రకరకాల కాంబినేషన్లలో రకరకాల జీవితానుభవాలు ఏర్పడుతూ ఉన్నాయి. వాటికి ప్రామాణికమైన కారణాలున్నాయి.. కొద్దిగా ఓ deep వేవ్‌లెంగ్త్‌తో పరిశీలించగలిగితే! అయితే మనుషుల ఆలోచన ఫ్రీక్వెన్సీ బయట సోషల్ పొల్యూషన్‌లో పదును కోల్పోయి ఉండడం వల్ల ఓ స్థాయికి మించి చొచ్చుకుపోలేదు. దాంతో మనకు చాలా విషయాలకు కారణాలు అర్థం కావు. సో విధిని నమ్మేస్తాం.

ఒక్కసారి ఆలోచించండి.. మీకంటూ భగవంతుడు చాలా అద్భుతమైన మానవ జన్మని ఇచ్చాడు… మీకు ఎలాంటి నుదటి రాతలూ రాయలేదు.. మీ జీవితంలో ఏం జరుగుతున్నా మీ చేతిలోనే, మీ చేతలతోనే జరుగుతోంది. ఉన్నదల్లా పాజిటివ్, నెగిటివ్ వైబ్రేషన్లు మాత్రమే. ఓ అల ఎగిసిపడుతుందీ, విరిగిపడుతుందీ..

ఈ రెండు phases మాత్రమే మనం ప్రతీ క్షణం ఎదుర్కొంటున్న మానసిక స్థితి. ఆ మానసిక స్థితి నుండే సంఘటనలు జరుగుతున్నాయి.. ఆ సంఘటనల్లో మనం ఒక్కోసారి ఒక్కోలా ప్రవర్తిస్తున్నాం, వాటికి మరికొన్ని ప్రతిస్పందనలు వస్తున్నాయి. సో ఈ మొత్తం వ్యవహారంలో మనకు కన్‌ఫ్యూజన్ వచ్చినప్పుడల్లా మనం “విధి” అనే దాన్ని గుర్తు చేసుకోవడం ఆపేసి.. కాసేపు మనస్సుని ప్రశాంతంగా ఉంచుకుని.. మనస్సులోకి తొంగి చూసుకుని.. సెల్ఫ్ ప్యూరిఫై చేసుకుని.. నిశితంగా గమనిస్తే ప్రతీ సంఘటనకూ ఓ సహేతుకమైన కారణం ఖచ్చితంగా గోచరిస్తుంది.

పూర్వ జన్మ కర్మలూ, వాటి ఫలితాలూ, ఆ ఫలితాల ఆధారంగా ప్రస్తుతం మనం జీవిస్తున్న జీవితమూ “విధి”లా లిఖించబడిందన్న ఆలోచనా, ఈ జన్మలో చేసే కర్మల ద్వారా భవిష్యత్ ఆధారపడి ఉంటుంది అనే భావజాలమూ నేనూ చాలా బలంగా నమ్మాను.. కానీ మెల్లగా జీవితం స్పష్టపడుతూ వస్తోంది. మనిషి తనను తాను తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో ఇలాంటివి ఏదో రూపేణా స్పష్టపడుతూ వస్తుంటాయి. అలాంటి స్పష్టతే నాకూ ఏర్పడుతోంది.

మనం ఈరోజు మంచి చేస్తే స్వర్గానికి వెళతాం.. చెడు చేస్తే నరకానికి వెళతాం.. వంటి నమ్మకాలూ.. ఈ జన్మలో ఎంత మంచి చేసినా ఇన్ని కష్టాలు పడుతున్నామే.. భగవంతుడు మనల్నెందుకు కరుణించట్లేదు.. వచ్చే జన్మలోనైనా ఈ పుణ్యాల ఫలితం ఉంటుందా.. అన్న నిష్టూరాల మధ్య మనం బంధీలమైపోయాం.

నిజమే మంచి చేస్తే మంచే జరుగుతుంది. కారణం మంచి అనేది ఓ పాజిటివ్ వైబ్రేషన్. పాజిటివ్‌గా బ్రెయిన్స్‌ని కదిలిస్తుంది. సో మన చుట్టూ ఓ పాజిటివ్ వలయం ఏర్పడుతుంది.

మన పాప పుణ్యాలను బట్టి విధి ఉండదు. భగవంతుడు శిక్షించబోవట్లేదు. “మరి అలాంటప్పుడు తప్పు చేసే వాళ్లకు శిక్షే లేదా” అని మంచి చేసేవాళ్లంతా వాపోవచ్చు. శిక్ష ఖచ్చితంగా ఉంటుంది. అది విధి వల్ల కాదు. చెడు ఎప్పుడూ ఆ మనిషిని అప్పటికప్పుడే దహిస్తుంది.. ఏదో రూపేణా! చాలామంది ఇతరుల్ని బాధపెట్టే వాళ్లూ, చెడు చేసేవాళ్లూ సంతోషంగా ఉన్నారని మనం భావిస్తున్నాం. వాళ్లు ఎంత దారుణంగా మనఃశాంతిని కోల్పోయారో మనం గమనించం. వాళ్ల ఆరోగ్యాలు మొదలుకుని కుటుంబాల వరకూ రకరకాల సమస్యలతో సతమతం అవుతుంటాయి. అన్నీ బాగున్నాయని మనకు పైకి కన్పిస్తున్నా… వాళ్ల మనస్సులో ఏదో వెలితి దహించి వేస్తూనే ఉంటుంది. ఇది సత్యం. అలాగే ఇది “విధిరాత” వల్ల ఏర్పడే కర్మసిద్ధాంతపు చర్య కాదు. మంచీ చెడూ అనేవి మనం మాట్లాడుకునేటంత సరళమైన పదాలు కాదు. ప్రతీ మంచికీ వందల angles ఉంటాయి, ప్రతీ చెడుకూ వందల angles ఉంటాయి. వాటి వాటి శక్తిని బట్టి అవి ఖచ్చితంగా ప్రతీ ఒక్కరికీ ఏదో రకమైన ప్రభావాన్ని చూపిస్తూనే ఉంటాయి.

సో స్వేచ్ఛగా బ్రతకొచ్చు మనం. ముఖ్యంగా మన మనస్సులకు “విధిరాత” అని వేసుకున్న సంకెళ్లని తెంచుకుంటే.. మనస్సుని స్వచ్ఛంగా పెట్టుకుంటే ఇప్పుడు మనం జీవిస్తున్న జీవితాల కన్నా అద్భుతమైన జీవితాల్ని చవిచూడొచ్చు. మీ జీవితం unconditionalగా మీ చేతిలో ఉంటే దాన్ని ఆనందంలో ముంచెత్తుకుంటారో, బాధల్లో మునిగిపోయేలా చేసుకుంటారో మీరే ఆలోచించుకోండి.

చివరిగా ఒక్క మాట.. “విధి” అనేది లేదు అని నేను అన్నంత మాత్రాన భగవంతుడుని కాదనడం కాదు. భగవంతుడు ఎప్పుడూ ఉంటాడు. కొన్ని విషయాల్ని భగవంతునితో ముడిపెట్టడం సమజసం కాదు.

- నల్లమోతు శ్రీధర్

పాదాలు పట్టుకోవడానికైనా సిద్ధం!

ఎవరు గొప్పైతే ఏంటి? ఎవరి మాట నెగ్గితే ఏంటి..? ఫస్ట్ మనకు కావలసింది మనిషి. ఈ బేసిక్ fact అర్థం కాకే చాలామంది జుట్టుపీక్కుని మరీ వాదించుకుంటున్నారు.

దీనివల్ల ఎంత అస్థిమితంగా తయారవుతున్నామో ఆలోచించండి..

“నేను పాదాలు పట్టుకోవడానికైనా సిద్ధం.. నువ్వు సంతోషంగా ఉంటానంటే.. తద్వారా నన్ను సంతోషంగా ఉంచుతానంటే”!! – ఇది డైలాగ్ కాదు. నూటికి నూరుశాతం నేను నమ్మే ఏక వాక్య సిద్ధాంతం.

