యాక్షన్ – రియాక్షన్..!!

సైలెంట్‌గా కూర్చుని చూస్తుండండి.. కళ్లెదురు చాలామంది చాలా రకాల actions సూపర్ హిట్ సినిమా కన్నా ఇంట్రెస్టింగ్‌గా జరిగిపోతుంటాయి..

కళ్లెదుట కన్పించే ప్రతీ actionకీ మన మెదళ్లలో ఓ ప్రతిస్పందన పుట్టేస్తుంది.

మనుషులు కంట్రోల్ చేసుకోలేక actions ద్వారా తమ బలహీనతల్ని బహిర్గతపరుచుకుంటుంటారు.. మనం నోరు మూసుకుని ఆలోచనల్లోనే రియాక్షన్లని ఆస్వాదిస్తూ ఉత్తములుగా ప్రదర్శించుకోబడుతుంటాం.

వికృతమైన ఆలోచనని జయించిన వాడు మౌనీ, మునీ! ఆలోచనారహితమైన స్థితే సంపూర్ణమైన మౌనాన్ని అందిస్తుంది తప్ప నోరు మూసుకుంటే మౌనంగా ఉన్నట్లు కాదు. ఆలోచనారహితమైన మౌనంలో ఉన్నప్పుడు ఏ కల్మషాలూ మనస్సుకూ, బుద్ధికీ అంటవు.

ఎదుటి వ్యక్తి మానసికంగా బలహీనంగా ఉన్నప్పుడు మనం చాలా బలవంతులమన్న భ్రమ కలుగుతుంది. కానీ ఆ భ్రమని చెల్లాచెదురు చేస్తూ ఎప్పుడోసారి మనమూ బలహీనులం అవుతాం.. అప్పుడు ఎదుటి వ్యక్తి తన ప్రతాపాన్ని చూపిస్తుంటాడు. ఇదంతా actions, reactions చక్రం.

తెల్లారిపోతోంది.. జీవితం మొత్తం.. బలాలూ, బలహీనతల బేరీజులతో!!

కొన్నిసార్లు ఓ వెకిలి నవ్వుని చూస్తుంటాం.. ఆ నవ్వుని తట్టుకోలేక ఆవేశం తన్నుకొస్తే హృదయమంతా రగిలిపోతుంది. అలా రగిలిపోవడం ఒక్కటే కాదు సొల్యూషన్.. అస్సలు అది సొల్యూషనే కాదు. వెకిలి నవ్వులకు సరైన సమాధానం హృదయం విప్పార్చుకుని మనస్ఫూర్తిగా నవ్వడం!! ఇలా ప్రతీ actionకీ మనం అనుకున్న predefined actionsకి alternativesగా పాజిటివ్ రియాక్షన్లు ఉంటూనే ఉంటాయి. కానీ మనం వాటిని వాడుకోం.

మనం మానసికంగా బలహీనులం.. ఎవడో పతనం అయిపోతుంటే మనకు నవ్వు తన్నుకొస్తుంది… ఎవడో ఎదిగిపోతుంటే లోపల్లోపల ఏడుపు బ్లడ్ వెస్సల్స్‌లో బ్లీడింగ్ అవుతుంటుంది.. BPలు పెరిగిపోతాయి..

ఇక్కడెవడూ శాశ్వతం కాదు.. ఎవడినో క్రిందికి లాగి సాధించేదీ లేదు.. అకారణంగా ఎవడినో ద్వేషించి బావుకునేదీ ఏం లేదు. కళ్లు మూసుకునీ.. లేదా కళ్లు తెరిచీ నిర్లిప్తంగా మన పని మనం చేసుకుంటూ పోతే దైవత్వం ఆపాదించబడదా చెప్పండి మనకి?

మనస్సులో విషం నింపుకుని ఆ విషంతో అష్టవంకరలూ తిరుగుకుంటూ.. విచిత్ర వేషాలు వేసుకుంటూ బ్రతికే కన్నా.. అందర్నీ ప్రేమిస్తూ.. అభిమానిస్తూ అమృతాన్ని ఎందుకు ఆస్వాదించకూడదు…? ఆలోచించండి!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

లిఫ్టూ.. నిశ్శబ్ధం..

లిఫ్ట్ డోర్ క్లోజ్ అయింది.. పై నుండీ క్రిందికి దిగుతోంది…

కొన్ని క్షణాలు సైలెన్స్.. ఎవరికి వారికి తెలీని discomfort. ఎప్పుడూ చూడని మొహాలు అతి సమీపంగా ఉన్నా.. అందరూ అందర్నీ గమనించాలని క్యూరియాసిటీ తన్నుకొస్తున్నా అంతా తొక్కిపెట్టి.. అందరి దృష్టీ లిఫ్ట్ బటన్ల వైపూ.. డిస్‌ప్లే వైపే బలవంతంగా మళ్లించబడుతోంది..

దిగడం మొత్తం మహా అయితే 30 సెకండ్లే.. ఆ నిశ్శబ్ధం భరించలేక ఇద్దరు కపుల్స్ మాట్లాడుకోవడం మొదలెట్టారు. అంత ముఖ్యమైన విషయాలేమీ కాదు. 30 సెకండ్లలో మాట్లాడాల్సిన అర్జెంట్ విషయాలూ కాదు. Just because of silence మాత్రమే. ప్రతీ ఇబ్బందికరమైన సిట్యుయేషన్‌నీ ఆర్టిఫీషియల్ పెద్ద పెద్ద నవ్వులతో overcome చేయడం కామన్ హ్యూమన్ సైకాలజీ. అందుకే మాటల కన్నా రెండు నవ్వులే ఆ ఇరుకు లిఫ్ట్‌లో సెంటర్ ఆఫ్ అట్రాక్షన్ అయ్యాయి.

ఇరుకు లిఫ్టే కాదు.. ఒకర్నొకరు ఎంటర్‌టైన్ చేసుకోవాల్సింది తప్పించి ఇంకెవరూ తెలిసిన వాళ్లు లేని ప్రతీ పబ్లిక్ గేదరింగ్‌లోనూ ఓ ఇద్దరు మాటలున్నా లేకపోయినా ఏవో ఉబుసుపోని కబుర్లతో అసౌకర్యాన్ని నెగ్గుకు రావడానికి కుస్తీలు పడుతుంటారు.

