మీరు స్వేచ్ఛాజీవులేనా?
ఏ హృదయం అయితే తన అశాంతిని, అక్కసుని మరో హృదయంపైకి వెదజల్లాలని ప్రయత్నించదో అలాంటి హృదయాన్ని కలిగి ఉండడానికి మించిన అదృష్టం మరొకటి లేదని భావిస్తాను నేను.
ఏ తారుమారైన అంచనానో, మరో అసంతృప్తో, లేదా మనం ఊహల ద్వారా సృష్టించుకునే అపార్థాల మాయల ముసుగో.. మనల్ని స్థిమితంగా ఉండనీయక మాటల ద్వారానో, చేతల ద్వారానో మన అల్పత్వాన్ని ప్రదర్శించ ప్రయత్నిస్తుంది.
ఏ మనిషి సాన్నిహిత్యం అంచనాలకు లోబడదో.. ఏ మనిషి మనం ఎలా ప్రవర్తించినా.. "నువ్వెందుకు ఇలా ప్రవర్తించావని" మన వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛలోకి ప్రవేశించి ప్రశ్నించరో వారిని అమితంగా ఇష్టపడతాం మనం.
"నీ నుండి నాకేం అక్కర్లేదు.. ఓ మంచి స్నేహం చాలు" అన్న కొద్దిపాటి స్వార్థం కూడా లేని స్వభావం మనలో ప్రస్ఫుటంగా కన్పిస్తే స్నేహ హస్తాన్ని చాచని వారెవరుంటారు?
అలా అన్ కండిషనల్ స్నేహంలో కూడా.. మనం ఎదుటి వ్యక్తిని అనవసర ప్రమేయంతో చీటికీ మాటికీ సరిచేయాలని ప్రయత్నిస్తే ఆ అనవసర జోక్యాన్ని తట్టుకోలేక దూరమవ్వని వారు మాత్రం అరుదే!
మన అనుకున్న మనిషిపై మనకు తెలియకుండానే మనం పెత్తనం చెలాయించేస్తుంటాం. మనిషి అనుకున్న టైమ్ కి రాకపోయినా, ఫోన్ చేయకపోయినా, కలవకపోయినా, మనం చెప్పినట్లు ప్రవర్తించకపోయినా, మన నిర్ణయాలు పాటించకపోయినా.. అన్నింటికీ నొచ్చుకుంటూనే ఉంటాం.
ఆ అసంతృప్తిని చల్చారక మనం అభిమానించే హృదయాలపైకీ పదునైన కత్తుల్ని మాటల రూపంలోనో, ఛేష్టల రూపంలోనో దూస్తూనే ఉంటాం.
ఎవ్వరూ మనవారు కారు! ఎవరి ప్రపంచం వారిది. ఓ వ్యక్తితో మనకు అనుబంధం ఏర్పడిదంటే అది ఏదో కార్యం నెరవేరడానికైనా అయి ఉండాలి, ఆ కార్యమేమిటన్నది ఈ క్షణం అర్థం కాకపోయినా ఎప్పుడోసారి దాని పర్యవసానం నిరూపితం అవుతూనే ఉంటుంది. ఒక్కోసారి మనం మన జీవితంలో పలువురు మనుషులతో ఎందుకు కలిసి బ్రతుకుతున్నామో జీవితాంతం ఆలోచించినా అర్థం కాకపోవచ్చు.
"నేను ఫలానా వ్యక్తికి ఉపయోగపడుతున్నాను… ఫలానా వ్యక్తి వల్ల నాకెలాంటి ఉపయోగం లేదు" అనే ఆలోచనలు కొందరిలో పుడుతుంటాయి. 
ఆ మాటకే వస్తే ఎవరికీ ఉపయోగపడని జీవితం ఎందుకు? సాటి మనిషికి అవసరంలో ఉపయోగపడడానికి మించిన తృప్తి ఏముంటుంది?
ఓ చిన్న సాయం చేసినంత మాత్రాన, కొంత ఆత్మీయంగా ఉన్నంత మాత్రాన ఆ మనుషులపై అంచనాలు పెంచుకుని వారు ప్రతీదీ మనకు అనుగుణంగా ప్రవర్తించాలని కోరుకోవడం సరైనది కాదు.