జనాలు వాళ్ల ఫూలిష్‌నెస్ కొద్దీనో, అమాయకత్వం కొద్దీనో మిమ్మల్ని చులకన చేస్తున్నారు సరే.. వాళ్లు చెప్పిందే వినమని డిమాండ్ చేస్తున్నారు సరే.. పోనీయండి.. వాళ్లకి కావలసిన సంతృప్తిని ఎందుకు మనం కాదనాలి?

మహా అయితే మైండ్ గేమ్‌లో ఓడిపోవడం లాంటిదే. అంతకుమించి ఏం మట్టీమశానం లేదు. దీని కోసం జీవితాలు జీవితాలూ వాదనలు, పంతాలూ, పట్టింపులూ, ఇగోలూ.. మనుషుల మొహాల వెనుక మృగాలు తచ్చాడుతున్నట్లు లేదూ…? అవసరమా ఇది మనకు?

“నాకేం తెలీదు” ఈ ఒక్క మాట ఎప్పుడు ఒప్పుకోగలిగినా ఈ సొసైటీలో ఉన్న సగం సమస్యలు తొలగిపోతాయి. జనాలు జీవితాలు జీవితాలు తమకు అన్నీ తెలుసని నిరూపించుకోవడానికే వృధా చేస్తున్నారు.. వాళ్లకు నిజంగా ఎంత తెలుసో లేదో తెలుసుకోకుండానే.. ఎందుకు వందల చోట్ల, అవసరం లేని పనికిమాలిన విషయాల్లో అరకొర నాలెడ్జ్ అడ్డుపెట్టుకుని వాదించేస్తూ విలువైన జీవితాన్ని ఆవేశంతో ముగించేయడం?

అలాగే మనుషుల దగ్గర విజిటింగ్ కార్డులూ, డెజినేషన్లూ, మెడల్సూ, అవార్డులూ అన్నీ పక్కన పడేసి వినయంగా ఒదిగిపోలేని జీవితం ఎందుకు?

ఒక్కటి మాత్రం నిజం.. ఎవరు గొప్పో, ఎవరు చెప్పేది కరెక్టో తెలుసుకునే లోపే అందరి ప్రాణాలూ అవిరవుతున్నాయి.. ప్రాణాలు పోయే లోపే మనుషుల్ని ఒప్పుకోండి.. వాళ్ల గొప్పదనాన్ని ఒప్పుకోండి.. వాళ్ల మూర్ఖత్వాన్ని ఒప్పుకోండి.. వాళ్ల అమాయకత్వాన్ని పెద్ద మనస్సుతో ఒప్పుకోండి. అప్పుడే జీవితం చాలా సంతోషంగా ఉంటుంది.

- నల్లమోతు శ్రీధర్

నా విలువ ఇంతట..!!

నాకు తులాభారం జరుగుతోంది.. తూచేస్తున్నారు..

ఏదో నా మానాన నేను మాట్లాడుతున్నాననుకుంటున్నా గానీ.. నా మాటలకు విలువ చేర్చబడుతోందని గమనించలేకపోతున్నా… కళ్లతో స్కానింగులు చేసేస్తున్నారు.. ఆ స్కానింగ్ కళ్ల చురుకు తట్టుకోలేక కళ్లు దించుకుంటున్నా…

నా కోపాన్ని గుండెల్లో తట్టుకోలేక అరిచాననుకున్నా గానీ.. నా అరుపూ నా ప్రమేయం లేకుండానే నా వ్యక్తిత్వంలో ఓ నగిషీగా చేర్చేయబడిందని తెలుసుకోలేకపోయా…

మంచోడుగానో, చెడ్డోడుగానో, తలపొగరోడు గానో.. కోపిష్టిగానో.. రకరకాల టాగ్స్ నా వంటి నిండా తగిలించబడుతున్నాయి. అవి పీకేసేయాలని నేను అవసరం లేని వ్యర్థప్రయత్నం చేస్తూనే ఉన్నా..

నా విలువకు ఇప్పుడు కొత్త కొలమానాలు వచ్చేసాయి.. likes అటా, కామెంట్లట్లా… ఫ్రెండ్సూ, ఫాలోయర్స్ అటా.. నా సైట్‌కి అలెక్సా ర్యాంకింగట… అన్నీ కలిపేసి నా మార్కెట్ వేల్యూ లెక్కేసే సైట్లూ వచ్చేశాయి.. నా విలువ తెలుసుకుని మురిసిపోతున్నా… లోకం చూడని తల్లి గర్భం నుండి మొదలై ఎంతెత్తుకు ఎదిగిపోయానో అని నా భుజాలు చరుచుకుంటున్నా… :) పిచ్చి నేను!! అయినా జనాలు నాకు విలువ కట్టడమేమిటి, ఆ విలువ చూసుకుని నేను మురిసిపోవడమేమిటి?

“మనల్ని మనం ప్రమోట్ చేసుకోవాలట” – ఎవరో మహానుభావుడు చెప్తున్నాడు.. ఎందకు ప్రమోట్ చేసుకోవాలో అర్థం కావట్లా.. ప్రమోట్ చేసుకుంటే ఏమొస్తుందో కూడా తెలీట్లా.. “జనాలు గొప్పగా చూస్తారేమో” ప్రమోటెడ్ పీపుల్‌ని!! నాకంటూ ఓ విలువ ఉండాలని ఏ క్షణమూ కోరుకోని.. గుడ్డిగా నా పని చేసుకుపోయే నాకు.. ఈ వేల్యూ ప్రమోషన్ చాలా నవ్వొస్తోంది..

ఎక్కడో నలుగురికి గుర్తుండిపోవాలట.. చచ్చాక కూడా! అదేమంటే వివేకానందలూ, ఐన్‌స్టీ‌న్‌లూ, మదర్ థెరిస్సాలూ మనకెలా గుర్తున్నారో అలా మనమూ మిగిలిపోవాలట.. చిరకాలం!

క్షణం క్షణం ఎదుటి వ్యక్తిలో వందల ఆలోచనలు వస్తున్నాయి, పోతున్నాయి.. అవన్నీ పక్కకు నెట్టి మనమొక్కళ్లమే ఆ మనిషి ఏకైక ఆలోచనగా నిలిచే సర్కస్ విన్యాసాలు చేస్తున్నాం.. విన్యాసాలకు అలుపొస్తోందీ.. అయినా ఆపట్లా.. ఎందుకీ తపన?

ఎవరికో గుర్తుండడం అనే ఓ చిన్న స్వార్థాన్ని కూడా అధిగమించలేని మనం నిరంతరం వేల్యూ అసెస్‌మెంట్ లెక్కింపుల్లోనే అస్థిత్వాన్ని కాపాడుకుంటూ, పోగొట్టుకుంటూ.. జీవశ్చవాలుగా బ్రతికేస్తూ పోతామేమో!!

“నేనే” లేను! ఇంకా నాకేంటి విలువ? ఎవరి గుండెల్లోనో మిగిలిపోవాలని కృత్రిమంగా నటించేయడం నాకు సిగ్గుగా అన్పిస్తోంది… నా గుండె పట్ల జాగ్రత్త తీసుకోని నేను ఏ గుండెలోనో స్థానం కోసం పాకులాడడం..!!

భౌతికంగా నేను కన్పిస్తున్నానేమో మీ అందరికీ.. నిజంగా “నేను” లేను.. నా బాధ్యతే మిగిలుంది. “నేను” లేననుకుని చేయాల్సిన బాధ్యత అది.. అందుకే నాకే విలువా వద్దు.. మీ లెక్కలు మీరు కాసేపు నా పట్ల కట్టిపెట్టుకోవచ్చు…

నేను అరుస్తాను.. బాధపడతాను.. ఆవేదన చెందుతాను.. సంతోషిస్తాను.. శ్రమిస్తాను.. విశ్రమిస్తాను.. చివరకు నిష్ర్కమిస్తాను…

నా చర్యలకు ఏ రకమైన జోడింపులూ నాకవసరం లేదు. మీ జోడింపులు లేని నన్నుని ఓ మాయలోకి లాగేయొచ్చు. నా గమనం, గమ్యం ఆ మాయ కాదు… ఓ దేదీప్యమానమైన వెలుగు… అన్ని అజ్ఞానాలూ పటాపంచలయ్యే వెలుగు.. శక్తి వలయంలో విలీనమయ్యే వెలుగు!!