పెద్దగా మాటలేం ఉండవు.. “ఫలానా పర్సన్ ఎలా ఉన్నాడు.. వాడు మారడు.. మనం ఎంత చెప్పినా..” అనే ఓ డైలాగూ… ఆ తర్వాత ఓ నవ్వూ… ఓ 2 నిముషాలు ఎలాగోలా గడిచిపోయాయి.. మధ్యలో ఓ సైలైన్స్. ఈ లోపల ఇద్దరి బ్రెయిన్ ఇద్దరికీ రిలేటెడ్ పాత టాపిక్స్ వైపో, కామన్ ఇంట్రెస్టుల వైపో Octa Core ప్రాసెసర్ల కన్నా వేగంగా ప్రాసెసింగ్ మొదలెడతాయి. ఏదో గుర్తొస్తుంది…

“అన్నట్లూ అప్పుడెప్పుడో ఫలానా హెల్త్ ప్రాబ్లెం అయింది కదా.. ఇప్పుడెలా ఉంది..?” – అంటూ మరో క్వశ్చన్! అడగబడిన వాడికి అదే క్వశ్చన్ చాలామందిచేత వినబడి విసుగొచ్చి చెప్పే మూడ్ లేక ఏదో ముక్తసరిగా చెప్పేసే మానసిక స్థితి ఓ వైపు వింటే.. క్వశ్చన్ అడిగిన వాడికి ఏదో మాట వరుసకి అడిగాడే గానీ సమాధానంతో పనిలేదు. వింటున్నట్లు నటిస్తూ దిక్కులు చూస్తుంటాడు. ఓ రెండు నిముషాలు ఇప్పుడు గడిచిపోయాయి… next ఎలా గడపాలా అని పరిసరాలు గమనిస్తూ.. ఇంకెవరితోనైనా ఎంటర్‌టైన్ అవడానికి ప్లాన్ గీస్తూ!

మనుషుల మధ్య మనుషులకు discomfort. ఇది చిన్న విషయం కాదు.. రోజురోజుకీ మాటలు తగ్గిపోతున్నాయి.. ఫీలింగ్స్ తగ్గిపోతున్నాయి.. మనుషులకు మధ్య ఇంటరాక్షన్ ఉండట్లేదు.. సైలెన్స్ పెరిగిపోతోంది.. ఆ సైలెన్స్ తట్టుకోలేకా.. ఎలా బ్రేక్ చేయాలో తెలీకా పనికిమాలిన ముక్తసరి మాటలు…

ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే ఎక్కడా heart లేదు.. ఏదో కాలక్షేపానికి తెరుచుకునే నోరు తప్పించి! Heart ఉంటే మాటలు వాతంటత అవే తన్నుకొస్తాయి. అలాగే ఏ సైలైన్స్ అయినా పెద్దగా బాధించదు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

నా దేవుళ్లూ.. నా స్ఫూర్తి ప్రదాతలూ – 1

మనలో ప్రతీ ఒక్కరి జీవితాన్నీ చిన్నప్పటి నుండి చనిపోయే వరకూ వందల మంది ప్రభావితం చేస్తారు, స్ఫూర్తి నింపుతారు. ఏ ఒక్క వ్యక్తిని మర్చిపోయినా మనం మనిషిగా బ్రతకడానికి అర్హత లేనట్లే భావిస్తాను నేను. నా జీవితాన్ని తీర్చిదిద్దిన ఎందరో శిల్పుల పేర్లను కొన్నింటిని గతంలో రాశాను. అప్పట్లో వారి పేర్లని ఓ జాబితాగా మాత్రమే రాయగలిగాను. కానీ వారందరి నుండీ నేను నేర్చుకున్న, నేర్చుకుంటున్న క్వాలిటీస్ ఎన్నో ఉన్నాయి.. అలాగే ప్రతీ వ్యక్తి గురించీ నా మనస్సులో ఎంతో అటాచ్మెంట్ నిక్షిప్తమై ఉంది. దానికి అక్షరరూపం ఇవ్వాలన్న ఆలోచనతో ఈ సిరీస్ మొదలుపెడుతున్నాను. వీలున్నప్పుడల్లా నా జీవితాన్ని ప్రభావితం చేసిన వ్యక్తుల గురించి పంచుకుంటాను.

తాతయ్య (కొమ్మినేని సుబ్బయ్య):

ఎవరైనా మొదట తల్లిదండ్రుల గురించి చెప్పుకుంటారు. అమ్మ గురించి చాలానే చెప్పాలి, అమ్మ సుమతీదేవికి నా లైఫ్ లో చాలా ప్రాధాన్యత ఉంది, ఆవిడ నాకు దేవత లాంటిది. నాన్న గురించీ చెప్తాను.. కాకపోతే అంత ప్రాధాన్యమైన వ్యక్తి కాదు.

నాకు ఊహ తెలిశాక.. నాకంటూ కళ్లెదురు గుర్తున్నది అమ్మా, తాతయ్య, అమ్మమ్మా.. మాత్రమే! ఎక్కడికెళ్లినా తాతయ్య వెంటే ఉండేవాడిని. అప్పటికే ఆయనకు 55 ఏళ్లకు పైబడి ఉన్నాయి. కష్టపడడం అంటే ఆయన్ని చూసి నేర్చుకోవాలి. ఈరోజు నేనెప్పుడైనా తెగ కష్టపడిపోతున్నానన్న ఫీలింగ్ వచ్చినప్పుడల్లా ఆయన నాకన్నా వందల రెట్లు పడిన కష్టాన్ని గుర్తు తెచ్చుకుని మళ్లీ డెడికేటెడ్‌గా మారిపోతుంటాను.

నా స్కూల్ ఫ్రెండ్స్ చాలామంది వాళ్ల నాన్నల గురించి చెప్తూ.. “మా నాన్న అలా తెలుసా.. ఇలా తెలుసా” అంటుంటే అసలు ఈ నాన్న అనే పదం ఏమిటో అర్థం కాక చాలా ఏళ్లు కన్‌ప్యూజన్‌లో బ్రతికాను.. నాకంటూ ఏ కష్టం తెలీకుండా.. నేను ఏడిస్తే తను దిగులు పడే వ్యక్తి అంటూ మగాళ్లలో ఎవరైనా ఉన్నారూ.. అంటే అదీ తాతయ్యే. “ఐ లవ్ యూ తాతయ్యా..” కళ్లమ్మట నీళ్లతో రాస్తున్నా ఈ మాటలు.