ఓ కేంద్రక స్థానంలో కూర్చుని.. నా చుట్టూ ఉన్న మనుషుల్నినా జ్ఞానేంద్రియాలతో స్పృశించ ప్రయత్నిస్తే ఎవరి నుండీ ఎటువంటి ఎక్కుపెట్టబడిన విల్లులూ నా వైపు సంధించబడి లేకపోతే నన్ను నేను స్వేచ్ఛాజీవిగా భావిస్తాను నేను! అప్పుడే ఆ మనుషులందరితోనూ నా అనుబంధం సంతోషంగా కొనసాగుతుంది. నాకే కాదు మనందరికీ వర్తించే సూత్రమిదే! మన హృదయాలు ప్రేమతో వశం చేసుకోబడి ఉండాలి కానీ ద్వేషంతో ఛిధ్రం చేయబడడం కోసం విల్లులు ఎక్కుబెట్టబడి ఉంటే దానికి మించిన నరకం ఏముంటుంది?
- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్
ఇదీ తల్లి మనస్సు..
ప్రతీ ఏటా మే 2వ ఆదివారం అంతర్జాతీయంగా మదర్స్ డే జరుపుకుంటారు. 2011లో సరిగ్గా ఇదే రోజు (మే 
మదర్స్ డే సెలబ్రేట్ చేసుకున్నారు.
స్వంత తల్లే కానవసరం లేదు.. తల్లి మనస్సు ప్రతీ ఆడదానిలోనూ ఉంటుందని లాస్ట్ ఇయర్ ఇదే మే 8న సాయంత్రం ఏక్సిడెంట్ అయితే మధ్యాహ్నం సమయం ఓ మంచి ఫ్రెండ్ నిరూపించారు.
విజయవాడ Rainbow FMలో RJ కళ చాలా మంచి ఫ్రెండ్ నాకు. హైద్రాబాద్ ఎప్పుడు వచ్చినా ఇంటికి వస్తూ పోతుంటారు. నా సున్నితమైన మనస్సు తనకి తెలుసు.
నేను టెన్త్ క్లాస్ లో ఉన్నప్పుడే మా అమ్మ సుమతి గారు చనిపోయారు. మదర్స్ డే రోజు నేను ఆ లోటు ఫీల్ అవుతున్నాననుకుని.. RJ కళ చాలా బిజీగా ఉండి కూడా ఓ అరగంట సేపు ఫోన్ చేసి.. "బాబూ ఎలా ఉన్నావ్? వేళకు తింటున్నావా.." అంటూ రకరకాల కబుర్లు చెప్తూ ఎంత అటాచ్డ్ గా మాట్లాడారంటే.. "అమ్మంటే ఇలాగే భరోసానిస్తుంది కాబోలన్న" నాకు అప్పటివరకూ రుచి తెలియని నమ్మకం కలిగేలా మాట్లాడారు.
ఇవ్వాళ రేపు బిజీ లైఫ్ ల్లో సాటి మనిషి పట్ల అంత concern ఎవరం చూపించగలుగుతున్నాం? వారు జీవితంలో ఏం కోల్పోయారో గుర్తుపెట్టుకుని.. ఆ లోటు తెలియకుండా ప్రవర్తించాలన్న అలాంటి ఊహ ఎందరికి వస్తుంది? ఎవరి జీవితాలు వారివి.. ఎవరి విజయాలు వారివి. ఇలాంటి మనుషుల్నీ, ఇలాంటి మానవతా విలువల్నీ, పాజిటివ్ వైబ్రేషన్స్ నీ నేను చూడాలనుకుంటున్నదీ! అందుకే చీటికీ మాటికీ చెప్తూనే ఉంటున్నాను.. FB వంటి సోషల్ నెట్ వర్కింగ్ ల ద్వారా మనుషులపై, వ్యవస్థలపై విషాలు చిమ్మకండి… మానవత్వం, మనుషులపై నమ్మకాలు పెంచేలా ప్రవర్తిద్దాం అని!
- నల్లమోతు శ్రీధర్
Read Moreధైర్యాన్ని నింపుకుందాం.. (నా పునర్జన్మకి సరిగ్గా ఏడాది)
మొహంలో నెత్తురుచుక్క లేని ఫీలింగ్ కి ఎప్పుడైనా గురయ్యారా?