- నల్లమోతు శ్రీధర్

మీరూ మాస్ హిస్టీరియా బాధితులా?

మాస్ హిస్టీరియా.. ఓ సోషల్ సైకలాజికల్ డిజార్డర్… చాలాకాలంగా జనాల్ని ఊగిపోయేలా చేస్తోంది..

ఎక్కడో ఏదో సంఘటన జరుగుతుంది.. ఆ సంఘటన నేపధ్యంగా ప్రతీ ఒక్కరి మనస్సులో ఆలోచనలు ముప్పిరిగొంటాయి.. తన స్వంత ఆలోచనకు మీడియా విశ్లేషణలూ, పక్కోడి ఆలోచనా, Facebook వంటి సోషల్ సైట్లలో హాహాకారాలూ అన్నీ తోడైపోతాయి.

భయం కమ్ముకుంటుంది.. బ్రతుకుపై బెంగ మొదలవుతుంది.. లేని మానవత్వం గుర్తొస్తుంది.. అక్షరాల్లో ఒలికిపోతుంది.. అందరం కాసేపు మదర్ థెరిస్సా ప్రతినిధులమైపోతాం.. తుఫానప్పుడు చెట్లన్నీ మొదళ్లతో సహా ఊగిపోతాయో మనుషులంతా నిలువెల్లా ఆవేదనతోనూ, ఉద్వేగంతోనూ ఊగిపోతుంటారు.

అంతలో ఆ సంఘటన పాతబడిపోతుంది.. కొన్ని గంటలు మళ్లీ ప్రశాంతంగా గడుస్తాయి. ఊపిరి పీల్చుకునేటంతలోనే ఎక్కడో, ఎవరికో మరేదో జరిగిపోతుంది… ఏ ప్రకృతి విపత్తో మళ్లీ అందరి ఆలోచనల్నీ హైజాక్ చేస్తుంది.

కొన్నేళ్ల నుండి మీ ఆలోచనలు క్షుణ్ణంగా గమనించండి.. ఎంత panicగా తయారవుతున్నారో?

—————————-

మానవత్వం ఉందని నిరూపించుకోవడానికి ఇంకేం మిగల్లేదా.. ఇలాంటి సొసైటీలోని ప్రతీ దానికీ ఓవర్‌గా రెస్పాండ్ అయి ఊగిపోవడం తప్పించి? మనం రెస్పాండ్ అవకపోతే మనుషులం కానట్లా? ఎంత ఎమోషనలైజ్ అయితే అంత గొప్ప అనే తీరు ఎంత హిస్టీరిక్ స్థితికి తీసుకెళ్తోందో అర్థమవుతోందా?

సమాజం పట్ల బాధ్యత ఉండాలి. బాధ్యతంటే సొసైటీలో జరిగే ప్రతీ దాని గురించీ బాధపడిపోవడం కాదు. అందరూ ఏడ్చే వాళ్లే. ఏడ్వడం వల్ల సమస్య తీరిపోతుందా? సొసైటీకి బాధపడే వాళ్లూ, ఏడ్చేవాళ్లు ఎందుకు..? చక్కగా ప్రవర్తించే వారూ, చక్కదిద్దే వారూ కావాలి గానీ?

అయినా ఏడ్చీ ఏడ్చీ చిరాకు రావట్లేదా.. ఎన్నాళ్లని ఏడుస్తారు.. లేని భయాలన్నీ ఊహించేసుకుని? నవ్వడం అంటూ ఒకటుందని తెలీదా?

—————————-

ప్రతీరోజూ ఏదో ఇష్యూ… ఎవరూ ప్రశాంతంగా పనులు చేసుకోరు.. ఆ ఇష్యూ గురించే ఆలోచించడం. దానివల్ల కొన్ని కోట్ల గంటల man hours నష్టం జరుగుతుంటుంది. ఒక్కో man hour ఎంత విలువైనదో ఓ కాస్ట్ అకౌంటెంట్‌గా నాకు తెలుసు. కానీ మనం చేయాల్సిన పనులూ, సొసైటీకి అందించాల్సిన ప్రొడక్టివిటీ పక్కన పడేసి.. గుంపులో గోవిందల్లా టైమ్‌పాస్ చేసేస్తుంటాం.. మానవత్వం పేరుతో!! ఇక్కడ నేను మాట్లాడే మాటల్లో కఠినమైన వాస్తవం ఉంది తప్పించి.. ఎవరి పట్లా ద్వేషం లేదు గమనించగలరు.

—————-

అన్నింటికన్నా ముఖ్యంగా జనాలు ముడుచుకుపోతున్నారు… లోపల్లోపలికి.. భయాల మధ్య, అభద్రతల మధ్యా!! అన్నీ తమకే జరిగిపోతాయేమో అనేసుకుంటున్నారు.. ఈ మాస్ హిస్టీరియా మూలంగా! రుజువు కావాలంటే.. చిరునవ్వులతో విప్పార్చుకోవాల్సిన ఆ పెదాల చుట్టూ చూడండి.. ఎన్ని ముడతలు చేరిపోతున్నాయో.. హాయిగా వెలిగిపోవాల్సిన ఆ కళ్ల చుట్టూ ఎన్ని నల్లటి వలయాలు కమ్మేసుకుంటున్నాయో!!

బ్రతుకంటే వాస్తవంలో బ్రతికాల్సింది. భ్రమల్లోనో, భయాల్లోనో దాన్ని ముగించేస్తే పిచ్చాసుపత్రిలో ఉన్న పేషెంట్‌కీ మనకూ తేడానే లేదు… అక్కడ గోడలుంటాయి.. ఇక్కడ ఉండవంతే!!

- నల్లమోతు శ్రీధర్

 

నా ప్రేమని తెలుసుకునేదెవరు?

ఇక్కడ రాసినదంతా అందరూ అనుభవించే వాస్తవమే. కానీ ఇందులో “నేను” అని అన్నీ నా అనుభూతులుగా వ్యక్తపరిచాను. ఇందులో నా వ్యక్తిగత విషయాలు ఏం ఉన్నాయా లేవా అని ఆలోచించకండి.. మీరూ ఇలా ఫీలవుతుంటే ఐడెంటిఫై అయితే చాలు, సంతోషం!!

_______________________

చాలా ప్రేముంది.. మాటల్లో express చెయ్యలేని ప్రేమ.. నేను ప్రేమించాను.. ప్రేమించేటప్పుడు అవతలి మనిషి కళ్లల్లోకి చూశాను.. చాలా కాజువల్ ఫీలింగ్.. మనస్సు చివుక్కుమంది…

అవతలి మనిషి సరదాగా నవ్వుతుంటే ఆ నవ్వు నాకు చాలా అడ్మైరింగ్‌గా ఉంది… కానీ అలా నవ్వుతున్నది పక్కమ్మాయితో చెప్పుకుంటున్న ఓ చీప్ జోకని అర్థమై నా మొహం చిన్నబోయింది.. అందమైన నవ్వులూ.. చూస్తే చాలు గుండె మూలల్నుండి ఆనందం తన్నుకు రప్పించే నవ్వుల వెనుక ఇంతటి చవకైన కారణాలు ఉన్నాయని తలుచుకుంటేనే ఆ నవ్వు విలువ కోల్పోతోంది.

మనిషెదురుగా కూర్చున్నాను.. మనస్సుతో మాట్లాడదామని! ఆ మనస్సు ఖాళీగా లేదు… ఏదో వెదుకులాడుతోంది నాలో.. ఆ వెదుకులాట ప్రేమ కోసం కాదని అర్థమవుతోంది… రకరకాల సంశయాలు వెదుకులాటలో తీర్చుకునే ప్రయత్నం. “ఈ మనిషితో జీవితం కంఫర్టబుల్‌గానే ఉంటుందా, ఆర్థిక భరోసా ఉంటుందా.. రిస్కేం తీసుకోవట్లేదు కదా” అనే సవాలక్ష సంశయాలు ఆ చూపుల్లో కన్పిస్తున్నాయి. ఆ చూపులు తట్టుకోలేకపోయా.. “జీవితమూ, జీవితం ఇవ్వడమూ తెలీకుండానే ప్రేమించానా.. ఆ మాత్రం జీవితంలో ప్రాణప్రదంగా చూసుకోలేననా అంత అనుమానం” – నాపై నాకు జాలితో కళ్లు దించుకున్నా.. మనస్సులో ప్రేమ మాయమైంది.. ఆ మనిషికి నేను సరిపోను అన్న భావమే మిగిలిపోయింది.