భగవంతుడు నాకంటూ ఓ సంస్కారాన్ని, విజ్ఞతని ఇచ్చాడేమో గానీ ఆ సంస్కారం నా బాల్యంలో ఉపయోగపడేది కాదు.. నా బాల్యాన్ని ఏ కష్టమూ లేకుండా కాపాడింది నువ్వే. నాకంటూ ఓ జీవితం వచ్చేసరికి ఆ ఆనందాన్ని పంచుకోవడానికి నువ్వు లేవు… నువ్వు చనిపోతే నా బాగోగులు ఎవరు చూస్తారో తెలీక నువ్వెంత మధనపడే వాడివో.. నేను అప్రయోజకుడిని అవుతానేమోననీ, కొద్దిగా చదువూ, సంధ్యా తెలిసిన తల్లిదండ్రులు నాకు అందుబాటులో లేరని.. మిగతా పిల్లలతో నన్ను పోల్చకుని… నేను ఎలాగైనా బాగుండాలని.. నీకు తోచిన మాటల్లో.. “బాగా చదువుకో నాయనా” అని చెప్తుండే వాడివి. ఈరోజు నువ్వు ఏ లోకంలో ఉన్నా నా జీవితాన్ని నీ కాళ్ల ముందు పెడుతున్నా తాతయ్యా. ఇది నీ భిక్షే.

జీవితం బాగుండాలంటే ఏ వ్యక్తిత్వ వికాస పుస్తకాలూ, స్పీచ్‌లూ అవసరం లేదనీ.. నీలాంటి ఓ మనిషి ఇంట్లో ఉంటే చాలని ఊహ వచ్చాక అర్థమైంది తాతయ్యా. నువ్వూ, మీ ఫ్రెండ్స్ పొలం పనులన్నీ అయిపోయాక అరుగుల మీద కూర్చుని చెప్పుకునే ముచ్చట్ల నుండి మీకు తెలీకుండానే నేనెంతో లోకజ్ఞానం నేర్చుకున్నాను. నాకు ప్రధమ గురువు అంటూ ఎవరైనా ఉన్నారంటే మీరే!

పొద్దున్నే పొలం వెళ్లి… ఆ పక్కనే కాలువలో నీళ్లు తాగుతూ.. సాయంత్రం దాకా అన్నం తినీ తినకా మీరు పడిన కష్టం నా జీవితానికి ఎంత స్ఫూర్తి నింపిందో మీకు తెలీదు తాతయ్యా. నా బాల్యమంతా పొలంలో మీ వెంటే ఉండే భాగ్యం కలగడం ఎంత తీపి జ్ఞాపకమో! కాలువలకు కంతలు కట్టీ, కలుపు తీసీ, నారు పోసేటప్పుడు నారు కట్టలు అందించీ, ఎండాకాలం గేదెలకు గడ్డి మోసుకు వచ్చిన జ్ఞాపకాలు ఈరోజు నేను గడిపే ఏ లక్జరియస్ లైఫ్‌కీ సాటిరావు తాతయ్యా. నిజంగా మా జీవితాలు యాంత్రికమైపోయాయి. మేము యంత్రాల మధ్య బ్రతికేస్తున్నాం. మాకు పక్కన మనుషులంటూ కొందరున్నారన్న విషయమే తెలీట్లేదు. మేము మనుషులమే కాదు తాతయ్యా, మనుషులుగా ఎప్పుడో చచ్చిపోయాం.

పశువులకు గడ్డి కోసి నేను మోయలేనని చిన్న మూట నా తల మీదకు ఎత్తి పెట్టి.. ఇంకో మనిషి సాయం లేకుండానే నీకూ వల్ల కాని బరువైన అతి పెద్ద మూటని నీకు నువ్వు ఎంతో ప్రయాసతో ఎత్తుకోవడం ఇప్పటికీ మర్చిపోలేకుండా ఉన్నాను. నూర్పిళ్లప్పుడు పొలం కళ్లంలో మీతో కాపలా పడుకున్న రోజులూ అసలు జీవితం అంటూ నేను జీవించింది ఏదైనా ఉందీ అంటే నా బాల్యమే తాతయ్యా!

నీలాంటి వాళ్లు ఇప్పటి జెనరేషన్‌కి కావాలి తాతయ్యా.. నీలాంటి వాళ్లని చూస్తేనైనా జీవితం అంటే ఏమిటో మా అందరికీ మళ్లీ తెలిసొస్తుంది. కళ్లనీళ్లతో.. నీపై చెక్కుచెదరని ప్రేమతో, గౌరవంతో.. ఓ భగవంతునిగా నిన్ను భావిస్తూ.. సెలవు తీసుకుంటున్నాను తాతయ్యా :(
– నల్లమోతు శ్రీధర్

అందరం ఎప్పుడు peacefulగా ఉంటామంటే..

మనస్సూ, బుద్ధీ – ఈ రెండూ ఒక మనిషి తనకు తానూ, ప్రపంచంలో తానూ ఏ విధంగా నడుచుకుంటున్నాడన్నది ప్రభావితం చేసే అంశాలు.

ఒక మనిషీ, ఒక సిస్టమూ (సమాజమే అనుకోండి) రిథమిక్‌గా ఒకదానికొకటి హాని చేసుకోకుండా కొన్ని నైతిక విలువలూ, కట్టుబాట్లూ, సంప్రదాయాలూ, ఆచార వ్యవహారాలూ వంటివి నిర్దేశించబడ్డాయి.

ఇదో auto correction మెకానిజం. ఒక మనిషి దారి తప్పితే సమాజం అతన్ని నిలదీస్తుంది. ఒక వ్యవస్థ దారి తప్పితే ఓ మనిషి ఆ వ్యవస్థలోని మనుషులందర్నీ నిలదీస్తాడు. తప్పు చేస్తే.. చేసిన తప్పుకి గిల్ట్ ఫీల్ కావాలి.. తప్పుుని ఒప్పుకోవాలి, సరిచేసుకోవాలి, మళ్లీ సవ్యంగా నడుచుకోవాలి. ఇలా అందరం సిస్టమాటిక్‌గా నడుచుకున్నంత కాలం మనుషులూ, సమాజం చాలా ప్రశాంతంగా ఉండేవి. కానీ ఇప్పుడు తెలివితేటలు ఎక్కువయ్యాయి, మన లైఫ్ మనిష్టం అనే నైజం తలకెక్కింది. సో ఎవరికీ ప్రశాంతత మిగలట్లేదు.

