మనం ముసలివాళ్లతో సమానం..

ఒక మనిషి అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ చాలా నిదానంగా నడుస్తున్నాడు.. ఏమైనా ఆరోగ్య సమస్యలు ఉన్నాయా అంటే అంతా పర్‌ఫెక్ట్.. వయసైపోయిందా అంటే, 40 ఏళ్లు కూడా దాటలేదు. మరి ప్రాబ్లెం ఏమిటి?

ఆ మధ్య మాటల్లో ఓ దర్శక మిత్రులు దీన్ని భలే ప్రస్తావించారు. సరిగ్గా ఇవే రకమైన అభిప్రాయాలు నాకు ఎప్పటినుండో ఉండీ… ఖచ్చితంగా దీనిపై రాయాలని ఆరోజు అన్పించి, ఇన్నాళ్లకు తీరింది.

——————–

చురుకుదనం లోపించడం.. జీవితం మొద్దుబారిపోవడం.. చాలా రొటీన్ అయిపోవడం.. ఇదీ సమస్య చాలామందికి. యాభై వేలకు పైబడి వస్తే చాలు… దర్జాగా కాలు మీద కాలు వేసుకుని బ్రతికేయొచ్చు అన్నది చాలామంది అభిప్రాయం. ఇలా చల్ల కదలకుండా ఉండే ఉద్యోగాల కోసం ఏళ్ల తరబడి కుస్తీపడి గవర్నమెంట్ ఉద్యోగాల కోసం పోటీ పడడం కూడా చాలా కామన్. ఇది తప్పు కాదు. ఎవర్నీ తప్పు పట్టడం కూడా ఈ పోస్ట్ ఉద్దేశం కాదు. ఇక్కడ చాలా ఆసక్తికరమైన విషయాలున్నాయి.

పొద్దున్నే 11 గంటలకు తాపీగా ఆఫీస్‌కెళ్లి.. కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకుని.. ఒకటి రెండు ఫైళ్లు చూసి.. అలా క్యాంటీన్‌కి వెళ్లి.. సిగిరెట్ తాగుతూ, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, టీ తాగి.. మళ్లీ లంచ్ టైమ్‌కి బాక్స్ తినేసి.. ఇంకో గంట ఉన్నట్లు అనిపించి.. మెల్లగా కారునో, టూవీలరో నడుపుకుంటూ ఇంటికెళ్లి.. పిల్లల్ని ట్యూషన్లో వదిలిపెట్టి.. స్నానం చేసి, దగ్గరలో ఉన్న బార్‌కెళ్లి.. రెండే రెండు ఔన్సులు రోజూ కలిసే బ్యాచ్‌తో తాగేసి.. ఆ కాసేపట్లోనే ప్రపంచంలోని రాజకీయాలన్నీ మాట్లాడుకుని.. ఇంటికొచ్చి కడుపు నిండా తినేసి.. సరిగ్గా 11 గంటల్లోపు పడుకుని.. పొద్దున్నే లేచే బ్యాచ్ ఈ ప్రపంచంలో కొన్ని కోట్లమంది ఉన్నారు. ఇది చూడడానికి చాలా పద్ధతైన జీవితం, డిసిప్లెయిన్‌తో కూడిన జీవితం అన్పిస్తుంది.

ఇలాంటి జీవితాల్లో ఉద్యోగం రావడం, పెళ్లవడం, పిల్లలు పుట్టడం, పిల్లలకు పెళ్లి చేసి పంపడం ఇవే మేజర్ ఇన్సిడెంట్లు. ఈ నాలుగు పనులూ సాఫీగా అయితే “భగవంతుడి దయ వల్ల ఏ లోటూ లేకుండా జీవితం” గడిచిపోయింది అని సంతోషపడతారు. రిస్క్ ఫేస్ చెయ్యడానికి భయపడే బాపతు. కొత్తదనం అస్సలు ఇష్టపడని తత్వం. ఇంకేదైనా జీవితంలో సాధిద్దామా అన్న కోరిక నరాల్లో శాశ్వతంగా చచ్చిపోయి ఉంటుంది. “ఇప్పుడు అంతా బానే జరిగిపోతోంది కదా..” అని ఎప్పటికప్పుడు సేఫ్‌జోన్లో చాలా కూల్‌గా బ్రతికేస్తారు.

———————-

సో డైనమిజం ఏ కోశానా ఉండదు. అస్సలు జీవితమే కొత్తగా కన్పించదు. ముప్పై ఏళ్లు ఒకే పని చేసీ, చేసీ.. ఒకే విధంగా బ్రతికీ బ్రతికీ ఒంట్లో ఓపిక ఉన్నా చాలా నింపాదిగా బ్రతకడం అలవాటవుతుంది. ముసలాళ్లలా మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి కుర్చీ ఎక్కడ పడిపోతుందో అని చాలా జాగ్రత్తగా కుర్చీని ఒక చేత్తో పట్టుకుని, కుర్చీలో ఏమైనా మురికి ఉందేమోనని చూసి తుడుచుకుని కూర్చుని, “జీవితంలో చాలా సాధించేశాం” అన్న ఫీలింగ్ ద్వారా వచ్చిన భంగిమ అయిన కాలు మీద కాలు వేసుకుని అప్పుడు మాట్లాడుతుంటారు.

మనం లొడలొడా మాట్లాడుతూనే ఉంటాం. ఆ, ఊ కొట్టడం తప్పించి పెద్దగా మాటలు కూడా రావు. ఆచితూచి మాట్లాడతారు.. అది అలవాటైపోయి ఉంటుంది.

———————

ఎందుకిలా జరుగుతోంది? అస్సలు ఎవరూ గమనించరు… మనిషి సగం వయస్సుకే జీవశ్చవంలా మారిపోతున్న వైనాన్ని! అంతా కూడబెట్టిన ఆస్థినీ, ఉన్న లక్జరీలను, చుట్టూ ఉన్న మందీ మార్భలాన్నీ చూసి.. “వాడిదేముంది.. హాపీ లైఫ్” అనుకుని వాడిలా ఉండాలని ఆశపడతారే గానీ.. అలా ఉండడం మరణంతో సమానం అని ఎవరికీ అర్థం కాదు.

యెస్.. అన్నీ సుఖంగా ఉన్న వాడి లైఫ్ పైకే బాగుంటుంది. లోపల అస్సలు జీవమే ఉండదు. నిరంతరం పడిలేస్తూ, ఎప్పటికప్పుడు కొత్త టార్గెట్లు పెట్టుకుంటూ, వాటిని సాధిస్తూ.. జీవితాంతం కొత్తవి మెళకువలు నేర్చుకుంటూ, పదిమందితో కలుస్తూ, “ఈ కాస్తంత లైఫ్ చాలు” అని అస్సలు ఏ ఫేజ్‌లోనూ సంతృప్తిపడకుండా నిరంతర విద్యార్థిగా ఉండే వాడిదే గొప్ప లైఫ్. అలాంటి వాడు ఎంత చురుకుగా ఉంటాడో మీరు ఎక్కడైనా ప్రాక్టికల్‌గా చూడండి.

జీవితం వడ్డించిన విస్తరిగా ఉండాలని కోరుకునే వాడు ఎప్పుడూ ఓ అసంపూర్ణమైన జీవితాన్నే అనుభవిస్తాడు. “జీవితం ఎలా ఉన్నా కూడా నాకు నచ్చినట్లు మలుచుకుంటాను.. కొత్త ఛాలెంజెస్ రావాలి” అని రెడీగా ఉండే వాడు జీవితం అంతు చూస్తాడు. 60 ఏళ్లు వచ్చినా యంగ్‌గానే కన్పిస్తాడు.. రాజకీయ నాయకుల ప్రస్తావన తప్పనిసరై తెస్తున్నాను.. ఓ చంద్రబాబుని, ఓ కేసీయార్‌ని, మోదీని చూడండి.. వాళ్లు వయస్సుకి మనలో ఎంతమంది ఆ మాత్రం చలాకీగా ఉంటారు? నిరంతరం డైనమిక్‌గా ఉండే వాడికే అలా సాధ్యం. అలా బ్రతకడానికి ప్రయత్నిద్దాం.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఓ స్త్రీ రేపు రా.. నా జ్ఞాపకాల సిరీస్

కళ్లు తెరిచి చూస్తే చిమ్మ చీకటిగా ఉంది… దూరంగా ఓ చిన్న కాంతి మిణుక్కుమిణుక్కుమంటూ మెల్లగా కదుల్తోంది.. చుట్టూ పడుకున్న ఫ్రెండ్స్ చడీచప్పుడు లేకుండా గాఢనిద్రలో ఉన్నారు.. ఠకాల్మని దుప్పటి మొహంమ్మీదకు లాక్కుని భయాన్ని ఉగ్గబట్టుకుంటూ నిద్రలోకి వెళ్లే ప్రయత్నం.. అంత భయానికి కారణం “ఓ స్త్రీ రేపు రా” పుకార్లు.