నేను ప్రేమిస్తున్నా.. “ఈ మనిషి నాకు జీవితంలో దక్కితే చాలు” అని ఎంతగా తపించిపోయానో.. ఆ మనిషిని దక్కించుకున్నా..! శరీరం పంచుకోవడమూ అయిపోయింది.. ఏమైపోయింది ఆ నిలువనీయని అద్భుతమైన ఫీలింగ్? ప్రతీ ఎక్స్‌ప్రెషన్ ఓ అద్భుతమైన మధుర స్మృతిగా అన్పించేదే.. ఆ ఆసక్తేమైపోయింది?

ఈ శరీరం కోసమా నేను ఇన్నాళ్లూ తపించింది? శరీరం ఏకమైపోయినంతలోనే ప్రేమ ఆవిరైపోవాలా? ఇదా నేను “చాలా అమితంగా ప్రేమించాను” అని గొప్పగా నాలో నేను గర్వపడిన ప్రేమ?

కొందరు ఆకర్షణ అనేస్తున్నారు.. నిజమే ఆకర్షించబడ్డాను.. అంతకన్నా కొన్ని రెట్లు ప్రేమా మనస్సులో ఉంది.. ఆ ప్రేమ ఈ మనుషులకు ఎందుకు తెలీట్లేదు? ఆ ప్రేమంతా ఏమైపోయిందో అని నేను పిచ్చిగా వెదుకులాడుతుంటే.. “నీదంతా ఆకర్షణ” అని బ్లైండ్ స్టేట్‌మెంట్లు ఇచ్చే వాళ్లని చూస్తుంటే హృదయం భగ్గుమంటోంది. శరీరం ఏకమైపోయిన వెంటనే ఆసక్తి చచ్చిపోయేవి ప్రేమలు కావని నాకు తెలుసు.. కానీ నా కారణం అది కాదు.. నన్ను ఎందుకు సరైన కారణం వెదికి సరిచేసుకోనీయరు? అసలు ప్రతీ దానికీ ఓ రెడీమేడ్ స్టేట్‌మెంట్ ఇచ్చి ఎందుకు ఇలా టార్చర్ పెడుతుంది ఈ జనాభా గుంపు?

అవసరాలూ, అవకాశాలూ, జీవితం, భద్రతా, లెక్కలూ, హోదాలూ, ఇగోలూ, కోపాలూ, ద్వేషాలూ… అన్నింటి మధ్యా నా ప్రేమ అట్టడుగుకి చేరిపోయింది. అనుక్షణం ఆ ప్రేమ ప్రేమించిన వ్యక్తి వంక ఎంత జాలిగా చూస్తోందో నా కళ్లల్లోని నిర్లిప్తతని చూస్తే అర్థమవుతుంది.. శరీరాన్ని ఆక్రమించేసుకుని కోరిక తీర్చుకోవడంలోనూ, సరదాగా బయట తిరగడంలోనూ, అవసరాలు తీర్చడంలోనూ, బాధ్యతలు నెరవేర్చడంలోనూ నా ప్రేమ ఎంత గొప్పదో డెఫినిషన్లు ఇచ్చుకుంటున్నా. అంతకన్నా కొన్ని కోట్ల రెట్ల శక్తివంతమైన ప్రేమ మాత్రం దీనంగా అడుగున పడిపోయి చూస్తూనే ఉంది. ఏ ఒంటరి క్షణంలోనో మనస్సుని దిగుల్లోకి నెట్టేస్తూ!!

ప్రేమంటే అర్థం కాని సమాజంలో, ప్రతీ దానికీ ప్రేమని అడ్డుపెట్టుకుని బ్రతికేస్తున్న సమాజంలో, ప్రేమంటే ఎవరి డెఫినిషన్లు వాళ్లు ఇచ్చేసుకుని… కొన్ని కధలూ, కవితలు రాసుకుని ప్రేమని పొంగి పొర్లించుకుంటున్న నేపధ్యంలో.. నా ప్రేమ నాకూ, ఆ భగవంతుడికీ తప్ప మూడో కంటికి తెలీనంత మిస్టీరియస్ ఎలిమెంట్‌గా మిగిలిపోయింది.

పాపం పిచ్చి జనాలు నా నవ్వుని చూసి ప్రేమ అనుకుంటున్నారు.. నా చనువుని చూసి ప్రేమ అనుకుంటున్నారు… గుండె లోతుల్లో కోహినూర్ వజ్రంలా దేదీప్యమానంగా వెలిగిపోతున్న నా అసలైన ప్రేమ అర్థమయ్యే మనిషెవ్వరు? అంతవరకూ నా ఉనికంతా ఓ నాటకమే!!

- నల్లమోతు శ్రీధర్

వయస్సులో వాళ్లు ముసిలోళ్లు.. మనస్సులో మనం ముసిలోళ్లం..

సాయంత్రం మా ఊరికే చెందిన ఓ పెద్దాయన ఆప్యాయంగా పలకరించడానికి వచ్చారు… స్వతహాగా రైతు.. దాదాపు ఆరవై ఏళ్ల పైబడిన వయస్సు..

యోగక్షేమాలు అయ్యాక.. వ్యవసాయం గురించి, వర్షాలూ, నారుమళ్ల గురించి మాటలు సాగాయి…

“ముప్పై మూడో నాడు ఏమవుతుందో గానీ… చుక్క వాన లేదు” అంటూ భలే ఫ్లోలో మాట్లాడేస్తూ పోతున్నారాయన. “ముప్పై మూడో నాడు ఏమవుతుందో” అనేది ఆయన ఊతపదం. చిన్నప్పటి నుండి ఊళ్లో మా తాతయ్య, వాళ్ల ఫ్రెండ్స్ సాయంత్రానికి అరుగుల మీద కూర్చుని.. కొంత అమాయకత్వంతోనూ, కొంత అవగాహనతోనూ చెప్పుకునే ఇలాంటి కబుర్లు వాళ్లని సూపర్‌మేన్‌లుగా చాలా అడ్మైరింగ్‌గా చూస్తూ వినడం అలవాటైపోయి ఉండడం వల్ల ఆయన మాటలు నాకు భలే నచ్చాయి.

ఎప్పుడెక్కడ ఎలా ఉన్నా.. నా మనస్సులో కదలాడే భావాలను జాగ్రత్తగా గమనించడం నాకు ఎప్పుడూ అలవాటు. అందుకే ఇలాంటివి అన్నీ రాయగలుగుతున్నాను. అలా థాట్ ప్రాసెస్‌ని గమనించే ప్రక్రియలో అర్థమైన విషయం.. ఆయన మాట్లాడుతుంటే ఎన్నాళ్లైంది ఇలాంటి మాటలు విని అని ఓ రకమైన సంతోషమూ, ఆ పిచ్చాపాటీ సంభాషణ ఓ పక్కన నా సమయం ఎంత kill చేస్తోందో.. ఇతర ప్రయారిటీలు గుర్తొచ్చి అంత అసహనమూ పేరుకుపోయేలా చేసింది. అదంతా పనుల వత్తిడిచే, లైఫ్‌స్టైల్‌చే ఇన్‌ఫ్లుయెన్స్ చెయ్యబడిన ఇన్‌స్టెంట్ ఎమోషన్. బట్ నాకు తెలుసు.. వందల మంది సమకాలీనులతో గడిపే దాని కన్నా ఒక్కరు అనుభవజ్ఝులతో కాసేపు మాట్లాడితే చాలు.. ముఖ్యంగా ముందు తరాలతో ఎంతసేపు మాట్లాడినా నష్టం లేదు. లాభం తప్పించి!!