ప్రశాంతత కోల్పోయిన సమాజాన్ని next levelలో స్థిమితంగా ఉండగలిగేలా మోటివేట్ చేసేది భక్తి, ఆధ్యాత్మికత. భక్తంటే భగవంతునిలో మమేకం అయిపోవడం. ఓ కొబ్బరికాయ కొట్టి, హారతి వెలిగించి క్షణకాలం పాటు చాలా పుణ్యం వచ్చేసిందని సంతృప్తికి గురై.. ఆ సంతృప్తి ద్వారా వచ్చిన పాజిటివ్ ఫీలింగ్‌నే ప్రశాంతత అనుకుని భ్రమపడి next second మళ్లీ ప్రపంచంలో అశాంతిగా కొట్టుకుపోవడం భక్తి కాదు.

భారతదేశం లాంటి ఆధ్యాత్మిక మూలాలు బలీయంగా ఉన్న దేశంలో దురదృష్టవశాత్తు కొన్ని తరాలుగా భక్తి అనేది తప్పుదోవ పట్టించబడింది. హిందూత్వాన్ని కాపాడుకునే ప్రయత్నంలో గుడులూ, గోపురాలూ, యాగాలూ, యజ్ఞాలూ వంటి మౌలికాంశాలపై పెట్టినంత శ్రద్ధ ఓ భక్తుడు ఏ మేరకు భగవంతుడితో తాదాత్మ్యం చెందగలుగుతున్నాడన్న దానిపై పెట్టలేకపోతున్నాం. గుడికెళ్లి ఓ కొబ్బరికాయ కొట్టొస్తే ఆరోజుకి భక్తి పని అయిపోయినట్లే! భోజనం చేసినంత ఈజీ పని భక్తి మారిపోయింది. సో మనిషిని ప్రశాంతంగా ఉంచడంలో ఆధ్యాత్మికతా నిస్సహాయంగానే మిగిలిపోతోంది. నేను వ్యక్తిగతంగా చాలా మంది పెద్దవాళ్లని చూస్తుంటాను. గుడికీ, పూజలకూ, భజనలకూ వెళ్లి ఎంత తమని తాము మర్చిపోయి ఎంత లీనమైపోతుంటారో! కానీ బయటకు వచ్చేసరికి అవే మానసికమైన బలహీనతలు.. పక్కింటి వాళ్ల గురించీ, బంధువుల గురించీ అవీ ఇవీ చెప్పుకుని మానసిక వైకల్యంలో బ్రతికేస్తుంటారు.

ఓ కుర్రాడు సినిమాకెళ్లి ఆ సినిమాలో లీనమైపోయి విజిల్స్ వేయడానికీ గుడికెళ్లి అక్కడ మ్యూజిక్‌కీ, అక్కడ ఉండే వాతావరణానికీ ట్యూన్ అయిపోవడానికీ పెద్దగా వ్యత్యాసం ఉండదు. గుడికెళ్తే మనల్ని మనం ఎలా మర్చిపోతామో.. మనకు సంతోషం కలిగించే ఏ పనిలో ఉన్నా అంతేలా మనల్ని మనం మర్చిపోతాం. నేను చెప్పొచ్చేదేమిటంటే భక్తి అంటే నిన్ను నువ్వు తాత్కాలికంగా మర్చిపోవడం కాదు గుడినీ, దేముడినీ ఆశ్రయించవలసింది. నిన్ను నువ్వు ఈ ప్రపంచం నుండి శాశ్వతంగా detach అయి ఉండే సంకల్పం ఉంటేనే భక్తి మార్గం ఎంచుకో.

మళ్లీ అసలు విషయానికి వస్తాను.. ఒక మనిషిని ప్రశాంతంగా ఉంచడంలో నైతిక విలువలూ, సిస్టమ్, భక్తీ ఏమీ పెద్దగా హెల్ప్ చెయ్యలేకపోతున్నాయి. కానీ ఒక్క అంశం బలంగా ఓ మనిషిని ప్రభావితం చెయ్యగలదని నేను నమ్ముతున్నాను. అది “తత్వం”. ఫిలాసఫీ. తత్వం బోధపడితే ప్రతీ మనస్సూ ఏ ఆధారం లేకుండానే స్థిమితపడుతుంది. సొసైటీతో డిటాచ్ అయి తనలోకి తాను చూసుకుంటుంది. తనని తాను అన్వేషించుకుంటుంది. అయితే ఫిలసాఫికల్ మైండ్‌సెట్ ఈ సమాజంలో గౌరవం కోల్పోయింది. తత్వాన్ని వైరాగ్యం అనేసుకుంటుంటారు.. పిచ్చి అనేసుకుంటారు.. ఏదో డిజప్పాయింట్‌మెంట్‌లో మాట్లాడే మాటలుగా సానుభూతి చూపిస్తారు. ఎవరెలా అర్థం చేసుకున్నా, మనల్ని ఎవరెలా స్వీకరించినా ఓ తాత్వికుడు ప్రపంచం కన్నా తనని తాను తెలుసుకోవడం మీదే దృష్టి నిలుపుతాడు. తననితాను తెలుసుకునే ఏ వ్యక్తీ సొసైటీకి హాని చెయ్యడు, పక్క వ్యక్తిని కష్టపెట్టడు, సిస్టమ్‌ని పాడు చెయ్యడు, సమాజంలో తాను చేయాల్సిన పనేదో తాను చేసుకుంటూ సమాంతరంగా తనని తాను అర్థం చేసుకుంటూ ఓ మునిలా సాగిపోతాడు.

అందుకే మనమూ, సమాజమూ ప్రశాంతంగా ఉండాలంటే ప్రతీ వ్యక్తికీ భక్తీ, ఇతరత్రా అంశాల కన్నా తత్వం బోధపడడం చాలా అవసరం అన్పిస్తుంటుంది చాలాసార్లు నాకు. ఫిలాసాఫికల్‌గా సొసైటీలోని మనుషులు మారితే, అంత పరిపక్వత రాగలిగితే అస్సలు అన్యాయాలూ, అక్రమామూ, ఒకర్నొకరు దోచుకోవడాల గురించి మాట్లాడుకోనవసరం లేదు. ఎవరి జీవితంలో వారు ప్రశాంతంగా బ్రతికేయొచ్చు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

ఎవరేంటన్నది కాదు.. మనమేంటి?

క్లారిటీ లేకపోతే జీవితంలో ఎంత struggle అవుతామో మనలో చాలామందికి తెలీదు..