అది మా ట్యూషన్… సాయంత్రం స్కూల్ అయ్యాక ఇంటికి కాసేపు వచ్చి స్నానం చేసి.. కొద్దిగా తినేసి ట్యూషన్‌కి వెళ్లడమే. రాత్రి 11 గంటల వరకూ క్రింద నేల మీద బాసింపట్ల వేసుకుని చదవాల్సిందే. “అక్బర్, బాబర్, ఔరంగజేబు, మొదటి పానిపట్టు యుద్దం, రెండవ పానిపట్టు యుద్ధం” కంఠతా వచ్చేంత వరకూ ఎన్నిసార్లు చదివానో. చదివింది ట్యూషన్ పంతులుకి అప్పజెప్పేటప్పుడు… ఆయన చేతిలో బెత్తం పట్టుకుని కూర్చుని వింటుంటే చేతులు కట్టుకుని.. ఓ సీక్వెన్స్‌లో గుర్తు తెచ్చుకోవడానికీ.. ఎక్కడైనా ఓ సెంటెన్స్ మిస్ అయితే తడుముకుంటూ అవస్థపడింది గుర్తు తెచ్చుకుంటే నవ్వాగదు. ఫ్లోలో చెప్తేనే అంతా కక్కగలిగేది.. ఎక్కడ తేడా వచ్చినా మొత్తం అతుకుల బొంత అవుతుంది.. బైహాట్ చేయడం కదా అంతే మరి!

ఇద్దరి ముగ్గుర్ని ఓ గ్రూప్ గా చేసి.. ఆ గ్రూప్‌కి ఒకర్ని లీడర్‌ని చేసి చదివించేవాళ్లు. సో ఓ చిన్న హాల్‌లో అలా ఓ 10-15 సపరేట్ గేదరింగ్‌లు. ఎవరి లోకం వాళ్లదే. పాతకాలం ఎర్ర లైట్ కాంతిలో అసలే పగలంతా స్కూలుకెళ్లి, సాయంత్రం కాసేపు స్కూల్ గ్రౌండ్‌లో ఆటలాడీ, స్నానం చేసీ, తినీ కూర్చోవడం వల్ల వద్దన్నా నిద్ర వచ్చేది. తిన్నగా కూర్చుని చదివే వాళ్లు తక్కువ. అటూ ఇటూ ఊగిపోతూ పెద్ద గొంతేసుకుని ఏదో కంఠతా వచ్చేసినట్లు కాన్ఫిడెంట్‌గా చదవడం గొప్ప. ఆపుకోలేని నిద్ర వచ్చిన వాళ్లు ఓ పక్కకి తూలిపోతుండే వాళ్లు. మిగతా వాళ్లందరం వాళ్లని చూసి ఒకరికొకరు సైగలు చేసుకుని నవ్వుకుండే వాళ్లం.

ట్యూషన్ పక్కనే పెద్ద కాలువ. ఆ కాలువ దాటగానే శ్శశానం. అప్పట్లో ఇళ్ల తలుపుల మీద “ఓ స్త్రీ రేపు రా” అని రాసుండేది. దాని గురించి భయంభయంగా కధలు కధలు చెప్పుకునే వాళ్లం. ఊళ్లో తిరిగే దెయ్యం అలా రాసిన ఇళ్ల జోలికి వెళ్లదని నమ్మకం. అలా తిరిగే దెయ్యం దూరం నుండి ఓ చిన్న కాంతిలా కదులుతుందని, అదీ శ్శశానం కళ్లెదురే ఉండేసరికి, అక్కడే దెయ్యాలుంటాయనీ మా ఊహలు కల్పించి ఒకర్నొకరు భయపెట్టుకున్నాం. సో ఎవరైనా చదువుకుంటూనో, నిద్రపోతూనో ఆ శ్శశానం వైపు చూస్తే భయమేసేది.

ఓ వరండాలో ఒకరి పక్కన ఒకరు దాదాపు 30-40 మంది పడుకునే వాళ్లం. ఒకర్నొకరు తోసుకుంటూ. కొందరు డొక్కల్లో తంతుంటే, కోపమొచ్చి రిటర్న్ అలాగే తన్నడం.. ఒకరి దుప్పటి మరొకరు లాక్కోవడం.. ఇలా!

క్లాస్ మారితే text, note బుక్స్‌ తెచ్చుకుని బ్రౌన్ కలర్ అట్టలు తెచ్చుకుని అవి వేసుకుంటూ ఆ ట్యూషన్‌లోనే కూర్చుని సంబరంగా గడిపేవాళ్లం, కొత్త క్లాస్‌కి వెళితే ప్రమోషన్ వచ్చినంత ఆనందమన్నమాట.

అన్నట్లు పేనుబెత్తం అని ఒకటుంటుంది.. చాలామందికి తెలీకపోవచ్చు. చాలా చురుక్కుమంటుంది. సరిగ్గా చదవకపోయినా, ఏమైనా extras చేసినా ట్యూషన్ మాస్టర్ చేయి చాపించి.. కౌంట్ చేసి మరీ 5 తగిలించే వాడు. ఒక్కో దెబ్బ కొడుతుంటే.. ఇంకా నాలుగే ఉన్నాయి కదా.. అని కళ్లు మూసుకుని పంటి బిగువునా నొప్పి భరిస్తూ దెబ్బలు తినడం అన్నమాట. అప్పుడు కొడుతున్నా ఎవరి పేరెంట్స్ ఏమీ అనే వారు కాదు. పిల్లల్ని కొట్టాలంటే ఇప్పుడు అంతర్జాతీయ గొడవ అయిపోతోంది, మానవ హక్కుల సంఘాలూ జోక్యం చేసుకుంటున్నాయి :) సామదాన దండోపాయం అనే దాని విలువ తెలీని రోజుల్లోకి వచ్చాం. అందుకే అవసరం అయినచోట కూడా భక్తీ, భయమూ తగ్గాయి.

పుస్తకాలు చదువుతుంటే.. ఏ పేజీ ఎక్కడ నలిగిందో కూడా మెమరీకి గుర్తే ఉంటుంది. ఏ ఆన్సర్ ఏ పేజీలో ఎంత ఉందో, మిగతా పార్ట్ ఏ పేజీలో ఉందో కూడా విజువల్‌గా అలా మైండ్‌లో ప్రింట్ అయిపోతుంది. చదువుతో ఉన్న అటాచ్మెంట్ అది. రాత్రి చదివి అక్కడే పడుకుని పొద్దున్నే 4 గంటలకు మళ్లీ లేచి మళ్లీ బాబర్, అక్బర్‌లను మరో మూడు గంటలు చదివి.. ఇంటికొచ్చి మళ్లీ రెడీ అయి స్కూలుకెళ్లడం.. :)

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నా జ్ఞాపకాలు (సిరీస్) – చందమామతో నేను..

ఆరుబయట నవ్వారు మంచం వేసుకుని పడుకునే వాళ్లం. ఆ పక్కింట్లోనూ, ఈ పక్కింట్లోనూ సేమ్ సీన్.. మా కబుర్లతో పాటు వాళ్లవీ వీళ్లవీ కబుర్లు కూడా విన్పిస్తుండేవి.. మధ్యలో వాళ్ల కబుర్లలోకి మేమూ, మా కబుర్లలోకి వాళ్లూ కాస్త గొంతు పెంచి దూరిపోయే వాళ్లు.