అసలు అలాంటి స్వచ్ఛమైన పడికట్టు పదాలు వినే అదృష్టం మన అసహనంతో కాలదన్నుకుంటున్నాం. వాళ్లకేం తెలీవని అనుకుంటున్నాం.. పాత తరాలూ, పాత చింతకాయ పచ్చడీ అనుకుంటున్నాం.. “కదిలిస్తే ఏదో సోది చెప్తారు.. అది వినే ఓపికా, తీరికా నాకు లేవు” అని కసురుకుంటున్నాం.

—————–

మనలో పేరుకుపోయిన వత్తిడీ, హడావుడీ వాళ్లు మెల్లగా మాట్లాడే మాటల్లో reflect అవుతోంది. వాళ్లు సాగదీసి.. ఏదో సోది చెప్తున్నారని అనేసుకుంటాం గానీ అంత నెమ్మదిగా, ప్రశాంతంగా, నిదానంగా మాట్లాడగలుగుతున్నారంటే మనలో చచ్చిపోయినా.. వాళ్లలో సజీవంగా ఉన్న ఓపికగా ఎందుకు అర్థం కావట్లేదు మనకు?

మనకన్నీ వేగంగా జరిగిపోవాలి… మాటలూ సూటిగా, సుత్తి లేకుండానే ఉండాలి. నాబోటి వాడు ఇలాంటివి పేరాలు పేరాలు రాసినా… “ఇది చదివే ఓపిక ఎవడికుంది బాస్.. ఒకటి రెండు లైన్లలో చెప్పొచ్చు కదా” అనేస్తున్న వాళ్లెందర్నో చూస్తే నవ్వొస్తుంది.

అస్సలు మనకు ఏ పని చెయ్యడానికి ఓపిక మిగిలి ఉంది? అస్సలు ఓపికంటూ ఒకటి ఉండి చచ్చిందా? ఓపికే లేనప్పుడు తినే తిండి ఏమైపోతోంది?

———–

అత్యంత విలువైన తరాలు అంతరించిపోతున్నాయి.. మన బంధువుల్లో కొద్దిగా ఏజ్ ఉన్న వాళ్లు ఒక్కొక్కరు చనిపోతుంటే.. “పాపం పోయారు” అని మొక్కుబడిగా అనేసుకుంటున్నాం తప్పించి.. వాళ్లు భౌతికంగానే పోవట్లేదు… వాళ్లతో పాటు వాళ్ల జీవితకాలం గ్రహించిన జీవనసారమూ సమాధైపోతోంది. వాళ్లు మన కళ్ల ముందు కదలాడినప్పుడూ వాళ్లేమిటో మనకు అర్థం కాలేదు, వాళ్ల శరీరాలు కాలిపోయాకా వాళ్ల విలువ మనకు తెలీట్లేదు.

“ముసిలోళ్లకు, ముసలమ్మలకు పద్ధతి తెలీదు, నాగరికత తెలీదు.. వాళ్లు చాలా ఛాదస్తంగా ప్రవర్తిస్తారు.. శుభ్రత అస్సలు పాటించరు..” ఎప్పుడూ ఇవే కంప్లయింట్లు అందరి నోటా!

కానీ వాళ్ల పక్కన కూర్చుని వాళ్లు చెప్పే మాటలు కధల్లా వినండి… ఓపిక తెచ్చుకుని వినండి… మనకు తెలీని కొత్త ప్రపంచం, మనం కళ్లు తెరవకముందే సాగిపోయిన అద్భుతమైన ప్రాపంచిక సారం వాళ్ల కళ్లల్లో కదలాడుతుంది. దాన్ని ఒడిసిపట్టుకోగలిగితే చాలు… బుర్రనిండా గ్రహిస్తే చాలు… జీవితం మొత్తం అర్థమవుతుంది.

కావలసిందల్లా ఓ మనిషి దగ్గర ఒదిగి వినయంగా, ఓపికగా చెవులు అప్పగించి కూర్చుని వినడం, గ్రహించడం, విశ్లేషించడం మాత్రమే.

ఈరోజు ఈ మాటలు చదివే ఓపికా, మీ చుట్టూ ఉన్న ముసలోళ్లు చెప్పే మాటలు వినే ఓపికా మీకు లేకపోతే.. it’s up to you.. మిమ్మల్ని మీరు ఎలా జమకట్టుకున్నా, మీ ఓపికలేమికి ఎలాంటి సమర్థింపుని జోడించుకున్నా.. హ్యాట్సాఫ్ చెప్పడం తప్పించి చెయ్యగలిగిందేమీ లేదు.

- నల్లమోతు శ్రీధర్

@ యూత్ Must Read & Share

పైకి వాళ్లు చాలా సరదాగానూ.. కబుర్లు చెప్పుకుంటూనూ, జోక్‌లు వేసుకుంటూనూ గడిపేస్తున్నారు…

కానీ లోపల్లోపల తీవ్రమైన వత్తిడితో ఒక్కోసారి చనిపోతే బాగుణ్ణు అని కూడా డిసైడ్ అవుతున్నారు. కొన్ని కోట్ల మంది ఎడ్యుకేటెడ్ యూత్ పరిస్థితి ఇది.

పిల్లలకూ, పేరెంట్స్‌కీ మధ్య ఇంజనీరింగ్ చదువులు పూర్తయ్యే వరకూ మంచి అటాచ్మెంట్ ఉండేది. ఒక్కసారి ఇంజనీరింగ్ పూర్తయిన వెంటనే పేరెంట్స్ ఇబ్బందికరమైన చూపుల్ని తట్టుకోలేకా.. ఓ పక్క ఎంత ప్రయత్నించినా ఉద్యోగాలు రాకా నరకం అనుభవిస్తున్న అబ్బాయిలూ, అమ్మాయిలూ ఎందరో!!

“అందరూ ఇంజనీరింగ్ చేస్తున్నారు.. US వెళ్లిపోతున్నారు” అని ఇష్టం లేకపోయినా ఇంజనీరింగ్ చదివిస్తున్న తల్లిదండ్రులూ, కనీసం ఫేకల్టీకి కూడా ఏమీ సబ్జెక్ట్ స్కిల్స్ లేని, అస్సలు ప్రాక్టికల్ అప్రోచే లేని ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలూ.. చదువుకునేటప్పుడు ఫ్రెండ్స్‌ని చూసి.. “ఇప్పుడు కాకపోతే ఇంకెప్పుడు ఎంజాయ్ చేస్తాం” అని మాస్ బంక్‌లూ, సినిమాలూ, ఛాటింగులతో కాలం గడిపేసి “Software Development Life Cycle” వంటి చిన్న చిన్న కాన్సెప్టులను కూడా థీరిటికల్‌గా చెప్పలేని అజ్ఞానంలో ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేస్తున్న విద్యార్థులూ.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ప్రతీ విషయంలోనూ సవాలక్ష లోపాలు. ఎవర్నీ నిందించి లాభం లేదు. ఒకళ్లని అంటే మరొకళ్ల వైపు వేలు చూపిస్తారు.

———–

అన్నెం పున్నెం తెలీని పిల్లలు పాతికేళ్ల లోపే చచ్చిపోవాలనుకుంటున్నారు. సరైన గైడెన్స్ ఇచ్చే వాళ్లు లేరు.. ఏం చేయాలో తెలీదు.. కనీసం CV ప్రిపేర్ చేసి కంపెనీలకు అప్లై చెయ్యడం కూడా రావట్లేదు. నాకు తెలిసిన కొంతమంది HRలైతే “ఇంటర్వ్యూలకు వచ్చే వాళ్ల నాలెడ్జ్ లెవల్ చూసి తెగ నవ్వుకోవాల్సి వస్తోంది” అని చెప్తూ ఉంటారు. అసలు ఎక్కడ ప్రాబ్లెం?

- తల్లిదండ్రులు ఎందుకు ఇంజనీరింగ్, మెడిసిన్‌లలో మాత్రమే జాయిన్ చేయించాలి? స్కిల్డ్ పీపుల్ లేని, డిమాండ్ చాలానే ఉన్న రంగాలు ఎన్నో ఉన్నాయి వాటి వైపు ఎందుకు ఆలోచించరు?