అందరిలానే ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి కొన్నేళ్ల పాటు నేను డిఫెన్స్‌లో బ్రతికేశాను..

“ఎదుటి వ్యక్తి బిహేవియర్‌ని బట్టి నీ బిహేవియర్ మార్చుకుంటూ బ్రతకాలి” అంటూ డిఫెన్స్‌లో బ్రతికేలా గైడ్ చెయ్యడానికి సొసైటీ మనపై చూపించే శ్రద్ధ అస్సలు మనకంటూ మనం ఎలాంటి వ్యక్తిత్వంతో ఉండాలో గైడ్ చెయ్యడంలో ఫెయిలవుతోంది.

ఎప్పుడు చూసినా.. అవతలి మనిషి బిహేవియర్‌ని చూసి బాధపడడం.. భయపడడం.. ఇన్‌సెక్యూర్డ్ ఫీలవడం.. అగ్రెసివ్ అవడం.. అపార్థం చేసుకోవడం.. వీలైతే కసి తీర్చుకోవడం.. ఇలా ఎదుటి వ్యక్తిని గమనించడంలోనే మన సగం జీవితం అయిపోతోంది.

నావరకూ నేను దాదాపు పదేళ్ల క్రితం నుండి ఎదుటి వ్యక్తుల బిహేవియర్‌ని పట్టించుకోవడం మానేశాను. ఒకవేళ కొన్నిసార్లు ఎమోషనలైజ్ అయినా ఆ కొన్ని నిముషాలు అంతే. తర్వాత మళ్లీ నా స్టైల్ ఆఫ్ థింకింగ్‌లోకి వచ్చేయడమే… నేను చెయ్యగలిగినంత వరకూ అది ఎఫెక్షన్ గానీ, హెల్ప్ గానీ అవతలి వాళ్లకు చెయ్యడం, వదిలేయడం అంతే..!! ఇప్పుడు ప్రాణానికి హాయిగా ఉంది. మన లైఫ్‌ని మన స్టైల్‌లో బ్రతకాలి గానీ మనల్ని నిరంతరం శత్రువులు చుట్టుముట్టినట్లు ఇన్‌సెక్యూర్డ్‌గా బ్రతుకుతూ పోతే, కన్పించిన ప్రతీ వ్యక్తి గురించి అవసరానికి మించి ఎక్కువ ఆలోచించేసి వాళ్ల బిహేవియర్‌నీ, సైకాలజీనీ అర్థం చేసుకోవడానికి వ్యర్థ ప్రయత్నం చేస్తే అస్సలు మనకేం మిగులుతుంది జీవితం?

లైఫ్ అన్న తర్వాత కొన్నిసార్లు కొన్ని రిస్కులు ఉంటాయి. అలాగని లైఫంతా రిస్కులే అని ఓవర్‌గా రియాక్ట్ అయ్యేలా మనం సొసైటీని చేస్తున్నాం.. దాంతో ప్రతీ ఒక్కరూ ఎవరి shellలో వాళ్లు ముడుచుకుపోయి పిరికిగా బ్రతికేస్తూ పోతున్నారు.

ఫ్రీ బర్డ్‌లా ఉండడం అదృష్టం.. అది జీవితం.. మనం ఎవర్నీ అపార్థం చేసుకోకుండా ఉంటే మనల్నీ ఎవరూ అపార్థం చేసుకోరు. మనం ఒకళ్లని అపార్థం చేసుకుని… తద్వారా చేసే actions ఫలితంగానే వాళ్లూ మనల్ని అపార్థం చేసుకుంటున్నారన్న విషయం అర్థం చేసుకుంటే కనీసం ఇప్పటికైనా లైఫ్ హాపీగా ఉంటుంది.. ఎవరి లైఫ్ వాళ్లం సంతోషంగా ఉంటాం.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

దేవుడు.. దెయ్యం..

అందరం కలిసి చాలా సంతోషంగా బ్రతికేద్దాం అని ఈ ప్రపంచంలోకి వచ్చాం..

కానీ ఏమొచ్చిందో గానీ మనుషులు రకరకాల సాకులు చెప్పుకుంటూ ఒకరికొకరు దూరమవుతూ ఎవరి ప్రపంచంలో వాళ్లు గొప్పగా బ్రతికేస్తున్నామని భ్రమలో జీవితాన్ని తెల్లార్చుకుంటున్నారు.

“అతనిపై చాలా గౌరవం ఉండేది.. ఫలానా టైమ్‌లో అతను అలా రియాక్ట్ అవుతాడనుకోలేదు.. అప్పటివరకూ అతనిపై ఉన్న ఓపీనియన్ మొత్తం పోయింది..” – ఇది మనం ప్రతీ ఒక్కరికీ దూరం అవుతూ చెప్పుకునే ఓ కామన్ సాకు.

యెస్.. మనుషులు రకరకాల పరిస్థితుల్లో పెరిగి పెద్దవుతారు, రకరకాల ఎమోషన్లకి గురవుతారు, కొన్నిసార్లు మెచ్యూర్డ్‌గా ఉంటారు, కొన్నిసార్లు ఫూలిష్‌గా ఉంటారు.. ఆ మాత్రం జనాల్ని excuse చెయ్యకపోతే మీకు విజ్ఞత ఏం ఉన్నట్లు?

ప్రతీ మనిషికీ కొంత వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ ఉంటుంది.. వాళ్లు మన expectationsని బట్టే ఎప్పుడూ ప్రవర్తించరు. వాళ్లకు ఇంట్రెస్టులు, ప్రయారిటీలూ, బలహీనతలూ, లోపాలూ వాళ్లకంటూ ప్రత్యేకంగా ఉంటాయి. For example నేను ఈ క్షణం చాలా ఫూలిష్‌గా బిహేవ్ చేయొచ్చు.. అది నా బలహీనత. నా బలహీనతను అర్థం చేసుకునే మెచ్యూరిటీ మీకు ఉండాలి గానీ దాన్ని సాకుగా చూపిస్తూ నాకూ.. రేపు నాలాంటి ఎంతోమందికీ మీరు దూరమవుతూ పోతే జీవితంలో మనుషులంటూ మనకు ఎవరైనా మిగులుతారా?