అలా పడుకుని తలెత్తి ఆకాశంలోకి చూస్తే.. ఓ kite షేప్‌లో వరుసగా నక్షత్రాలు.. వాటిలో tailలో మిడిల్‌లో ఓ నక్షత్రం చాలా బ్రైట్‌గా వెలిగిపోతుంటుంది.. సరిగ్గా ఆ మధ్యలో నక్షత్రం క్రింద మిణుకుమిణుకుమనే చిన్న నక్షత్రాత్నే అరుంధతి నక్షత్రమంటారట.. ఆ సీక్రెట్ తెలిశాక బయట పడుకున్న ప్రతీసారీ కోట్ల నక్షత్రాల్లో దాన్ని వెదుకులాడుకుని ఒక్క క్షణం కళ్లతో దానికి కమ్యూనికేషన్ పంపించకపోతే మనస్సు స్థిమితంగా ఉండేది కాదు. దాన్ని వెదుక్కోవడానికి పెద్ద కష్టమేమీ అయ్యేది కాదు, తూర్పు వైపు తలపెట్టుకుని పడుకుంటే.. నాకు కుడి వైపే kite పలకరించేది. ఇక kite కన్పిస్తే నక్షత్రం పట్టుకోవడం ఎంత పని :)

అలా చిన్నప్పుడే అరుంధతిని పలకరించాను. నక్షత్రాలు లెక్కపెట్టకూడదని చెప్పేవాళ్లు. పంతం కొద్దీ కొన్నింటిని లెక్కేసి ఎక్కడ మొదలెట్టానో, ఎక్కడ వరకూ చేరుకున్నానో అర్థం కాక మళ్లీ కాసేపు ఆపేసి మరో attempt చేసేవాడిని. పొలంలో పడుకోవాల్సి వచ్చినప్పుడు ఇంటి నుండి పొలానికి వెన్నెల్లో నడిచి వెళ్లడం అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి. అమావాస్యప్పుడు ఆమావాస్య చుట్టూ అల్లబడిన చేతబడి కధలు వినీ, మా పొలానికి ముందే ఉండే స్మశానంలోంచి ఆ కటిక చీకటిలో నడిచి వెళ్లడమూ మరో extreme. చిన్న టార్చ్ లైట్ పట్టుకుని మా తాతయ్య ముందు నడుస్తుంటే స్మశానంలో ఉన్న నల్లటి తాటిచెట్లని చూసి జడుసుకుంటూ మధ్య మధ్యలో కళ్లు మూసుకుంటూ గుడ్డిగా నడవడం తలుచుకుంటే ఇప్పుడు నవ్వాగదు.

చంద్రుడంటే నాకు ఇష్టం. నా చేతికి కెమెరా వచ్చాక పున్నమి నాటి నిండు చంద్రుడుని ఎన్ని ఫొటోలు తీశానో లెక్కే లేదు. టెర్రాస్‌పైకి tripodని తీసుకెళ్లి కెమెరాని దానికి బిగించి మోకాళ్లపై అలాగే వంగి కూర్చుకుని చంద్రుడూ, చంద్రుడు చుట్టూ కదలాడే మబ్బుల్నీ ఓ పెయింటింగ్ మాదిరిగా కేప్చర్ చెయ్యాలని విశ్వప్రయత్నం చేసి చాలాసార్లు సక్సెస్ అయ్యాను కూడా. నా ఆల్బమ్‌లలో వాటిని చూడొచ్చు.

ఆరుబయట నిద్రపోయేటప్పుడు మధ్యలో మెలకువొస్తే టైమెంతో తెలియడానికి వాచ్ ఉండేది కాదు. ఓసారి ఆకాశంలోకి చూసి చంద్రుడు ఏ వైపు ఎంత క్రిందకి వెళ్లిపోయాడో ఓసారి చూసేస్తే టైమెంతయ్యిందో, ఇంకెంతసేపు పడుకోవచ్చో తెలిసేది. ఇలాంటివి చెయ్యొచ్చని ఇప్పుడు చాలామందికి తెలీదనుకోండి. నా చిన్నప్పుడు కొన్నేళ్ల పాటు ఇలా చందమామతో స్నేహం చేసిన నేను ఈరోజు ఫొటోల కోసం తప్పించి బయటకు కదల్లేనంత బిజీ.. దీన్ని బిజీ అంటారో ప్రకృతితో అటాచ్మెంట్ తగ్గిపోవడం అంటారో నాకూ తెలీదు, నాకు చెప్పేవారూ ఎవరూ లేరు!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

జ్ఞాపకాలే లైఫ్!

ఆ సందులో పెద్దమ్మ గుడి.. ఆగి వెళ్లే టైమ్ కుదరట్లేదు గానీ.. అటు వైపు ఎప్పుడెళ్లినా ఆ సందుని తనివితీరా తొంగి చూడడం, కొన్ని జ్ఞాపకాల్ని తట్టిలేపడమూ అవుతోంది.. హైదరాబాద్ వచ్చిన కొత్తలో అనుకుంటా 2000 టైమ్‌లో.. మధురానగర్ నుండి 50 రూపాయలకు ఆటో మాట్లాడుకుని పెద్దమ్మ గుడికెళ్లి అటు నుండి అటు శిల్పారామం వెళ్లిన రోజులు..

శ్రీనగర్ కాలనీ.. ఆంధ్రాబ్యాంక్ ATM.. సరదాగా సాయంత్రం యూసఫ్‌గూడ బస్తీ నుండి నడిచి అక్కడదాకా వెళ్లే రోజులు.. బాపట్ల రధం బజార్.. తెలిసిన ప్రతీ షాపులో కాసేపు ఆగి ముచ్చట్లు పెట్టి దర్జాగా ముందుకు కదిలే రోజులు.. ఇలా ఊహ తెలిశాక కళ్ల ముందు కదలాడిన ప్రతీ ప్రదేశమూ ఎవరికీ అర్థం కాని ఓ మధురానుభూతిని తట్టిలేపుతుంది.

అవి జీవం లేని రోడ్లే.. ఎప్పుడూ చూసే షాపులే.. పెద్ద పెద్ద బిల్డింగులే.. కానీ కాలం వాటితో తెలీకుండానే ఓ అటాచ్మెంట్ ఏర్పరుస్తుంది. ఎక్కడికెళ్లినా ఆ ప్రదేశం గతంలో ఎలాగుందన్నది పాత జ్ఞాపకాల్ని ఓసారి రీకాల్ చేసుకుని, ఇప్పుడు కళ్లెదుట కన్పిస్తున్న రూపురేఖల్ని జీర్ణించుకోలేకా.. ఎంత అనూహ్యమైన మార్పు వచ్చేసిందో అబ్బురపడుతూ.. కాసేపు పరధ్యానంలోకి వెళ్లిపోవడం ఏ మనిషికైనా సహజం. ఆ పరధ్యానంలో రోడ్లు, బిల్డింగులు, రూపురేఖలు కేవలం active subject మాత్రమే.. పాసివ్ సబ్జెక్ట్ అంతకన్నా బలీమైనది ఉంటుంది.. ఏదీ certain కాదన్న, ఇవ్వాళ ఉన్నది ఏదీ రేపు ఉండబోదన్న uncertanity. ఆ uncertanityనే మన లైఫ్ పట్ల కూడా ఓ రకమైన ఇన్‌సెక్యూరిటీని క్రియేట్ చేసి.. మళ్లీ ఉలిక్కి పడ్డట్లు వాస్తవంలోకి వచ్చేలా చేస్తుంది.