- అస్సలు సబ్జెక్ట్ స్కిల్స్ డెవలప్ చేసుకోవాలన్న ఆలోచన కూడా రానప్పుడు విద్యార్థులుగా మీకు చదువులెందుకు? టైమ్‌పాస్ చెయ్యడానికి కాదు కదా కెరీర్ ఉంది? లైఫ్‌లో ఎంత వేల్యుబుల్ డేస్ 4 సంవత్సరాలు? వాటిని ఎందుకు మీ ఫీల్డ్‌లో నాలెడ్జ్ పెంచుకోవడానికి వాడుకోవట్లేదు? ప్రతీసారీ కష్టపడమనీ, నాలెడ్జ్ పెంచుకోమని ఎవరు చెప్తారు, ఎంతకాలమని చెప్తారు? మీ లైఫ్ పట్ల మీకు బాధ్యత లేకపోతే ఎవరికి ఉంటుంది?

- మీడియా సినిమాలూ, గాసిప్సూ, కబుర్లూ, పనికిమాలిన రాజకీయాలూ వంటి అంశాలతో విద్వేషాలూ రెచ్చగొట్టడం వల్ల ఎవరి జీవితాలు నాశనం అవుతున్నాయి? చాలా సెన్సిటివ్‌గా ఉండే యూత్ చదువులు మానేసి జీవితానికి అస్సలు అవసరం లేని ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్, పాలిటిక్స్ వంటి విషయాలపై రోజులు రోజులు కాలం గడిపేయడం ఎంతవరకూ కరెక్ట్?

- కొద్దిగా చదువుకుని, పిల్లలకు ధైర్యం చెప్పగలిగిన బంధువులూ, సమాజంలో ఉండే ప్రతీ ఒక్కరూ అస్సలు యూత్‌ని “ఎందుకూ పనికిరాని వాళ్లని” ద్వేషించడం మానేసి వాళ్లకి కొద్దిగా సున్నితంగా, వాళ్లకు అర్థమయ్యేలా కొద్దిగా ఓపిక చేసుకుని మంచి చెప్పడం ఎందుకు చెయ్యలేకపోతున్నాం?

- ఇష్టం వచ్చినట్లు ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలకు పర్మిషన్లు ఇచ్చేసి.. ఇంజనీరింగ్ విద్యని నాలిక గీసుకోవడానికి కూడా పనికిరాకుండా ఓ డిగ్రీ కన్నా ఘోరమైన స్థాయికి దిగజార్చి.. లక్షల కొద్దీ అస్సలు నాలెడ్జ్ లేని జనాల్ని తయారు చేసే ఫేక్టరీలుగా ఇంజనీరింగ్ కాలేజీల్ని తయారు చేస్తున్న కాలేజీల యాజమాన్యాలూ, ప్రభుత్వాల బాధ్యతా రాహిత్యం ఎప్పటికి సరిదిద్దబడుతుంది?
——————-
ఫ్రెండ్స్.. సినిమాల్లో పంచ్ డైలాగులతో మీ ఫ్రెండ్స్‌ని ఆటపట్టిస్తూ చాలా కూల్‌గా ఉంటున్నారు గానీ లోపల మీరు ఎంతగా నలిగిపోతున్నారో ఎవరికీ పైకి కన్పించట్లేదు. అలాగే ఆ వత్తిడి తట్టుకోలేక ఉన్న జోవియల్ నేచర్ పోగొట్టుకునీ.. క్రమేపీ ఎవరి ముందూ తల ఎత్తుకోలేక పిరికిగా జీవితం ముగిస్తున్న వాళ్లెందరో మీ చుట్టూనే మీరు చూస్తూ ఉన్నారు. అయిపోయిందేదో అయిపోయింది.. కనీసం ఇప్పటికైనా జీవితం పట్ల బాధ్యత తెలుసుకోండి.. కబుర్లు మానేసి నేర్చుకోండి.. మీ కెరీర్ ఇప్పటి నుండైనా మొదలెట్టండి.

మీ పేరెంట్స్‌ని ఎలాగోలా ఒప్పించి ఓ ఏడాది grace పీరియెడ్ తీసుకోండి. ఏ ఏడాదిలో నిద్రహారాలు పక్కన పెట్టి, కబుర్లూ, సినిమాలూ పక్కనపెట్టి సబ్జెక్ట్ skills డెవలప్ చేసుకోండి. లేదా ఉద్యోగం రాదని అన్పిస్తుంటే.. స్వంత బిజినెస్ ప్లాన్ చేయండి.. ఏదైనా చేయండి.. ఫస్ట్ మీరు గెలవాలి.. మీ ఇంట్లోనూ, బంధువుల్లోనూ, ఫ్రెండ్స్‌లోనూ కన్పించే చులకన చూపుల్ని దాటేసి… “ఏం ఎదిగిపోయాడురా..” అన్పించుకునేటంతగా ఖచ్చితంగా లైఫ్‌లో సెటిల్ అవ్వాలి.

గడిపేస్తూ పోతే లైఫ్ చాలా రొటీన్‌గా మారిపోతుంది.. వెంటనే ప్రయారిటీలు మార్చండి.. రొటీన్ మార్చండి.. నేర్చుకోండి.. స్కిల్స్ డెవలప్ చేసుకోండి.. కష్టపడండి.. అవకాశాలు వెదుక్కోండి.. అవకాశాలు లేకపోతే నవ్వుతూ ఇంకా అన్వేషించండి.. ఆశ ముఖ్యం.. ఖచ్చితంగా ఉన్నత స్థానానికి ఎదుగుతారు. ఆల్ ది బెస్ట్!!

- నల్లమోతు శ్రీధర్

వీరందరి రుణం ఎప్పటికీ తీర్చుకోలేనిది…!!

ఓ వ్యక్తి జీవితం shape అవ్వడంలో ఎంతోమంది ప్రత్యక్షంగానో, పరోక్షంగానో ప్రభావితం చేసిన వాళ్లుంటారు. నా జీవితంలో మర్చిపోలేని వ్యక్తులు కొన్ని వందల మంది ఉన్నారు. వారు లేకుండా నేను లేను..

ఇంత అద్భుతమైన వ్యక్తుల్లో కొంతమంది పేర్లు మిత్రులతో పంచుకోదలుచుకుంటున్నాను. కారణం వీళ్లు లేనిదే నా అస్థిత్వమే లేదు.. నా గమ్యమూ, గమనమే లేదు.

———————–

కుటుంబ సభ్యులు:
—————–
జన్మనిచ్చిన తల్లిదండ్రులైన అమ్మ సుమతీదేవి, నాన్నగారు, నాన్న చిన్నప్పుడే వదిలేసినా నన్నూ అమ్మనూ, సిస్టర్స్‌నీ కంటికిరెప్పలా చూసుకున్న అమ్మమ్మ తాతయ్య, పెద్దమ్మ, నన్ను అమితంగా ప్రేమించే భార్య భారతీదేవి, నన్ను తమ్ముడిగా కన్నా బిడ్డలా చూసుకున్న ఉమక్క, పద్మక్క, బావలు, కుటుంబ సభ్యునికంటే ఎక్కువైన శ్రీనివాస్ గారు, నా పట్ల ఎంతో ఎఫెక్షన్‌తో ఉండే ఇతర కుటుంబ సభ్యులు రాజేష్, సుధీష్, బుచ్చిబాబు, అనూష, , వేణు, నా స్వంత సిస్టర్ కన్నా ఎక్కువ ఆత్మీయంగా భావించే మా ఇంటి అమ్మాయి నూర్, అనిత దేవభక్తుని, రజిత, సురేంద్రబాబు గారు, (బావగారి వరుస అయ్యే ఈయన
ఇంతకుముందు విజయవాడ పోలీస్ కమీషనర్ గానూ, పోలీస్ ట్రైనింగ్ కమీషనర్‌గానూ, ఆక్టోపస్‌లోనూ పనిచేశారు), సురేంద్రబాబు గారి సతీమణి అనూరాధ గారు (ఈవిడ కూడా పోలీస్ ఉన్నతాధికారి)