మనం అనుకున్నవే జీవిత ప్రమాణాలు కాదు.. ఓ మనిషి మన అంచనాల ప్రకారం ప్రవర్తిస్తేనే, బ్రతుకుతుంటేనే సరైన వ్యక్తి అని కూడా కాదు. ఏ వ్యక్తికున్న అపరిమితమైన స్వేచ్ఛని ఆ వ్యక్తికి వదిలేస్తూ… ఆ వ్యక్తికి మానసికంగా దగ్గరవడం.. గుండెల్లో పెట్టుకోవడం నిజమైన మెచ్యూరిటీ. నిజమైన గొప్పదనం. అలా అర్థం చేసుకునే వాళ్లు దేవుళ్లు.

ఈ భూమ్మీద దేవుళ్లగా బ్రతుకుదాం… పనికిమాలిన కారణాలకు మనుషుల్ని దూరం చేసుకునే దెయ్యాల్లా మనమూ మారిపోతే ఎలా?

– నల్లమోతు శ్రీధర్

“మన కుర్రాళ్లే” మూవీ గురించి నా ప్రసంగం ఇక్కడ..


“మన కుర్రాళ్లే” ఆత్మీయ కలయికలో నా ప్రసంగం ఇది.. అక్టోబర్ 31న రిలీజ్ కాబోతున్న ఈ సినిమాని ఆన్ లైన్ లో http://www.manakurralle.com/ సైట్ లో వెంటనే టిక్కెట్లు బుక్ చేసుకోవచ్చు.

రొటీన్ సినిమాలతో విసుగెత్తిపోయిన వారిని ఖచ్చితంగా ఆకట్టుకునే ఈ సినిమా అస్సలు మిస్ అవకండి.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

శూన్యంలోంచి ఎదగండి…

అప్పటి వరకూ అక్కడ శూన్యం కన్పిస్తుంది…

ఉన్న ఫళంగా ఓ మనిషి ఆ శూన్యంలోంచి ఎదుగుతూ అందరి కళ్లల్లోకీ చేరుతుంటే ఏం జరుగుతోందో ఎవరికీ అర్థం కాదు. ఒక్కోరు ఎవరి మానసిక స్థితిని బట్టీ, వ్యక్తిత్వాన్ని బట్టీ ఒక్కోలా మాట్లాడేస్తుంటారు..

“ఏం ఎదిగిపోతున్నాడురా.. మనిషంటే ఇలా ఎదగాలి” అని కొందరు అబ్బురంగా చూస్తారు… కొందరు ఆ ఎదుగుదలని ఓర్చుకోలేక అస్సలేం తమకు పట్టనట్లు నటిస్తుంటారు. కానీ లోపల దహించివేస్తుంటుంది హృదయం.

మరికొందరు అరిచేతులు అడ్డుపెట్టి ఎదుగుదలని ఆపాలని చూస్తుంటారు. ఎవరి సంతోషాలు వారివి, ఎవరి భయాలు వారివి.. ఎవరి ఓర్వలేనితనం వాళ్లది.. వదిలేయండి.. అన్నీ వదిలేయండి.. మీ దృష్టిలో ఎదగడమొక్కటే లక్ష్యం కన్పించాలి.

ఎవరి మాటలో, రియాక్షన్లో, తిరస్కరణలో, నిష్టూరాలో, నిర్లక్ష్యాలో, చులకనలో ఏదీ మైండ్‌లో మోసుకు తిరగాల్సిన పనిలేదు. లక్ష్యం మీ కోసం వెయిట్ చేస్తోంది… ఇక్కడ చెత్త దగ్గర కూర్చుండిపోయి మైండ్‌ని డస్ట్‌బిన్ చేసుకోకండి.

మనుషులంతే… పాపం పిచ్చి వాళ్లు. రకరకాల బలహీనతలు. తాము కొన్ని బలహీనతలచే ప్రశాంతతను కోల్పోతున్నామనీ… నోరుపారేసుకుంటున్నామనీ.. దిగజారిపోతున్నామనీ గ్రహించే విజ్ఞత వాళ్లకు కరువవుతోంది. వాళ్లకే తెలీట్లేది వాళ్ల తలమీద ఏ రాక్షసి కూర్చుందో! ఇంకా వాళ్ల గురించి పట్టించుకుని.. వాళ్లు చూసే చూపులకూ, మాట్లాడే మాటలకూ ఎందుకు ఆగిపోతారు? ఎదుటి వ్యక్తి బలహీనతను అర్థం చేసుకుంటే మన మనస్సు అస్సలు గాయపడదు. వదిలేయడమే. మనది రాజమార్గం. రాయల్ మార్గం. దర్జాగా అనుకున్నది సాధించడమే.

జనాల కళ్లు బైర్లు కమ్మాలి… మీ ఎదుగుదల కళ్లల్లో ఇముడ్చుకోలేక! ఎదిగితే అంత కసిగా ఎదగాలి.. ఏదో ఈరోజు గడిచిపోయిందిలే అన్నట్లు ఉదాసీనంగా బ్రతికేయడం కాదు. కసి… కసి.. కసి.. ఒక్కటే మాట.. జీవితాంతం. ఈరోజు శూన్యం కన్పించొచ్చు.. కానీ రేపు ఆ శూన్యంలో మీరు నిలువెత్తు రూపంలా ఎదుగుతారు… మీ చుట్టూ వెలుగు ఉంటుంది.. జనాలుంటారు..!!

శరీరంలో బర్నింగ్ ఫైర్ ఉండాలి.. చాలామందికి పొట్టలో అగ్ని పుడుతుంది.. ఆకలి పుడుతుంది.. ఆ ఆకలి తినగానే చల్లారిపోతుంది. కానీ శరీరం మొత్తమూ, ఆలోచనల్లోనూ ఉండే బర్నింగ్ ఫైర్ అంత ఈజీలా చల్లారేది కాదు. నిరంతరం సాధిస్తూనే పోవాలి. యెస్.. మనమేం చెయ్యగలిగినా ఈ ఒక్కటే లైఫ్ ఉంది. Next జన్మ ఉంటుందో లేదో గ్యారెంటీ లేదు. సో ఏదైనా చేయాలనుకుంటే ఇప్పుడే.. ఈ క్షణమే.. నిద్రపోకపోయినా ఫర్లేదు.. రాత్రంతా మెలకువగా ఉన్నా నష్టం లేదు… ముందు ఆలోచించండి.. జనాలకు అర్థం కాని విధంగా అద్భుతంగా ఎలా ఎదిగిపోవాలో.. దానికి ఎంత హార్డ్ వర్క్ చెయ్యాలో అన్నీ ప్లాన్ చేసుకుని మొదలెట్టండి.