మా ఊరి రైలుగేటుని చూస్తే.. అక్కడ గంటల తరబడి వెయిట్ చేసిన జ్ఞాపకాలు గుర్తొస్తాయి. ఇక్కడ రైలు గేటు అప్పుడూ మారలేదు, ఇప్పుడూ మారలేదు.. మహా అయితే పాడైతే కొత్తది మార్చి ఉంటారేమో. కానీ ఆ పరిసరాల్లోకి వెళ్లగానే మెమరీ archivesలోంచి బ్రెయిన్ జ్ఞాపకాల్ని రిట్రీవ్ చేసి… ఆ జ్ఞాపకాలతో పాటు స్టోర్ అయిన ఉన్న లైఫ్ ఫ్రాగ్నెన్స్‌‌ని కూడా లాక్కొచ్చి కాసేపు ఆ రోజులకు తీసుకెళుతుంది. ఇది ఓ చిన్న ఎగ్జాంపుల్.. ఇలా మీ లైఫ్‌లో చాలానే ఉంటాయి. మీ ఊరి బస్టాఫ్, అక్కడ మొదటిసారి మీవైపు చూసి నవ్విన అమ్మాయీ, పొద్దున్నే విస్తరాకులో ముసలమ్మ చిరునవ్వుతోనో, చిరాకు పడుతూనో పెట్టి ఇచ్చిన ఇడ్లీ, వాటిని ఆవురావురుమంటూ తిన్న రోజులూ, శ్రీరామ నవమికి గుడిలో వడపప్పు, పానకం కోసం స్వామి వారి కళ్యాణం అయ్యే వరకూ ఉగ్గబట్టుకుని పానకం తాగుతూ కొరపోవడం.. పొద్దున్నే నిద్రపోనీకుండా చిరాకుపెట్టే పక్కింటి కోడి కూతా.. ఆ వెంటనే గుడి మైకు నుండి “రారా క్రిష్ణయ్యా.. రారా క్రిష్ణయ్యా.. దీనులను కాపాడా రారా క్రిష్ణయ్యా” అంటూ వరుసబెట్టి విన్పించే భక్తి పాటలూ… జస్ట్ రోజుకి కాసేపు వేగంగా పరిగెత్తడం ఆపేసి తీరిగ్గా కూర్చుని గుర్తు తెచ్చుకోండి.. మీకు ఊహ వచ్చినప్పటి నుండి ఎన్ని చిన్ని చిన్ని జ్ఞాపకాలో? అవన్నీ hibernate స్టేట్‌లోకి మెమరీలో పడేశాం కాబట్టే ఈరోజు లైఫ్ చాలా మెకానికల్‌గా అన్పిస్తోంది.

మార్పు సహజం… ఏ మార్పునీ ఆపలేం.. మార్పుకి తగ్గట్లు పరిగెత్తాల్సిందే. జీవితం మారిపోయిందనీ, అసలు గడిచిన రోజులు మళ్లీ రావనీ దిగులు చెందడం ఎంత అర్థరహితమో.. వేగంలో పడిపోయి అసలు జీవితంలో చవిచూసిన మధురానుభూతుల్ని అన్పింటినీ సమూలంగా మర్చిపోవడమూ అర్థరహితమే. ఈరోజు అల్జీమర్స్ వంటి మతిమరుపు జబ్బులు రావడానికి ఇది ఓ పరోక్ష కారణం, దాదాపు బ్రెయిన్ డెడ్ స్టోరేజ్‌‌లోకి వెళ్లిపోతున్న జ్ఞాపకాల్ని తట్టిలేపాలి. బలవంతంగానైనా గుర్తు తెచ్చుకుని జీవితంపై ఓ ఫ్రెష్ ఫీల్‌ని ఆస్వాదించాలి.

ప్రతీ వస్తువూ, ప్రతీ ప్రదేశం, ప్రతీ మనిషీ, ప్రతీ అనుభవం, ప్రతీ ఎమోషన్.. మన జీవితాన్ని represent చేస్తుంది. ఎవరైనా మీ లైఫ్ ఏంటని అడిగితే మిగిలినవి ఇవే. ఈరోజు వెలగబెడుతున్న డబ్బూ, హోదాలు కాదు మనమేంటన్నది చెప్పుకోవడానికి! అంతకన్నా గొప్ప లైఫ్, బ్యూటి‌ఫుల్ లైఫ్ మనం చూసొచ్చాం. ఒక్కసారి గుర్తు తెచ్చుకోండి. గర్వంగా ఎంతో చెప్పుకోవచ్చు.. అదీ లైఫ్ అంటే!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నేను ఇది..

మనం ఎలాంటి వాటి పట్ల ఆసక్తి చూపిస్తామన్నది మన క్యారెక్టర్‌ని నిర్మించడంలో ప్రధానమైనది.. మన ఆలోచనలు ఎప్పుడూ మనకి ఇంట్రెస్ట్ ఉన్న అంశాల వైపే మళ్లిపోతుంటాయి.

ఉస్మానియాలో ఏం జరిగింది.. బాలయ్య next సినిమా ఏంటి.. జగన్ ఏం చేస్తున్నాడు.. రోజా ఏమైంది.. ఏ పొలిటీషియన్ ఏరోజు ఎలాంటి బూతులు తిట్టుకున్నారు.. ఇవన్నీ అప్‌డేటెడ్‌గా ఉండి వాటి గురించి విశ్లేషణలతో డిస్కస్ చెయ్యడమే మన ఆసక్తి అయితే కొన్నాళ్లకి అది తెలీకుండానే మన క్యారెక్టర్‌ని పరోక్షంగా ఇన్‌ఫ్లుయెన్స్ చెయ్యడం మొదలుపెడుతుంది.

వ్యక్తిగతంగా నేను నమ్మే రూల్ ఒకటుంది.. వీలైనంత లీస్ట్ ఇలాంటి అనవసరమైన విషయాల గురించి మైండ్‌లో ప్రాసెస్ చెయ్యడం. బ్రెయిన్ చాలా శక్తివంతమైనది. దానికి ఎలాంటి ఆహారం ఇస్తే అది అలా ట్యూన్ అవుతుంది. నాకు నాలెడ్జ్ కావాలి, మనుషులు కావాలి, వాళ్ల మధ్య మంచి రిలేషన్లు కావాలి, కష్టపడాలి, ఏదో సాధించాలి. నా అసహనం మొత్తం నేను కంట్రోల్ చెయ్యలేని విషయాలపై ఉండకూడదు.. నా అసహనాన్నీ, అప్పుడప్పుడు వ్యవస్థపై, మనుషుల నైజాలపై ఏర్పడే కోపాన్నీ, కసినీ ప్రొడక్టివ్‌గా రీడైరెక్ట్ చేసుకుని జీవితంలో ఎదగాలి. ఏ ఎమోషన్ అయినా మనల్ని ఓ లక్ష్యం వైపు మళ్లించేదై ఉండాలి తప్పించి మనల్ని అనవసరమైన విషయాల గురించి ఆలోచిస్తూ పతనం వైపు నడిపించేదై ఉండకూడదు.

రాజకీయాలపై, రోజూ పేపర్లలో వచ్చే రకరకాల వార్తలపై నాకు ఆసక్తి లేక కాదు, నాలెడ్జ్ లేకా కాదు, పేరాలు పేరాలు రాయలేకనూ కాదు. నా సమయం చాలా విలువైనదని భావిస్తాను. సమయం పట్ల నాకున్న గౌరవం అది. కొత్తవి నేర్చుకోవడమో, నా నాలెడ్జ్ ఇంప్రూవ్ చేసుకోవడమో, నన్ను నేను విశ్లేషించుకోవడమో, మానసికంగా, శారీరకంగా మెరుగ్గా తయారు చేసుకోవడమో, నాలుగు మంచి విషయాలు మాత్రమే అందరితో పంచుకోవడమో మాత్రమే నాకు ప్రయారిటీలు. ఓ మాస్ హిస్టీరియాలో కూరుకుపోయి ఏరోజు పేపర్లలో వచ్చిన వాటిపై ఆరోజు విపరీతంగా స్పందించేసి మరుసటి రోజుకి కొత్త ఇష్యూలపై రెడీ అయి జీవితాన్ని వేస్ట్ చెయ్యడం నాకు ఇష్టమే లేదు.