అత్యంత ఆత్మీయులైన ఇతర మిత్రులు, కుటుంబ సభ్యులు:
————————————
ఛైత్ర ఖమ్మం, నవీన, నందన, రమ గారు (తెలుగుఓన్), రవిశంకర్ గారు (పాడుతా తీయగా ఫ్లూట్ ఆర్టిస్ట్), కట్టా శ్రీనివాస్ గారు (ఎమ్మెల్సీ నాగేశ్వర్ గారి వద్ద పనిచేస్తారు), స్వాతి, ప్రశాంత్, స్రవంతి, ప్రదీప్, ప్రత్యూష, విజయ్ ప్రతాప్, సుబ్బరామయ్య, శోభన్, జీవనజ్యోతి, శ్రీనివాస్ (చెన్నై), విజేత కాంపిటీషన్స్ అధినేత
సాయిబాబు గారు, బాలకృష్ణ, రవిగారు, స్వామి గారు, రాఘవ గారు, నాగాచారి గారు, కోటయ్య గారు (చనిపోయారు), జీవి, శ్రీనివాస్ కర, ప్రసాద్ గారు విజయవాడ, భాస్కర్ గారు తిరుపతి, ప్రసాద్ కువైట్, మధువాణి గారు, వాణి చెల్లెమ్మ విజయవాడ, కామేశ్వరరావు పత్తిపాటి గారు, వెంకటరావు, చౌదరి గారు, ఫణికుమార్, పద్మావతి గారు, వేంకటేశ్వరరెడ్డి గారు, మురళి, రత్నాకర్ గారు (తెనాలి), రవి ICFAI ఫ్రెండ్, ఫింగర్ ప్రింట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ ప్రభాకరరావు గారు, CIDలో సైబర్ సెల్ ఉన్నతాధికారి రామ్మోహన్ గారు.

నాకు జీవితం ఇచ్చిన వ్యక్తి:
——————
బి. జయ గారు (ప్రేమలో పావనీ కళ్యాణ్, చంటిగాడు, లవ్లీ వంటి సినిమాల దర్శకురాలు, సూపర్ హిట్ సినిమా పత్రిక ఎడిటర్, స్వంత కొడుకుతో సమానంగా చూసుకునే వారు), వారి భర్త బి.ఎ.రాజు గారు (ఇప్పుడు దాదాపు ప్రతీ సినిమాలోనూ ఆయన పేరు మీరు PROగా చూస్తూ ఉండి ఉంటారు, ఆయన చాలా చాలా ఆత్మీయమైన వ్యక్తి). వీరిద్దరి వల్లనే నేను కెరీర్‌లో స్థిరపడగలిగాను, వారి రుణం ఎప్పటికీ తీర్చుకోలేను.

మీడియాలో వారి వ్యక్తిత్వం పరంగా నన్ను ప్రభావితం చేసిన మహానుభావులు:
———————————————–
రాజశేఖర్ (టివి ఛానెళ్లలో మొట్టమొదట నాకు అవకాశం కల్పించిన వ్యక్తి), పుష్ప గారు (Rainbow FM), రమ గారు (ETVలో నా ప్రస్థానం ప్రారంభించిన వ్యక్తి), వారి భర్త రవి గారు, వీణాసర్కార్ గారు (సఖి ప్రోగ్రామ్ రూపకర్త, ప్రస్తుతం మాగోల్డ్‌లో చేస్తున్నారు), ఎమ్మెల్సీ నాగేశ్వర్ గారు (ఆయనంటే నాకు చాలా
అభిమానం, నా కోరిక మేరకు మా ఇంటికి ఆయన విచ్చేయడం మర్చిపోలేని అనుభూతి), అరుణ్ సాగర్ గారు (ఆయనతో నాకు సాన్నిహిత్యం తక్కువే అయినా నా స్వంత మనిషిలా భావిస్తాను, అపారమైన గౌరవం ఆయనంటే), హైమా శ్రీనివాస్ గారు (ఫ్యామిలీ మెంబర్‌లా భావిస్తాను ఈ దంపతుల్ని),

ప్రశాంతి చింతల (ఏంకర్, మూవీ ఆర్టిస్ట్), ప్రశాంతిని కూడా నేను ఫ్యామిలీ మెంబర్‌లానే అనుకుంటాను, తెలీని అటాచ్‌మెంట్, అమిర్నేని హరికృష్ణ గారు ETV, జెమిని సాయి గారు (ఆయన వ్యక్తిత్వం నాకు చాలా ఇష్టం), కార్తీక్ పవన్ TV9 (ఆత్మీయమైన మిత్రులు), కస్తూరి శ్రీనివాస్ గారు 10TV (మనస్సుకి నచ్చిన

ఆత్మీయులు), అనూష రాజిడి (చెల్లెలు, ఏంకర్), పొట్లూరి గీతా సౌజన్య గారు (ఏంకర్), వాసిరెడ్డి వేణుగోపాల్ గారు, బీరెడ్డి నగేష్ రెడ్డి గారు, మురళీకృష్ణ లెక్కల గారు 6TV (స్వంత బ్రదర్‌లా భావిస్తాను మురళీ గారిని), తోట భావన్నారాయణ గారు (సీనియర్ మీడియా ఆత్మీయులు, 18 సంవత్సరాల క్రితం నుండి పరిచయం), CLN రాజు గారు 6TV (చాలా మానసికమైన అనుబంధం మాది), రాజ్‌కుమార్ గారు సాక్షి టివి, ఈనాడు వసుంధర పేజ్ రమణ గారు, ఆల్ ఇండియా రేడియో న్యూస్ రీడర్, 15 ఏళ్ల నుండి ఆత్మీయ మిత్రులైన మురళీకృష్ణ గారు, జయప్రకాష్ గారు TV9, I News న్యూస్ రీడర్ రోజా గారు, I News ఆషా గారు, V6 అంకం రవి గారు, V6 సంగప్ప గారు, I News మదన్ గారు, I News సంయుక్త గారు, I News సుప్రజ గారు, రంజిత్ గారు I News, వెంకట్ గారు I News, మధు గారు HMTV, శ్రీహర్ష గారు మహాటివి, నవీన గారు (10TV), వల్లూరి రాఘవరావు (స్వంత అన్నతో సమానం, 15 ఏళ్లుగా అటాచ్మెంట్ ABNలో పనిచేస్తున్నారు), వక్కలంక కిషోర్ గారు (15 ఏళ్లగానే పరిచయం ఉన్న మంచి మిత్రులు, ABNలో చేస్తారు), టి. సుధాకర్ గారు (మానసికంగా ఆత్మీయులు, ఫొటోగ్రాఫర్‌గా, అన్నదాత ప్రోగ్రామ్ ప్రజెంటర్‌గా ఈనాడులో పనిచేస్తున్న వ్యక్తి)

వ్యక్తిత్వ వికాస నిపుణులు:
——————
యండమూరి వీరేంద్రనాధ్ గారు (నా మనస్సుకి నచ్చిన వీరితో పలుమార్లు సాన్నిహిత్యంగా గడపడం చాలా సంతోషంగా భావించాను), పట్టాభిరాం గారు, గంపా నాగేశ్వరరావు గారు (కుటుంబ సభ్యునిగానే భావిస్తాను), క్రిష్ రాధాకృష్ణ గారు (ఈయనలా నిర్మలంగా ఉండగలిగితే చాలు అన్పిస్తుంది), ఆకెళ్ల రాఘవేంద్ర (ఆత్మీయ మిత్రులు), ఆర్.బి. అంకం గారు (విద్యావేత్త), జెస్సీ నాయుడు గారు