లైఫ్ ఎలాగోలా గడిపేసేది మాత్రం కాదు.. “నా లైఫ్ ఇలాగే ఉండాలి అనుకుంటున్నాను” అని ఎవరికి వాళ్లం డిఫైన్ చేసుకుని సాధించి తీరాల్చింది. ఆల్ ది బెస్ట్ ఫ్రెండ్స్!!

– నల్లమోతు శ్రీధర్

డెస్టినీ (విధి) అనేది అస్సలుందా?

మన లైఫ్‌లో ఏం జరిగినా దానికి కారణాలు విపరీతంగా అన్వేషిస్తాం.. ఏ కారణమూ సంతృప్తికరంగా అన్పించకపోతే.. “విధి రాత” అని సరిపెట్టుకుంటాం. ఏదో ఒకటి అనుకుని శాటిస్‌ఫై కావాలి కాబట్టి.. మనస్సుని స్థిమితపరుచుకోవాలి కాబట్టి.. ఎక్కువ ఆలోచించలేక బుర్ర వేడెక్కిపోతుంది కాబట్టి.. “అంతా విధిరాత” అనేసుకుని కళ్లు మూసుకుంటే కొంత స్వాంతన దొరుకుతుంది.

ఈ “విధి”ని నమ్ముకోవడమే జీవితాల్ని చాలా నిస్సహాయంగా చేస్తోంది. ఓ పరిస్థితిని ఎదుర్కోలేక సత్తువంతా హరించుకుపోయి కూర్చుండిపోతే “మనం చెయ్యగలిగిందంతా చేశాం.. మన చేతిలో ఏదీ లేదు.. విధిరాత ఎలా ఉందో అలా జరిగిపోతోంది” అనే కంక్లూజన్‌కి వచ్చేస్తున్నాం. నిస్సహాయత నుండి వస్తున్న మాటలు అవి. ఇంకాస్త ఫిజికల్, మెంటల్ రిసోర్సెస్ మిగిలి ఉంటే మనం ఇంకా ఫైట్ చేసే వాళ్లమే.. కానీ మన సత్తువ అయిపోయింది కాబట్టి ఇలా ఆగిపోతున్నాం.

నాకు అవగాహన ఏర్పడిన మేరకు “విధి” అనేది ఏదీ మనకు భగవంతుడు నిర్దేశించలేదు… నుదుటన రాయలేదు. అలాగని భగవత్‌శక్తి లేదనీ కాదు. భగవంతుడు ఉన్నాడు.

ఇక్కడ పరిస్థితి ఎలా తయారైందంటే.. మనకు భగవంతుడిపై నమ్మకం ఉంది కాబట్టి… ఓ మతమూ, దానికి బలం చేకూర్చే రామాయణ, మహాభారతాల లాంటి ఇతిహాసాలూ.. ఆచార వ్యవహారాలూ, పూజలు, ఆలయ దర్శనం వంటివన్నీ పాటిస్తున్నాం. అలాగే కర్మలూ, వాటి ఫలితాలూ, విధీ, దాని క్రూరత్వం వంటివన్నీ కూడా నమ్మేస్తున్నాం. నిరంతరం లౌకిక జీవితంలో కొట్టుకుపోయే మనల్ని భగవంతునితో అనుసంధానం చెయ్యడానికి ఉద్దేశించబడి ఏర్పాట్లివి. వీటి ప్రధానమైన ఉద్దేశం ఏమాత్రం ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం లేని వ్యక్తినైనా భగవంతునికి చేరువ చెయ్యడం. బట్ ఈ తతంగం అంతా ఈరోజు భక్తి పేరిట మూఢత్వంలో మగ్గిపోయేలా చేస్తోంది. యెస్.. భగవంతునితో ఎవరికీ మానసికమైన అనుబంధం లేదు. రకరకాల భౌతిక వ్యామోహాల్లో కొట్టుకుపోతూ ఏ గుడికో వెళ్లి, ఏ వ్రతమో చేసి.. పాప ప్రక్షాళనా, పుణ్య సముపార్జనా చేసుకునే ఓ తరహా మూర్ఖత్వమే మిగిలిపోయింది.

మంచి ఉద్దేశంతో ఏర్పాటు చెయ్యబడిన ఈ మతమూ, ఇతరత్రా అంశాలన్నీ ఇలా అసలైన ఉద్దేశాల్ని కోల్పోయి పైపై ఆర్భాటాలుగానే మిగిలిపోయిన రోజుల్లో.. మనకు జీవితంలో ఏర్పడే ప్రతీ కష్టానికీ తగిన కారణం దొరకనప్పుడు నిందించడానికి మనకు మనం చేసుకున్న ఏర్పాటు “విధి” అనే మాట. “విధి” అనేది ఏదీ లేదు అని ఇప్పుడు నేను అంటున్న మాటలతో చాలామంది విభేధించే అవకాశముంది. “విధి” అనేది ఉందని వాదించడానికీ వందల examples కూడా రెడీగా ఉంటాయి ప్రతీ ఒక్కరి లైఫ్‌లో! ఇంతగా “విధి” అనేది ఉందని మనం నమ్మడానికి కారణం తరాల తరబడి అది మన ఆలోచనావిధానంలో బలంగా నాటుకుపోవడం!

భగవంతుడు నిజంగానే మనకంటూ కొన్ని తలరాతలు రాయలేదు. స్వేచ్ఛగా జీవించడానికి మనం ఈ లైఫ్‌లోకి వచ్చాం. కిచెన్‌లో ఒక రోజు వంట బాగా కుదురుతుంది… మరో రోజు వంట దరిద్రంగా ఉంటుంది. అదే విధంగా లైఫ్‌లోకి వచ్చిన కొన్ని కోట్ల మందికి రకరకాల కాంబినేషన్లలో రకరకాల జీవితానుభవాలు ఏర్పడుతూ ఉన్నాయి. వాటికి ప్రామాణికమైన కారణాలున్నాయి.. కొద్దిగా ఓ deep వేవ్‌లెంగ్త్‌తో పరిశీలించగలిగితే! అయితే మనుషుల ఆలోచన ఫ్రీక్వెన్సీ బయట సోషల్ పొల్యూషన్‌లో పదును కోల్పోయి ఉండడం వల్ల ఓ స్థాయికి మించి చొచ్చుకుపోలేదు. దాంతో మనకు చాలా విషయాలకు కారణాలు అర్థం కావు. సో విధిని నమ్మేస్తాం.