ఐ లవ్ మై లైఫ్.. ఈరోజు నేను ఇలా టైప్ చెయ్యగలుగుతున్నానంటే మణికట్టులో ఓ స్క్రూ ఉంది.. యాక్సిడెంట్ అయి రిస్ట్ సర్జరీ అయి అసలు టైప్ చెయ్యగలుగుతానో లేదోనన్న భయం తర్వాత వచ్చిన చేయి ఇది.. అలాగే జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలను చవిచూశాక ఏర్పడిన అనుభవం, మెచ్యూరిటీ ఇది. ఇంత గొప్ప జీవితాన్ని పనికిమాలిన విషయాలపై అస్సలు వృధానే చెయ్యకూడదని ఎప్పుడో డిసైడ్ అయ్యాను కాబట్టే.. హెల్త్ గురించి రాసినా, టెక్నాలజీ గురించి రాసినా, హ్యూమన్ రిలేషన్లు గురించి రాసినా ఖచ్చితంగా నలుగురికి ప్రాక్టికల్‌గా ఉపయోగపడే విషయాలే ప్రస్తావిస్తాను.

అన్నింటికీ మించి మీతో షేర్ చేసుకునే నా ప్రతీ మాటా వెనుకా నా హృదయం ఉంటుంది, జెన్యూనిటీ ఉంటుంది. ఏదో రాయాలి కాబట్టి రాయడం కాదు.. నా పనికి ఓ పర్పస్‌ ఉంది కాబట్టే రాస్తున్నాను. సో ఐ ఫీల్ వెరీ హాపీ బై డూయింగ్ ఆల్ దోస్ థింగ్స్ హార్ట్‌ఫుల్లీ!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఫైర్.. పీస్.. రెండూ కావాలి!

ఫైర్.. పీస్.. ఈ రెండు క్వాలిటీలు ఒక మనిషిలో పుష్కలంగా ఉండాలి. రెండింటినీ సందర్భానుసారం వాడుకోవాలి..

ఎప్పుడూ నిమ్మకు నీరెత్తినట్లు తనకేదీ పట్టనట్లు ప్రశాంతంగా కూర్చున్న వాడెవడూ జీవితంలో ఏదీ సాధించలేడు. చాలా మోటివేషన్ కావాలి, ఏదో సాధించాలనే ఫైర్ ఉండాలి, దాని కోసం మెంటల్, ఫిజికల్ రిసోర్సెస్‌ని వాడి స్ట్రగుల్ అయి సాధించాలి. ఈ క్రమంలో తనని తాను చల్లబరుచుకోవడానికీ.. ఆ వేగం, ఆ ఆరాటం అదుపుతప్పి ప్రాకృతిక అవసరాలైన తిండీ, నిద్ర, మానసిక ప్రశాంతతలకు భంగం వాటిల్లకుండా కాపాడుకోవడానికి ఏ క్షణం మనం మౌనమునిగా మారాలో, ప్రశాంతత చెంతకు చేరాలో, అది ఏ విధంగా సాధించాలో అవగాహన ఉండాలి. ఈ రెండు రకాల extremes తెలిసిన వాడే మనిషి.

పనిచేస్తూ పోతే మనస్సూ, శరీరం అలసిపోతుంది. అయినా విశ్రాంతి లేకుండా పనిచేస్తూ పోతే ప్రొడక్టివిటీ తగ్గిపోయి అంతా గజిబిజిగా తయారవుతుంది. సరిగ్గా ఇలాంటప్పుడే మనస్సుని పని నుండి డిటాచ్ చేసి రిలాక్స్ చేసే విద్య తెలియాలి. కాస్త రిఫ్రెష్‌మెంట్ చాలు మరింత ఉత్సాహంగా పనిచెయ్యడానికి!

తినడానికి తిండీ.. కావలసినవి కొనడానికి డబ్బులూ.. చుట్టూ కబుర్లు చెప్పడానికి కావలసినంత మంది మనుషులు ఉన్నారు కదా అని ఏ పనీ చెయ్యకుండా “ఇదే ప్రశాంతమైన లైఫ్” అని పోసుకోలు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ పోతే మీకు తెలీకుండానే మీ జీవితంపై కొన్నాళ్లకి విరక్తి పుడుతుంది. ప్రశాంతత అంటే పనిచెయ్యకపోవడం ద్వారా వచ్చేది కాదు, ఇబ్బందులు ఫేస్ చెయ్యకపోవడం వల్ల కలిగేది కాదు. కష్టపడుతూ కూడా భౌతిక ప్రపంచం నుండి కాసేపు డిటాచ్ అయి సాధించే గొప్ప మానసిక స్థితి ప్రశాంతత. అది మెడిటేషన్ ద్వారా సాధ్యమవుతుందా, లేక ఆలోచనలు మళ్లించుకోవడం ద్వారా అవుతుందా అన్నది ఎవరి పద్ధతులు వాళ్లు ఫాలో కావచ్చు. బట్ జీవితంలో ఫైర్ మిస్ కాకూడదు. సాధించాలన్న కసి మిస్ అయినోడి జీవితం నూటికి నూరుపాళ్లు వేస్ట్.

50-100 ఏళ్లు అంటే మాటలు కాదు.. కొన్ని వేలమంది మహానుభావులు బ్రతికుండే యాభై, వందేళ్లలో ఎంత సాధించవచ్చో కళ్లారా నిరూపించారు. అది పొటెన్షియాలిటీ ఆఫ్ లైఫ్. దున్నుకున్నోడికి దున్నుకున్నంత లైఫ్. కానీ ఖాళీగా ఉండొద్దు. ఈ ప్రపంచంపై మనకంటూ మనం ఓ ముద్రని వెయ్యడానికి ఉన్నది ఈ ఒక్క జీవితమే. ఇవ్వాళ కళ్లు మూసుకుని టైమ్‌పాస్ చేస్తే రేపు మిగలదు. బద్ధకపు దుప్పట్లని విసిరికొట్టి కళ్లల్లోకి నీళ్లు చిలకరించుకుని పనిచెయ్యడం మొదలెట్టండి.

మీకు ఆవలింతలు వస్తున్నాయంటే.. కాసేపు చదివితే, కాసేపు పనిచేస్తే అలసిపోతున్నారంటే.. ఒళ్లు పనికిమాలినదిగా తయారైందని అర్థం. రోజుకి ఓ అరగంటైనా ఎక్సర్‌సైజ్ చెయ్యండి. పట్టిన బద్ధకం అంతా వదిలిపోతుంది. శరీరమూ, మనస్సూ ఎప్పుడూ ఏక్టివ్‌గా ఉండాలి. “మనమేం ఊడబొడవాలి” అంటూ పనికిమాలిన పెదవి విరుపులు విరిస్తే రేపు ఈ ప్రపంచానికి నువ్వు అవసరమే లేదు, ఎవడూ గౌరవం ఇవ్వడు. లేచి కష్టపడండి.. సాధించండి.. ఫలితాలు వస్తాయో లేదో తర్వాతి సంగతి.. కష్టం అనేది చాలా మజానిస్తుంది, సక్సెస్ కూడా ఇవ్వలేనంత గొప్ప సంతృప్తిని ఇస్తుంది. కష్టం ఇచ్చిన మజాకి రుచి మరిగిన వాడికి విజయం గురించి పెద్దగా పట్టింపు ఉండదు. విజయమైనా, అపజయమైనా వాడికి కావలసిన సంతృప్తి వాడు ఆల్రెడీ ఆస్వాదించాడు. అదీ శ్రమైక జీవన సౌందర్యం!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

“నా జ్ఞాపకాలు” సిరీస్.. రైటింగ్ స్టైల్!!

అది టైలర్ షాప్.. అందులో extra వర్కర్ లేక ఎప్పుడూ ఓ మెషీన్ ఖాళీగా ఉండేది.. బాపట్ల షరాఫ్ బజార్లో (ఇప్పుడు అది ఫ్లై ఓవర్‌గా మారిపోయిందనుకోండి) ఉండేదా షాప్..

ఆ ఖాళీగా ఉన్న మెషీన్ మీద కూర్చుని.. దాని సర్ఫేస్‌నే writing padగా చేసుకుని రాసుకుంటూ ఉండే వాడిని. బాపట్లలో కాలేజ్ పూర్తయ్యాక మా చెరువు జమ్ములపాలెం ఊరికి వెళ్లాలంటే దాదాపు గంట బస్ కోసం వెయిట్ చేయాలి. అలా వెయిట్ చేసే క్రమంలో ఆ టైలర్ షాపూ, దాని ఓనరూ, అక్కడి వర్కర్స్ పరిచయం అయ్యారు. సో అది నా అడ్డాగా మారింది.