రాయడమే ప్రపంచంగా బ్రతుకుతున్న వ్యక్తి చేయి ఉన్న ఫళంగా అచేతనమైతే ఆ బాధ ఎంత మెలిపెడుతుందో ఎవరి ఊహకూ అందదు.
సరిగ్గా ఏడాది క్రితం నేను ఈ స్థితిని అనుభవించాను. 15 సంవత్సరాలు.. తెలుగు వారందరికీ టెక్నాలజీ పంచడమే లక్ష్యంగా నా వ్యక్తిగత కెరీర్ నీ, అభివృద్ధినీ విస్మరించి చిత్తశుద్ధిగా పనిచేసుకుంటూ పోతున్న తరుణంలో.. ఏడాది క్రితం(మే 8, 2011) రోడ్ యాక్సిడెంట్ లో మణికట్టుకు అతి కీలకమైన ఫ్రాక్చర్ అయి సర్జరీ చేసినా 50% కూడా ఛాన్సెస్ ఉండవని ఒకరు కాదు.. ఇద్దరు డాక్టర్లు క్లియర్ గా చెప్పినప్పుడు కొన్ని క్షణాలు మొహంలో నెత్తుటి చుక్క మాయమైంది.
ఒక మేగజైన్ అంటే అన్ని ఇతర పత్రికల్లాగే రాసేవారు కొందరూ, సబ్ ఎడిటర్లు కొందరు, ప్రూఫ్ రీడర్లు కొందరు, ఎడిటర్.. ఇలా ఎంతోమంది స్టాఫ్ ఉంటారనుకుంటారు చాలామంది.
"కంప్యూటర్ ఎరా"ని 2001 నుండి ఒక్కడినే రూపొందిస్తూ వస్తున్నాను. విడిగా పేపర్ పై రాసేది ఏదీ ఉండదు. రెండు చేతులతో టైప్ చేసుకుంటూ, అవసరం అయిన చోట ఫొటోలు పెట్టుకుంటూ వెళ్లడమే. టైప్ చేసేటప్పుడు తప్పులు దొర్లకుండా ప్రూఫ్ రీడింగ్ పనీ చూసుకోవలసిందే.
అలా 10 ఏళ్లకు పైగా ఒంటిచేత్తో నిర్వహించబడి 23 వేల మంది పాఠకుల అభిమానం చూరగొన్న పత్రిక పరిస్థితి ఏమిటి అన్న బాధ అపోలో హాస్పిటల్ లో డాక్టర్ కన్సల్టేషన్ పూర్తయ్యాక కాంపౌండ్ లో తిరుగుతున్నప్పుడు తెలీకుండానే కళ్లల్లో నీళ్లు తెప్పించింది.
నలుగురు ఫ్రెండ్స్.. ఫోన్ చేస్తూ "శ్రీధర్ నీకు ఏమీ కాదు.. నువ్వు బ్రహ్మాంఢంగా మళ్లీ మేగజైన్ రాయగలవు, అంతా నార్మల్ అవుతుంది" అని థైర్యం చెప్తుంటే ఆ ఇంతలావు వాచిపోయిన మణికట్టుని తడుముకుంటూ ప్రాణం గొంతులోకి కూరుకుపోతుంటే బలవంతంగా నవ్విన నవ్వు ఇప్పటికీ గుర్తే.
నాకు ఆపద వచ్చిందని ఆ క్షణం నిజ్జంగా నాకు ఏమాత్రం బాధ లేదు. నా బాధల్లా "నేను ఇంకా టైప్ చెయ్యలేనా.. ఒంటిచేత్తో తెలుగు మేగజైన్ ప్రిపేర్ చేయడం కష్టం కదా" అన్నదే. ఇంగ్లీష్ అయితే ఎలాగోలా ఒంటి చేత్తో అయినా టైప్ చేయొచ్చు. తెలుగు టైప్ చేయాలంటే ఒక అక్షరానికి 2-3 కీలను ప్రెస్ చేయాలి. కొన్ని ఎడమ వైప ఉంటాయి, కొన్ని కుడి వైపు ఉంటాయి.