ఒక్కసారి ఆలోచించండి.. మీకంటూ భగవంతుడు చాలా అద్భుతమైన మానవ జన్మని ఇచ్చాడు… మీకు ఎలాంటి నుదటి రాతలూ రాయలేదు.. మీ జీవితంలో ఏం జరుగుతున్నా మీ చేతిలోనే, మీ చేతలతోనే జరుగుతోంది. ఉన్నదల్లా పాజిటివ్, నెగిటివ్ వైబ్రేషన్లు మాత్రమే. ఓ అల ఎగిసిపడుతుందీ, విరిగిపడుతుందీ..

ఈ రెండు phases మాత్రమే మనం ప్రతీ క్షణం ఎదుర్కొంటున్న మానసిక స్థితి. ఆ మానసిక స్థితి నుండే సంఘటనలు జరుగుతున్నాయి.. ఆ సంఘటనల్లో మనం ఒక్కోసారి ఒక్కోలా ప్రవర్తిస్తున్నాం, వాటికి మరికొన్ని ప్రతిస్పందనలు వస్తున్నాయి. సో ఈ మొత్తం వ్యవహారంలో మనకు కన్‌ఫ్యూజన్ వచ్చినప్పుడల్లా మనం “విధి” అనే దాన్ని గుర్తు చేసుకోవడం ఆపేసి.. కాసేపు మనస్సుని ప్రశాంతంగా ఉంచుకుని.. మనస్సులోకి తొంగి చూసుకుని.. సెల్ఫ్ ప్యూరిఫై చేసుకుని.. నిశితంగా గమనిస్తే ప్రతీ సంఘటనకూ ఓ సహేతుకమైన కారణం ఖచ్చితంగా గోచరిస్తుంది.

పూర్వ జన్మ కర్మలూ, వాటి ఫలితాలూ, ఆ ఫలితాల ఆధారంగా ప్రస్తుతం మనం జీవిస్తున్న జీవితమూ “విధి”లా లిఖించబడిందన్న ఆలోచనా, ఈ జన్మలో చేసే కర్మల ద్వారా భవిష్యత్ ఆధారపడి ఉంటుంది అనే భావజాలమూ నేనూ చాలా బలంగా నమ్మాను.. కానీ మెల్లగా జీవితం స్పష్టపడుతూ వస్తోంది. మనిషి తనను తాను తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో ఇలాంటివి ఏదో రూపేణా స్పష్టపడుతూ వస్తుంటాయి. అలాంటి స్పష్టతే నాకూ ఏర్పడుతోంది.

మనం ఈరోజు మంచి చేస్తే స్వర్గానికి వెళతాం.. చెడు చేస్తే నరకానికి వెళతాం.. వంటి నమ్మకాలూ.. ఈ జన్మలో ఎంత మంచి చేసినా ఇన్ని కష్టాలు పడుతున్నామే.. భగవంతుడు మనల్నెందుకు కరుణించట్లేదు.. వచ్చే జన్మలోనైనా ఈ పుణ్యాల ఫలితం ఉంటుందా.. అన్న నిష్టూరాల మధ్య మనం బంధీలమైపోయాం.

నిజమే మంచి చేస్తే మంచే జరుగుతుంది. కారణం మంచి అనేది ఓ పాజిటివ్ వైబ్రేషన్. పాజిటివ్‌గా బ్రెయిన్స్‌ని కదిలిస్తుంది. సో మన చుట్టూ ఓ పాజిటివ్ వలయం ఏర్పడుతుంది.

మన పాప పుణ్యాలను బట్టి విధి ఉండదు. భగవంతుడు శిక్షించబోవట్లేదు. “మరి అలాంటప్పుడు తప్పు చేసే వాళ్లకు శిక్షే లేదా” అని మంచి చేసేవాళ్లంతా వాపోవచ్చు. శిక్ష ఖచ్చితంగా ఉంటుంది. అది విధి వల్ల కాదు. చెడు ఎప్పుడూ ఆ మనిషిని అప్పటికప్పుడే దహిస్తుంది.. ఏదో రూపేణా! చాలామంది ఇతరుల్ని బాధపెట్టే వాళ్లూ, చెడు చేసేవాళ్లూ సంతోషంగా ఉన్నారని మనం భావిస్తున్నాం. వాళ్లు ఎంత దారుణంగా మనఃశాంతిని కోల్పోయారో మనం గమనించం. వాళ్ల ఆరోగ్యాలు మొదలుకుని కుటుంబాల వరకూ రకరకాల సమస్యలతో సతమతం అవుతుంటాయి. అన్నీ బాగున్నాయని మనకు పైకి కన్పిస్తున్నా… వాళ్ల మనస్సులో ఏదో వెలితి దహించి వేస్తూనే ఉంటుంది. ఇది సత్యం. అలాగే ఇది “విధిరాత” వల్ల ఏర్పడే కర్మసిద్ధాంతపు చర్య కాదు. మంచీ చెడూ అనేవి మనం మాట్లాడుకునేటంత సరళమైన పదాలు కాదు. ప్రతీ మంచికీ వందల angles ఉంటాయి, ప్రతీ చెడుకూ వందల angles ఉంటాయి. వాటి వాటి శక్తిని బట్టి అవి ఖచ్చితంగా ప్రతీ ఒక్కరికీ ఏదో రకమైన ప్రభావాన్ని చూపిస్తూనే ఉంటాయి.

సో స్వేచ్ఛగా బ్రతకొచ్చు మనం. ముఖ్యంగా మన మనస్సులకు “విధిరాత” అని వేసుకున్న సంకెళ్లని తెంచుకుంటే.. మనస్సుని స్వచ్ఛంగా పెట్టుకుంటే ఇప్పుడు మనం జీవిస్తున్న జీవితాల కన్నా అద్భుతమైన జీవితాల్ని చవిచూడొచ్చు. మీ జీవితం unconditionalగా మీ చేతిలో ఉంటే దాన్ని ఆనందంలో ముంచెత్తుకుంటారో, బాధల్లో మునిగిపోయేలా చేసుకుంటారో మీరే ఆలోచించుకోండి.

చివరిగా ఒక్క మాట.. “విధి” అనేది లేదు అని నేను అన్నంత మాత్రాన భగవంతుడుని కాదనడం కాదు. భగవంతుడు ఎప్పుడూ ఉంటాడు. కొన్ని విషయాల్ని భగవంతునితో ముడిపెట్టడం సమజసం కాదు.

– నల్లమోతు శ్రీధర్

Pages:1234567...25»