రాసుకునేది క్లాస్‌కి సంబంధించిన విషయాలా అంటే కానే కాదు. రకరకాల ఆర్టికల్స్.. సమాజంలో చుట్టూ చూస్తున్న పరిస్థితులపై అప్పటి అవగాహన మేరకు తప్పు ఒప్పులతో మనస్సులోకి ఆలోచనలు అక్షరరూపం ఇచ్చే యగ్నం అన్నమాట అది. బుక్‌స్టాల్స్‌లో విచ్చలవిడిగా బుక్స్ కొనడం నాకు అలవాటు. అలా అప్పట్లో కొత్తగా వచ్చి నచ్చిన మేగజైన్ క్రేజీ వరల్డ్. దాన్ని తిరగేస్తుంటే.. “స్టూడెంట్ రిపోర్టర్లు కావాలి.. మీకు తోచినది మీ స్వంత వాక్యాల్లో రాసి పంపండి.. మేము ప్రచురిస్తాం” అనే చిన్న బాక్స్ ఎడిటర్‌గా ఉన్న జయా మేడమ్ రాశారు. సరే ట్రై చేద్దామని ఆ టైలర్ షాపులో మెషీన్ టేబుల్ మీద ఖాళీ టైమ్‌లో కూర్చుని రాసేవాడిని. అలా రాసేటప్పుడు “నేను పత్రిక కోసం పంపిస్తున్నానన్న” అదనపు శ్రద్ధతో రేనాల్డ్స్ పెన్నుని పొందికగా వంపులు తిప్పుతూ చేతనైనంత అందంగా రాసే ప్రయత్నం తలుచుకుంటే ఇప్పుడు నవ్వొస్తుంది. నేను రాసి పంపినవి చాలా పబ్లిష్ చేశారు. నా పేరు ప్రింట్‌లో చూసుకుని మురిసిపోయేవాడివి. తెలిసిన వారికీ గర్వంగా చూపించే వాడిని.

ఆ తర్వాత చదువు పూర్తయి అకౌంటెంట్‌గా ఏదో చిన్న ఉద్యోగం కోసం కర్నూలు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అక్కడా ఆపకుండా రాసి పంపే వాడిని. అలాంటిది ఓరోజు పోస్ట్ వచ్చింది.. జయా మేడమ్ నుండి పర్సనల్‌గా లెటర్. “మీరు చాలా బాగా రాస్తున్నారు.. మా పత్రికలో సబ్-ఎడిటర్‌ పోస్ట్ ఖాళీగా ఉంది. ఆసక్తి ఉంటే చెన్నై వచ్చి జాయిన్ కావచ్చు” అని సారాంశం. ICWAI చేసినా.. అకౌంటెంట్‌గా నా మొదటి ఉద్యోగమే చిరాకు వచ్చేసి.. మెడికల్ రిప్రజంటేటివ్ ఇంటర్వ్యూలకు కూడా ఒకటి రెండు కంపెనీలకు అదే కర్నూలులో అటెండ్ అయిన టైమ్‌లో ఈ లెటర్ కొంత ఊరట. సరే ఏదైతే అదయిందని చెన్నై వెళ్లాను. జయా మేడమ్ నెలకు రూ. 1500 ఇస్తానన్నారు. అసలు ఈ ఫిగర్ వింటే ఇప్పుడే కాదు, అప్పుడు కూడా ఎవరూ వర్క్ చెయ్యరు. కానీ నాకు ఇష్టమైన జర్నలిజం ఫీల్డ్. నెలకు రూ. 2000లకు ఫైనల్ అయింది.

చెన్నైలో జాయిన్ అయ్యాక క్రేజీవరల్డ్ పత్రిక పూర్తి బాధ్యతలు నాకు అప్పగించేశారు. దాంతో పాటు సూపర్ హిట్ ఫిల్మ్ మేగజైన్ సబ్-ఎడిటర్‌గానూ బాధ్యత. ఊటీ, కొడైకెనాల్, వైజాగ్, కేరళ వంటి ఔట్ డోర్లతో పాటు, చెన్నైలోని కోదండపాణి స్టూడియో వంటి చోట్ల రికార్డింగులకూ, హిట్లర్, పెద్దన్నయ్య, అన్నమయ్య వంటి పలు సినిమాలకు ఆయా హీరోలు, ఆర్టిస్టులతో కలిసి సక్సెస్ టూర్లకి వెళ్లడమూ జరుగుతుండేది. బాలకృష్ణ గారికి నేనంటే ప్రత్యేకమైన అభిమానం. సో బాలయ్య ఔట్ డోర్లు, ఇంటర్వ్యూలు తనకి కుదరకపోతే నాకే అప్పజెప్పేవారు బి.ఎ. రాజు గారు. (ప్రతీ సినిమా టైటిల్స్ లో PROగా మా రాజు గారిని మీరు చూడొచ్చు)

——————-

నాకు చక్కని తెలుగు భాష తెలుసు గానీ దాన్ని వ్యక్తపరచడం తెలిసేది కాదు. చెన్నైలో మా ఆఫీస్‌లో పైన రూమ్‌లో ఉన్నాను కొన్నాళ్లు. ఈనాడు, జ్యోతి వంటి పేపర్లు ముందేసుకుని వాటిలోని ఎడిటోరియల్స్‌లో వాడబడిన పదాలను ఓ డిక్షనరీగా రాసుకుని.. సందర్భానుసారం ఆ పదాలను వాడుతూ.. ఒక భావాన్ని రకరకాల వాక్యనిర్మాణంలో వ్యక్తపరచడం ప్రాక్టీస్ చేసేవాడిని. ఒకే భావాన్ని కొన్నిసార్లు 20-30 స్టైల్స్‌లో రాసి ఏది ఎక్కువ expressiveగా ఉందో క్రాస్ ఛెక్ చేసుకునే వాడిని. అలా అలవడిందే నా రైటింగ్ స్టైల్.

వాస్తవానికి ఇలాంటి ప్రాక్టీస్ అప్పుడే కొత్త కాదు.. నా డిగ్రీ చదివే రోజుల్లో కొన్నాళ్లు బాపట్లలో ఒక రూమ్‌లో ఉండే వాడిని. అప్పుడు ఓ డైరీ కొన్నాను.. ఆ డైరీ క్రింద ప్రతీ పేజీలో ఒక కొటేషన్ ఉండేది. సో ఓ టార్గెట్ పెట్టుకున్నా.. అందరూ డైరీ డైలీ ఏక్టివిటీలు, ఫీలింగ్స్ నోట్ చేసుకోవడానికి మెయింటైన్ చేస్తారు. బట్ నేను ప్రతీ పేజీ క్రింద ఉన్న కొటేషన్‌ని ఆధారంగా చేసుకుని నాకు చేతనైన ఆలోచనలతో ఆ పేజీలో వ్యాసం రాయాలన్నది నా ప్రాక్టీస్. అలా ఓ ఇయర్ డైరీ పూర్తి చేశాను. చెప్పుకుంటూ పోతే ఇలాంటి పలు అనుభవాలు ఉన్నాయి. ఇలాంటి రకరకాల అనుభవాలను అక్షరబద్ధం చెయ్యాలన్న తలంపుతో ఈ సిరీస్ అందిస్తున్నాను.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

సంక్రాంతి.. పొలం.. నేనూ!

సంక్రాంతి నూర్పిళ్ల కాలం.. దాదాపు నా డిగ్రీ వరకూ వరిపొలాల్లోనే జీవితం గడిచింది మా తాతయ్యతో పాటు!