హాస్పిటల్ లో అడ్మిట్ అవడమూ, మరుసటి రోజు సర్జరీ.. రాత్రంతా ఆలోచించడం వల్ల అప్పటికి మనసు రాటుదేలిపోవడమూ.. చాలా కూల్ గా నవ్వుతూ ఆపరేషన్ థియేటర్ కి వెళ్లడమూ.. "శ్రీధర్ నీకు ఎనస్తీషియా ఇవ్వబోతున్నాను.. గట్టిగా బ్రీత్ తీసుకో" అని డాక్టర్ చెప్పడమూ ఇప్పటికీ చాలా బాగా గుర్తుండిపోయాయి. మెలకువ వచ్చేసరికి రికవరీ రూమ్ లో ఇతర పేషెంట్ల మధ్య కుదేయబడి ఉన్నా. చెయ్యి బరువుగా ఉంది. పిండి కట్టు.. తడిగా ఉండడం వల్ల ఓ 10 కేజీల బరువు నా చేతిని గుంజుతున్న ఫీలింగ్..
3 నెలలు అదే కట్టు మీద ఉండాలి. డిశ్చార్జ్ అయి ఇంటికి వచ్చాను. ఓపిక రాగానే సిస్టమ్ మీద కూర్చున్నాను. ఒంటిచేత్తో తెలుగులో టైప్ చేయడం అప్పటి నా లక్ష్యం. రెండు చేతులకు అలవాటైన అక్షరాల్ని మైండ్ మాపింగ్ తో ఒంటి చేత్తో ప్రాక్టీస్ చేయడం చాలా కష్టమైంది. కానీ సాధించాను. 3 నెలలు తెలుగు ఒంటిచేత్తోనే టైప్ చేశాను.
అలాగే రోజుకో వీడియో చొప్పున 3 నెలలకు 90 టెక్నికల్ వీడియోలు తయారు చేశాను. ప్రతీ 15 రోజులకూ డాక్టర్ దగ్గరకు వెళితే ఎక్స్ రేలో ప్రోగ్రెస్ తెలిసేది కాదు. "ఇంకా ఏమీ తెలియట్లేదు.. కొన్నాళ్లు ఆగి చూద్దాం" అని డాక్టర్ ప్రతీసారీ చెప్తుంటే అది పెద్ద మెంటల్ టెన్షన్. నా మణికట్టు నార్మల్ అవుతుందా లేదా అని!
ఆగస్ట్ 10, 2011న కట్టు విప్పదీశారు. మణికట్టు రాయిలా ఉంది. ఎటూ కదలడం లేదు. చాలా నొప్పిగా ఉంది. రిస్ట్ బెండ్ అవక కీబోర్డ్ పై వేళ్లు సరిగ్గా టచ్ అయ్యేవి కాదు. అయినా మూర్ఖంగా టైప్ చేయడం మొదలెట్టాను.
ఇదంతా ఓ ఎత్తయితే ఆ 3 నెలలు నా జీవితంలో మర్చిపోలేని రోజులు. హాపీగా, సాఫీగా టైమ్ పాస్ గా గడిపేది కాదు జీవితం అన్నది అర్థమైన రోజులవి.
మనలో చాలామందిమి ఏదో బ్రతకాలి కదా అని బ్రతుకుతూ ఉంటాం. ఏరోజు ఏమవుతుందో తెలీదు. నాకు అంత కీలకమైన ఫ్రాక్చర్ అవుతుందని నేను కల కూడా కనలేదు. అదృష్టమేమిటంటే నేను బండి మీద నుండి పడిన లొకేషన్ చాలా ప్రమాదకరమైనది. ఎప్పుడూ హెవీ వెహికల్స్ ఫ్లోటింగ్ లో వస్తుంటాయి. నా వెనుక ఏ బస్ వచ్చి, లారీ వచ్చి స్పీడ్ కంట్రోల్ చేసుకోలేకపోయినా నేను మిగిలి ఉండే వాడిని కాదు. చిన్న చిన్నవి సాధించగానే అదంతా మన గొప్పని విర్రవీగిపోతాం. మనదేం లేదు. 100% మనం ఈ లోకంలో ఉండాలా లేదా అన్నది ఛాయిస్సే.