చాలా ఏళ్ల క్రితం నన్ను ఆదరించి ఆలోచనలు పంచుకున్న ఆత్మీయులు, ఇప్పుడు పెద్దగా అందుబాటులో లేని వారు:
———————————————————————-
నందమూరి బాలకృష్ణ గారు, పవన్ కళ్యాణ్ గారు, చిరంజీవి గారు, నాగార్జున, వెంకటేష్ గార్లు, రజనీకాంత్ గారు, కమల్ హాసన్ గారు, లైలా (ఎగిరే పావురమా హీరోయిన్, నన్ను బ్రదర్‌గా భావించేది), మనీషా కొయిరాలా, రాశి, రంభ, ఆమని, రమ్యకృష్ణ గారు, దాసరి నారాయణరావు గారు, కోడి రామకృష్ణ గారు, ముత్యాల సుబ్బయ్య గారు, గొల్లపూడి మారుతీరావు గారు, కె. మురారి గారు, వనమాలి (అరెరె.. అనే హ్యాపీ డేస్‌లో పాట రాసి వనమాలిగా సినిమాల్లో స్థిరపడ్డ మణిగోపాల్), భాస్కరభట్ల రవికుమార్ గారు, ఒకప్పటి ప్రముఖ సినిమా జర్నలిస్టు ప్రభు గారు, పెద్దాడ మూర్తి గారు, మిత్రులైన ఇతర సినిమా జర్నలిస్టులు పసుపులేటి రామారావు గారు, జగన్ గారు, ఉమామహేశ్వరరావు గారు, ట్రేడ్ గైడ్ వెంకటేశ్వరరావు గారు, మెరుపు శ్రీకృష్ణ గారు, పాటిబండ్ల విజయలక్ష్మి గారు, RDS ప్రకాష్, విజయ్ వర్మ, రాంబాబు, రావిపల్లి రాంబాబు గారు (ఇప్పుడు సినిమా ఆర్టిస్ట్, ఈ మధ్యనే టచ్ లోకి వచ్చారు), GL Babu (సినిమాల్లో కెమెరామెన్‌గా స్థిరపడ్డారు), విజయ్ ా, మున్నా, కుమార్ గారు.

వర్చ్యువల్ ప్రపంచంలో పరిచయం అయి నన్ను స్వంత మనిషిలా భావించే మిత్రులు:
—————————————————-

సాయిలక్ష్మి (USలో ఉంటున్నారు), అనుపమ గారు (టెక్నాలజీ అంటే చాలా ప్రాణం, ప్రతీ క్షణం నన్ను ఎంతగా ఎంకరేజ్ చేస్తారో), శిరీష గుంటుపల్లి గారు, మంజూష గారు, రమణి రాచపూడి గారు, జ్యోతి వలబోజు గారు, వెంకటరమణ గారు, సుధాకర్ గారు, కృపాల్ కశ్యప్ గారు, వీవెన్, చావా కిరణ్ గారు, పప్పు శ్రీనివాసరావు గారు, సుజాత గారు, గీతాచార్య గారు, మీరజ్ ఫాతిమా గారు, రాజారావు గారు, ప్రతాప్ చిరుమామిళ్ల గారు, కవి యాకూబ్ గారు, మంచాల శ్రీనివాసరావు గారు, అల్లీపురం రాజశేఖర్ రెడ్డి గారు, శోధనారెడ్డి గారు, వినురెడ్డి గారు, శ్రీదేవి గారు, లత బండ్లమూడి గారు, చిత్ర లింగాల, పవిత్ర కశ్యప్, శ్రీధర్ కుమార్ గారు, RJ కాకా గారు, అన్వర్ హుస్సేన్ గారు, మురళీనాయుడు శీలం గారు, రాఘవేంద్ర గోనుగుంట్ల గారు, మణికంఠ ప్రసాద్, పద్మినీ ప్రసాద్ గార్లు, ప్రకాష్ మల్లెవోలు, వారణాసి కిరణ్ కుమార్ గారు, పవన్ విజయ్ కుమార్, అంజన్ సోనీ

శ్వేతా వాసుకి గారు, ఉషా నూతులపాటి గారు, రాజేంద్రకుమార్ దేవరపల్లి గారు, దర్శిని, లక్ష్మీ వసంత గారు, శివ పాలడుగు గారు, ఆనంద్ గౌడ్ పెద్దూరి గారు, బండ్ల ప్రసాద్ గారు, డైరెక్టర్ దేవీ ప్రసాద్ గారు, సాయి పద్మా ఆనంద్ గారు, వాసు అరూరి, ఎం.వి. అప్పారావు గారు, హేమలత పుట్ల గారు, ప్రసన్న కృష్ణ గారు, మారుతి దాస్ కలిదిండి గారు, కరణం సురేష్ గారు, నీలం నాగరాజేశ్వరరావు గారు, జగన్నాధం బొజ్జ గారు, వారి అన్న గారు, ప్రతిభ కనకమేడల గారు, రమ్యకృష్ణ (చెల్లెమ్మ), శ్రావణి గారు, నండూరి లక్ష్మీ గోపాల్ గారు, వాసిరెడ్డి అమర్ నాధ్ గారు, సతీష్ సాగర్ గారు, వైవి చౌదరి గారు, పెద్దిరాజు జక్కంశెట్టి గారు, రమేష్ కూరపాటి గారు, భువనగిరి భాస్కరప్రసాద్ గారు, ప్రతాప్ రెడ్డి మంతేటి గారు, శ్రీనివాసరావు బులుసు గారు, అర్చక స్వామి గారు.

———————————————-

సరిగ్గా అరగంట సమయంలో గుర్తుతెచ్చుకుని రాసిన పేర్లు ఇవి. అందువల్ల నా జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసినా, చేస్తున్న కొద్దిమంతి వ్యక్తుల పేర్లు మాత్రమే రాయగలిగాను. ఇప్పుడు నేను చెప్పిన వ్యక్తులకు మరో 4 రెట్లు మంది నాకు నేరుగానూ, పరోక్షంగానూ సహాయపడ్డారు, నా జీవితాన్ని పర్పస్‌ఫుల్‌గా మలిచారు.

వారందరికీ పేరుపేరునా ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటూ..

నన్ను పరోక్షంగా ఆదరిస్తున్న, అభిమానిస్తున్న మిత్రులందరికీ ప్రణామాలు తెలియజేసుకుంటున్నాను.
ధన్యవాదాలు

- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా మేగజైన్

ఏది సరైన రిలేషన్?

“ఎందుకు రిలేషన్లు ఆర్టిఫీషియల్‌గా తయారవుతున్నాయంటూ..” చాలామంది ఆవేదన వ్యక్తం చేస్తుంటారు. రెండే రెండు ప్రధానమైన కారణాలు..

1. అవసరాల కోసమో, సర్కిల్ మెయింటైన్ చెయ్యడానికో మొహాన నవ్వు పులుముకుని.. “హాయ్.. బాగున్నారా.. మీరు చాలా గ్రేటండీ..” అనే పళ్లికిలించేసి.. పక్కకెళ్లి “వెధవ.. ఓ నవ్వు నవ్వితే, ఓ పొగడ్త పొగిడితే చాలు ఫ్లాట్ అయిపోతాడు.. హమ్మయ్య వాడి ఇగో శాటిస్‌ఫై చేశాం.. ఇంకెప్పుడైనా పనికొస్తాడు..” అని అనుకునే బాపతు జనాలూ! ఇలాంటి వాళ్లని చూసీ చూసీ జనాలందరూ ఇంతేనని కేటగరైజ్ చేసే మనమూ!!

2. రిలేషన్‌ని ప్రాణంగా భావిస్తూ కూడా.. దాన్ని express చెయ్యడం చేతకాకా.. “హాయ్, బై” వంటి కాజువల్ రిలేషన్లు మెయింటైన్ చెయ్యడం ఇష్టం లేకా.. అలాగని మనస్ఫూర్తిగా ప్రాణప్రదంగా గడిపే సమయం వారికీ, వారు స్నేహం చేసేవారికీ లేక.. సమాదైపోతున్న విలువైన బంధాలు.

—————–

వీటిల్లో మొదటి రకం రిలేషన్లు లేకపోయినా నష్టం లేదు. రెండవ రకం రిలేషన్లు మాత్రం ఏళ్ల తరబడి మాట్లాడుకునే వీలు చిక్కకపోయినా.. అపార్థాలు చేసుకుని దూరం చేసుకోకండి.. మీ ప్రాణాలు మీ దగ్గర ఉన్నాయనుకుంటున్నారు.. ఇలాంటి ఆత్మీయుల ఆలోచనల్లో పదిలంగా ఉన్నాయి మీ ప్రాణాలు.

మాటలు లేనంత మాత్రానా, సమయం చిక్కనంత మాత్రానా మనిషి మనస్సు ఎక్కడికీ పోదు.. మన చుట్టూ ఏ చిన్ని ఆలోచనతోనో బలమైన బంధం అల్లేస్తూ ఉంటుంది.

- నల్లమోతు శ్రీధర్

Pages:1234567...24»