నాట్ల సమయంలో నారుమళ్ల నుండి పొలానికి నారుమోపులను చేరవేయడం దగ్గర్నుండి.. నాట్లు వేసే వాళ్లకి ఆ మోపుల్ని అందుబాటులో ఉంచడం.. పంట కాలువల్ని శుభ్రం చేసి చేనుకి నీళ్లు అందేలా చూడడంతో మొదలయ్యీ సెప్టెంబర్, అక్టోబర్, నవంబర్లలో చేనుని యూరియా, DAP చల్లించడం, వరి కంకులు పొట్ట పోసుకునేటప్పుడు ఎక్కడ భారీ వర్షం పడుతుందోనని బిక్కుబిక్కుమంటూ బ్రతకడం.. అన్నట్లు చెప్పడం మర్చిపోయా.. పొలంలో నాకు ఒకటే భయముండేది.. చేను గట్ల మీద పసిరిగ పాములు చుట్టుచుట్టుకుని ఉంటాయి, గ్రీన్ కలర్‌ల్లో, స్పష్టంగా చూస్తే తప్పించి కన్పించను కూడా కన్పించవు, అవి పెద్దగా ప్రమాదకరం కాదు గానీ అవంటే నాకు ఒళ్లు జలదరించేది. వాటి గురించి తెలీక ముందు దర్జాగా గట్ల మీద వేగంగా నడిచిన నేను ఆ తర్వాత మెల్లగా నిశితంగా చూస్తూ అడుగులో అడుగూ వేస్తూ నడవడం భలే మంచి జ్ఞాపకం.

సంక్రాంతి నెల వచ్చేసరికి నూర్పిళ్లకి సిద్ధపడడం.. పంట చేతికొచ్చిన రోజు బస్తాలను ఎడ్లబండిపై ఎక్కించి ఆ బస్తాలపై దర్జాగా కూర్చుని ఇంటికి చేరుకోవడం.. అదో అద్భుత ప్రపంచం. కల్లాకపటం లేని రోజులు. ఈరోజు ప్యూరిఫైడ్ వాటర్ తప్పించి తాగని నేను ఇంటి నుండి నాకూ, మా తాతయ్యకి మా అమ్మమ్మ తెచ్చిచ్చిన బాక్స్‌ని ఆవురావురుమంటూ తినేసి పక్కనే పంట కాలువలోకి వంగి దోసిళ్లతో నీళ్లు తీసుకుని కడుపారా తాగిన రోజులు ఇప్పటికీ నా కళ్ల ముందు చెక్కు చెదరకుండా ఉన్నాయి. జీవితం ఎలా మారిపోయిందో తెలీదు.

మా దగ్గర ఉప్పరపాలెం అని ఉండేది. అక్కడ తెలిసినాయన ఒకాయన మా తాతయ్య మీద అభిమానంతో సంక్రాంతి వచ్చిందంటే ఓ బలమైన కోడిని తీసుకొచ్చి మా సావిట్లోనే దాన్ని డ్రెస్సింగ్ చేసి అందించేవాడు.. అలా నేరుగా డ్రెస్సింగ్ చేయడం చూసి కొన్నాళ్లు చికెన్ కూడా తినకుండా ఉన్న రోజులూ గుర్తున్నాయి.

నూర్పిళ్లు అయ్యాక కూడా వరి కళ్లాల్లో అవసరాన్ని బట్టి పడుకోవలసి వచ్చేది. మా తాతయ్య, నేనూ రెండు దుప్పట్లు మాత్రమే తీసుకెళ్లి ఆ గడ్డినే పరుపుగా చేసుకుని ఆ చలిలో, మంచులో ముణగదీసుకుని పడుకున్న రోజులూ మరిచిపోలేనివి. అలా పడుకున్నప్పుడు చుట్టూ ఎక్కడా జనసంచారం లేకపోవడం వల్ల ఏర్పడే చిన్నపాటి భయమూ, పక్కన మా తాతయ్య నిద్రపోయి నేను ఒక్కడినే మెలకువగా ఉండడం వల్ల కీచురాళ్ల వంటివి కూడా భయపెట్టిన తీపి జ్ఞాపకాల ముందు ఈరోజు అనుభవిస్తున్న ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్లు ఏ మూలకూ చాలవు.

అదృష్టవశాత్తు నా జీవితం చాలా వైవిధ్యంగా గడిచింది. ఒకదానికి మరో దానికి పొంతన లేని జీవితం.. ఎక్కడ పొలం పనులు, ఎక్కడ పల్లెటూరి చదువులు, ఎక్కడ ICWAI, సినిమా ఫీల్డ్, టెక్నాలజీ, మీడియా, మధ్యలో ఆసక్తి కొద్దీ నేర్చుకున్న, ప్రవేశించిన ఇతర రంగాలూ.. ఇంత డైనమిక్‌గా లైఫ్ ఉండబట్టే నా లైఫ్ నాకు చాలా ఇష్టం, ఇప్పటికీ ఛాలెంజింగ్‌గా బ్రతకడానికి ఇష్టపడుతున్నాను. ఐ లవ్ మై లైఫ్!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

అజ్ఞానం..

నేను ఔనన్నాను… నువ్వు కాదన్నావు.. నా “ఔను”కి నీ “కాదు” ఓ అసంకల్పిత ప్రతీకార చర్య మాత్రమే.. అది నీకూ తెలుసు, నాకూ తెలుసు. కానీ నేను నువ్వు కాదన్నావని నీచేత ఔను అన్పించడానికి వాదనకి దిగాను. నా వాదన ముందు తలొగ్గకూడదన్న పట్టుదల నీలో పెరిగింది..

నిరంతరం ప్రపంచంలో ప్రతీ విషయమూ.. ఔను, కాదుల మధ్యనే నడుస్తుంది. మనం గొడవపడడానికి కావలసినన్ని కారణాలు.. మన స్వభావం పైకి నిర్మలంగా కన్పిస్తున్నప్పటికీ మన నిజమైన అభిప్రాయాలను దాటిపోయి ఒకరిపై ఒకరు ప్రతీకారం తీర్చుకునేదే అయినట్లయితే ఏ కారణాన్నయినా pick చేసుకోవచ్చు.

నా అభిప్రాయం సరైనదైనా నాకు పొందికగా హృదయం నుండి పదాల్ని పేర్చేసి మాట్లాడడం చేతకాకపోతే నీ లాజిక్ ముందు ఓడిపోవడం సహజం. నేనెలా ఓడిపోయానన్నదీ, ఏ పాయింట్ దగ్గర మాటలు పెగిలిరాక మౌనాన్ని ఆశ్రయించానన్నదీ ఒకటికి పదిసార్లు గుర్తు తెచ్చుకుని నువ్వు సంబరపడతావు.. నా ఓటమిని చూసి చుట్టూ సమాజమూ కాస్తో కూస్తో శాడిస్టిక్ నవ్వు నవ్వు కుంటుంది. కానీ నేనేంటన్నది నాకూ తెలుసు.. నీకూ తెలుసు.

నా అస్థిత్వం గురించి నేనూ.. నా ఓటమి గురించి నువ్వూ చేసే మాటల పోటీ బ్రెయిన్‌లోని న్యూరాన్లలో విపరీతంగా విద్యుత్ చలనాలను కలిగించి.. మాటల కోటలు దాటిస్తోంది.. ఈ వాదన అర్థరహితమని తెలిసీ.. వెనక్కి తగ్గాలంటే దేహం చుట్టూ కన్పించకుండా పేరుకున్న అహం అడ్డొస్తోంది.

ప్రతీ దాని గురించీ లోతైన అభిప్రాయాలు కలిగి ఉండడమే జ్ఞానమనుకుంటే నేను అజ్ఞానిని. నలుగురు ముచ్చట్లాడుకుంటూ నిలబడ్డప్పుడు మౌనంగా నోరు పెగల్చడం కూడా చేతకాక అలా మొహాలు చూస్తుంటాను తప్పించి దేనిపై నాకు స్పష్టమైన అభిప్రాయాలు లేవు. ఈ లౌకిక ప్రపంచపు జ్ఞానం పట్ల ఏమాత్రం ఆసక్తి లేని వ్యక్తినీ, తనలోతానే నిరంతరం మధనపడే వ్యక్తినీ ఏ సోషల్ ఏనిమల్ ఎంటర్‌టైన్ చెయ్యలేదనుకుంటా… పైకి అనకపోయినా వేస్ట్ ఫెలో అనుకోనూవచ్చు :) నిజమే, కాసిన్ని కబుర్లకి కూడా బుర్రలో స్టఫ్ లేనోడు జనాలకు అలా అన్పించడంలో తప్పేముంది? సంఘర్షణల నడుమ, అలౌకికమైన విషయాల నడుమా భగ్గున మండే నా అంతరంగాన్ని బయటకు ఆవిష్కరించినప్పుడు ఆ మాటలు అర్థం చేసుకోగలిగేదెవ్వరు? నా మౌనం నా హృదయంలో ఏమీ లేదని కాదు.. నా మాటలు మీకు అర్థం కావని మాత్రమే :) వే‌వ్‌లెంగ్త్ మ్యాచ్ అవని చోట మాటల కన్నా మౌనమే గొప్ప ప్రదర్శన!