అది అర్థమైన రోజు నుండి రేపు ఉండదు అన్న ఫీలింగ్ తోనే పనిచేయడం మొదలెట్టాను. అందుకే నా నుండి చీటికీ మాటికీ అప్ డేట్లు వస్తాయి, ఏదో ఒక ఏక్టివిటీ చేస్తుంటాను. బోర్ కొట్టే వాళ్లకు కొడుతుంది, ఉపయోగించుకునే వాళ్లు ఉపయోగించుకుంటారు. జీవితం విలువ, ఈ క్షణం మనం బ్రతికున్నామంటే ఆ క్షణపు విలువా నాకు ఖచ్చితంగా తెలుసు.
మొన్న నాగబాబు గారు యాక్సిడెంట్ లో కాలు పోగొట్టుకున్న తర్వాత ఆయన ఇంటికి డిశ్చార్జ్ అయి వచ్చాక ఫోన్ చేశారు. "మీకు రిస్ట్ సర్జరీ అయినప్పుడు మీరు వీడియోలు చేయడం, టైప్ చేయడం చూశా కదా సర్, నాకు ఆ ఇన్ స్పిరేషన్ చాలదా" అని ఆయన అన్న మాట ఒక్కటి చాలు నేను ఒకరికైనా ఇన్ స్పిరేషన్ గా నిలిచానన్న సంతోషం కలగడానికి!
లైఫ్ ఇలాగే ఉంటుంది.. we have to accept everything.. we must mould ourselves according to the situations.. ఎన్నాళ్లని బాధపడతాం?
అలాగే ఎన్నాళ్లని బద్ధకంగా పనీపాటా లేకుండా మనకు ఈ జీవితం ఎందుకుందో గ్రహించకుండా కాలం వెళ్లదీస్తాం?
అందరూ బర్త్ డేలు బాగా గుర్తుంచుకుంటారు. నాకు ఈ మే 8 ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోతుంది.. నన్ను నాకు నచ్చేలా నిరూపించిన దశ అది.
చివరిగా ఒక్కమాట.. ఇదంగా గొప్పకోసమో, ఎవరి మెప్పు కోసమో రాయట్లేదు. ఆ మెంటల్ స్టేట్ ఎప్పుడో దాటేశాను. ఇలాంటి లైఫ్ లెసన్స్ ఎవరికైనా ఉపయోగపడతాయన్న ఆశ అంతే.
ధన్యవాదాలు.
- నల్లమోతు శ్రీధర్
Read Moreఈ మనస్సేనా మనం కోరుకున్నది? (మే 2012 కంప్యూటర్ ఎరా ఎడిటోరియల్)
మనసుని తడిమి చూడాలని.. ఆ మనసులో స్థిరపడిపోవాలనీ విశ్వప్రయత్నాలూ చేస్తాం. ఆ మనసులో స్థానం దక్కించుకున్న క్షణం ఏదో తెలీని వెలితి వెంటాడడం మొదలవుతుంది. ‘ఈ మాత్రం దానికా ఇంతగా తాపత్రయపడింది’ అన్న భావనా నిరాసక్తతకు గురిచేస్తుంది. మనం వేచి ఉండడాన్నీ, ఉవ్విళ్లూరడాన్నీ ఆస్వాదించినంతగా అదే ఎదురుచూపు వాస్తవంగా మారిన క్షణాన్ని అణువణువూ ఆనందంతో నింపుకోలేం.
ఆత్మీయమైన మనిషిని కలవాలని, ఎన్నో ఊసులు పంచుకోవాలనీ అనుకున్నప్పటి ఊహలు.. అలా కలిశాక మాటలుగా మారక మూగబోతాయి. మనం అభిమానించిన వ్యక్తీ, మారలేదు.. వారి పట్ల మన ఆత్మీయతా మారలేదు. కానీ అగాధమంత శూన్యత ఆవరించేసి పొడిపొడి మాటలతో, ఎదుటి మనిషి కంట్లో మనల్ని వెదుక్కునే గందరగోళపు చూపులతో క్షణాల్ని యుగాలుగా గడిపేస్తాం.
మనకు తెలుసు.. మనం అలా కాదని ఉండదలుచుకున్నది! కానీ ఏమీ చెయ్యలేని నిస్సహాయత. మనిషి కళ్ల ముందు మాయమయ్యాక మళ్లీ మనల్ని మనం నిందించుకుంటూనే ఉంటాం.. ‘ఈ క్షణం కోసం ఎదురుచూసి ఇలాగా ప్రవర్తించేది’ అని! ఇక్కడ మన జీవితంలోని ప్రతీ అనుబంధానికీ ఈ పరిస్థితి వర్తిస్తుంది. ఎదుటి వ్యక్తి మనకు ఎలా ఆత్మీయులు అన్నది పక్కనబెడితే.. బాగా నచ్చిన ఏ వ్యక్తి విషయంలో అయినా మనం ఇలాగే ప్రవర్తిస్తాం.
ఓ మనిషి చుట్టూ తిరుగాడే ఆలోచనల్ని ప్రేమించినంతగా భౌతికంగా ఆ మనిషిని ప్రేమించమేమో! ఏ అనుబంధమైనా కానీయండి.. ‘అవతలి వ్యక్తి మన వ్యక్తి’ అనే ఆలోచన తెలీని వ్యామోహాన్ని పెంచుతుంది. ఎంతగా ఆ మనిషి గురించి ఆలోచిస్తామో అంతగా ఆ వ్యామోహం పెరిగిపోతుంది. ఆ మనిషి పట్ల వ్యామోహం ఆలోచనల్లో తిరుగాడుతున్న స్థితికీ.. అదే మనిషి భౌతికంగా దగ్గరగా ఉండే స్థితికీ మధ్య సారూప్యమే ఉండదు.
మన ఆలోచనలు అన్నీ ఎదుటి మనిషి మనస్సుని తడిమి చూసే ప్రయత్నం చేస్తాయి.. అదే మనిషి భౌతిక రూపం ఆ మనిషి మనస్సుతో సరిపోలినట్లు అన్పించక సందేహపపడతాం. ‘మన మనసులో ఉన్న మనిషి ఈ దేహంలో ఉన్న మనిషీ ఒక్కరేనా’ అన్న సంధిగ్ధతకి లోనవుతాం.
మన చుట్టూ తిరుగాడే మనుషుల భౌతిక రూపాలకూ, వారి మానసిక స్థితులకూ అస్సలు పోలికే దొరక్క గందరగోళానికి లోనయ్యే ప్రాణాలెన్నో! మనస్సు మనస్సుతోనే సావాసం చేస్తుంది. కానీ భౌతికంగా మాత్రం కలిసి దగ్గరగా గడిపేది దేహాలే. ఆ దేహాల్లో మనం సావాసం చేస్తున్న మనస్సు ఆనవాళ్లు పట్టుకోలేక మనిషికి మానసికంగానూ దూరమయ్యే అభాగ్యులు ఎందరో!
మనస్సులకూ, దేహాలకూ ముడిపెట్టకుండా దేనికది ప్రత్యేకంగా చూసే పరిపక్వత అలవడితే మనుషుల్ని ఆలోచనల్లో ఎంతగా అభిమానిస్తామో భౌతికంగా సాన్నిహిత్యంలో తచ్చాడేటప్పుడూ అంతకంటే ఎక్కువ అభిమానిస్తాం. కుటుంబ సభ్యుల మధ్య సంబంధాలూ, స్నేహాలూ, ప్రేమలూ.. వెదుకులాటల దగ్గర ఆగిపోకపోతే మధురమైన జ్ఞాపకాలకు లోటేం ఉండదు.
మీ
నల్లమోతు శ్రీధర్
ఆ ఒక్క లక్షణం..
ఎవరిదో ఓ నవ్వు మైమరిపింపజేస్తుంది.. మరెవరిదో ఒకింత కలివిడితనం వారి సన్నిధిని కోరుతుంది..
మరో మాట మంత్రముగ్థుల్ని చేస్తుంది.. ఇంకో రాత కట్టిపడేస్తుంది..
ఇంకెవరివో ఆలోచనలు అచ్ఛు మనలాగే ఉన్నాయే అనే సంభ్రమకు గురిచేస్తాయి..
విషయమేదైనా మనల్ని మనం మైమరిచిపోయి ఎదుటి వ్యక్తిని ఉన్న ఫళంగా అంగీకరించేస్తాం.
అలా అంగీకరిస్తున్నాం కాబట్టే మనం బాపు లాంటి కొందరి గీతల్నీ, యండమూరి లాంటి కొందరి రాతల్నీ ఆస్వాదిస్తున్నాం..