సినిమాలు చూడడం, షాపింగులు చెయ్యడం, మనుషులతో స్పెండ్ చెయ్యడం బాహ్యమైన చర్యలు.. అవి మాత్రమే నేనేమిటో నిరూపించలేవు. వాటిని చూసి నా స్వభావాన్ని అంచనాకి వస్తే ఒక్క మంచు బిందువుని చూసి అదంతా అంటార్కిటికా కాబోలని భ్రమపడడంతో సమానం. నా హృదయం, ఆ హృదయం నుండి పుట్టుకొచ్చే ఆలోచనలూ, వాటి ఉప-ఆలోచనలు, వాటి గమనం, అవన్నీ న్యూట్రలైజ్ అయి మరో తరంగం ఎగిసిపడడం, ఇలాంటి కోటానుకోట్ల మానసికమైన చర్యల ద్వారా ఏర్పడే తాత్విక చింతనా ఇవన్నీ టచ్ చెయ్యడానికి కూడా నా చుట్టూ ఉన్న సమాజానికి వాటిపై అస్సలు ఆసక్తి గానీ, అవగాహన గానీ లేనే లేదు.. అసలు నాలో ఇన్ని ఉన్నాయని తెలీను కూడా తెలీదు.

మన ఔను కాదుల మధ్య నా లౌకిక అజ్ఞానమూ.. అలౌకిక జ్ఞానమూ.. నీ లౌకిక జ్ఞానమూ దాగున్నాయని.. మన మాటలు మెదడు పొరల్లో సుదూరంగా ప్రయాణం చేసి మరికొన్ని పార్శ్యాలను తాకుతాయని ఆలోచన కూడా రాని అజ్ఞానంలో ఇలాగే లౌకిక జ్ఞానంతో మాట్లాడుకుందాం, వాదించుకుందాం.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

లైఫ్ – వత్తిడి!

Stress.. సొసైటీని చూసి స్ట్రెస్, అందరి కంటే మెరుగ్గా ఉండాలని తాపత్రయపడీ.. పోటీపడీ స్ట్రెస్..

సాయంత్రమైతే GVK Oneలో, Inorbitలో, Forum mallలో ప్రపంచాన్ని మర్చిపోయి వేలకు వేలు, లక్షలకు లక్షలు ఖర్చుపెట్టి షాపింగ్ చేసి సంతోషాన్ని మూటగట్టుకోవడం కోసం.. విపరీతంగా సంపాదించే క్రమంలో పేరుకుపోతున్న స్ట్రెస్..

రోడ్ మీద పరిగెడుతున్న లేటెస్ట్ మోడల్ కారుని చూసి ముచ్చటపడి టార్గెట్ పెట్టుకుని, కొన్ని నెలలకు ఎలాగైనా దాన్ని కొనేసేయడానికి పెంచుకుంటున్న స్ట్రెస్..

పొట్టకోస్తే అక్షరం ముక్క రాని పక్కోడు.. భారీ ప్యాకేజ్ జాబ్ కొట్టేస్తే.. మన ఆర్థిక స్థితి చూసి మనపై మనం జాలి పెంచుకుని, మనల్ని మనం తిట్టుకుని కుమిలిపోయే తెలీని దిగులు లాంటి వత్తిడి..

“నేను నా ఇష్టం వచ్చినట్లు బ్రతుకుతాను.. సంతోషం నా మనస్సులో మాత్రమే ఉంది.. మెటీరియల్స్‌లో, మనుషుల్లో ఎంతమాత్రమూ లేదనే” మెచ్యూర్డ్ ఆలోచనా విధానం నుండి అన్నింటి మాయలో పడిపోయి నిరంతరం అసంతృప్తిగా కదలాడే వత్తిడీ.. ఎప్పటికప్పుడు తోటి మనిషి కంటే వెనుకబడిపోతున్నామని కంపారిజన్లతో జీవశ్చవంలా బ్రతికేస్తున్న స్ట్రెస్..

వత్తిడికి నరాలు తెగిపోతున్నాయట.. నిద్ర పట్టట్లేదట.. యోగానో, మెడిటేషనో ప్రాక్టీస్ చేయాల్సొస్తోందట.. అయినా ఆ క్షణమే.. మళ్లీ పరుగూ, వత్తిడీ కామనే కదా!

——————–

దేవుడు అందరికీ ఆయుష్షు సమానంగా ఇచ్చాడు..

ఇక్కడ కొంతమంది ముసలితనంలో మంచాన పడతామనీ, చూసే వాళ్లు ఉండరనీ, ఆర్థికంగా మెరుగ్గా ఉండాలనీ, అలాగే యవ్వనంలో విలాసంగా బ్రతికేయాలనీ, అలా బ్రతకడమే ఆనందమనీ భావించేసి వత్తిడి పెంచుకుని ఆయుష్షుని తగ్గించుకుంటున్న వాళ్లు చాలామంది! పెద్ద వయస్సుని ప్లాన్ చేసుకోవడం కోసం పెద్ద వయస్సు రాకముందే హార్ట్ అటాక్లతో చనిపోయే వారూ, చిన్న వయస్సుని వత్తిడితో భారంగా గడిపేవారూ ఎక్కువయ్యారు.

ఆనందం మనస్సులో ఉంటుంది.. వస్తువుల్లోనో, విలాసాల్లోనో కాదు. ఇది సత్యం. కొన్నిసార్లు నేనూ వస్తువుల్లో ఆనందాన్ని చూస్తాను.. ఉదా.కు.. నా edge ఫోనంటే నాకు చాలా ఇష్టం. కానీ ఆ ఆనందం దాని వైపు చూసినప్పుడే. నా ఆనందమంతా నా మనస్సులో దాగి ఉంటుంది. ఆ ఆనందానికి ఎలాంటి రీజన్స్ అవసరం లేదు.

ఉన్న క్షణాన్ని సంతోషంగా బ్రతకడం వరం. ఈ క్షణాన్ని నరకం చేసుకుని రేపు సుఖంగా బ్రతుకుదామనుకోవడం ఓ పెద్ద భ్రమ. ప్రతీ ఒక్కరికీ కొద్దో గొప్పో విచక్షణ ఉంటుంది. ఈ క్షణంలో సంతోషంగా ఉండడమంటే జీవితం మీద బాధ్యత లేకపోవడం కాదు, రేపటి గురించి ఆలోచన లేకపోవడం కాదు. అన్నీ ఉండాలి కానీ చాలా పరిమితమైన ప్లానింగే కావాలి. జీవితం మొత్తం ప్లానింగ్ అయిపోయిన క్షణం ఆనందం ఆవిరైపోతుంది. అన్‌కండిషనల్‌గా, ఫ్రీ ఫ్లోలో జీవితం సాగాలి.

షాపింగులు చెయ్యడం తప్పు కాదు, సినిమాలకు వెళ్లడం తప్పు కాదు, ఫ్రెండ్స్‌తో డిన్నర్లు చేసుకోవడం తప్పు కాదు.. కానీ అన్నింటి కంటే ఆనందం మనస్సులో ఉంది. అది గుర్తించిన క్షణం సమాజానికి డిటాచ్ అయినప్పటికీ కూడా మనం సంతోషంగానే ఉంటాం. అలాంటి సహజమైన సంతోషం మనిషికి కావాలి. దాన్ని హృదయంలోంచి వెలికి తీయాలి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

Pages:1234567...29»