టైమ్ పాస్ గా జోక్ లు వేసే ఫ్రెండ్స్ కంపెనీలనూ, రోడ్ మీద అమ్మాయిల పెదాల చివర్న తళుక్కుమనే నవ్వులనూ కల్మషం లేకుండా తలతిప్పుకోకుండా చూడగలుగుతున్నాం.
ఒక మనిషిలో ఏదో ప్రత్యేకమైన లక్షణం కొట్టొచ్చినట్లు కన్పిస్తూ మనుషుల్ని కట్టి పడేస్తూ ఉంటుంది.
ఆ ఒక్క లక్షణం చుట్టూనే అనేక అనుబంధాలు ప్రారంభం అవుతూ కాలం గడిచే కొద్దీ బలపడుతూనో, పరిస్థితుల్ని బట్టి బలహీనపడుతూనో ఉండడం సహజం.
ఓ మనిషి ఏదో కోణంలో నచ్చేసి అనుబంధాన్ని కోరుకుంటున్నామంటే.. ఆ మనిషి ఇతర కోణాలనూ ఆమోదించే పెద్ద మనస్సు ఉండి తీరాలి. ఈ కారణం చేత నచ్చారు కాబట్టి ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉండాలి అని కోరుకుంటే అది సాధ్యపడేది కాదు.
బాగా జోవియల్ గా ఉంటారనో, బాగా డబ్బు సంపాదిస్తారనో, మంచి షార్ప్ బ్రెయిన్ అనో, చాలా సున్నితంగా ఉంటారనో.. రకరకాల కారణాలతో ఒకర్నొకరు ఇష్టపడి ఆ ఒకటి రెండు కారణాలపై మోజు తీరాక కష్టంగా బ్రతికే బాపతు జనాలు భార్యాభర్తలగానే కాదు.. మన ఫ్రెండ్స్ లోనూ ఎంతో మంది ఉంటారు.
ఒక లక్షణం ఆకట్టుకుంటుందేమో గానీ, అనుబంధం బలపడడానికి ఆ ఒక్క లక్షణం నాంది పలుకుతుందేమో గానీ ఆ ఒక్క లక్షణంతో మనుషులతో జీవితాంతం కలిసి ఉండాలంటే మాత్రం కష్టమే.
మనుషుల్ని దగ్గర చేయడానికి ప్రకృతి సహజసిద్ధంగా ఏర్పరిచిన ప్రత్యేకతలుగా ప్రతీ వ్యక్తిలోనూ ఉండే ఆయా ప్రత్యేక లక్షణాల్ని భావించవచ్చు. అలా దగ్గరైన మనసులు మరింత లోతైన అండర్ స్టాండింగ్ తో పెనవేసుకుపోవాలి తప్ప ఏ అంచనా తారుమారైనప్పుడో వికర్షించుకోవడం మొదలెడితే నిలబడేది బంధాలు కాదు.. గుర్తుంచుకోవడానికి కూడా రుచించని చేదు అనుభవాలే మిగులుతాయి.
- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్
ఇదీ గొప్పదనం!
చదువుకున్న విద్యని చూసుకుని.. ఉన్న హోదాని చూసుకుని.. అందాన్ని చూసుకునీ, కులాన్ని, ప్రాంతాన్నీ, ఆస్థిపాస్థుల్నీ, మందీమార్భాలాన్నీ చూసుకుని ఎంత మిడిసిపాటో మనకు!
గట్టిగా ఓ ఎదురుదెబ్బ తగిలితే ఈ అహాలన్నీ కాళ్లబేరానికి వచ్చి కోలుకోలేనంతగా కుంగిపోయే మానసిక దౌర్భాగ్యులం మనం!
ఎటు చూసుకున్నా ఓ పదో పాతికో ఏళ్లకు మించదు మనకంటూ ఆలోచనలు ఏర్పడి, అభిప్రాయాలూ, వ్యక్తిత్వాలూ, గర్వాలూ, గొప్పదనాలూ మొదలై!
ఇంత మాత్రానికే ఎగిరెగిరిపడుతున్నామంటే.. మనలాంటి ఆఫ్టరాల్ అణువుల్ని ఎన్నింటిని ప్రపంచం చూసి ఉంటుంది?
చదువుకోవడం మన ధర్మం.. అది మన గొప్పదనం కాదు. ఓ గొప్ప పొజిషన్ లో ఉండడం మన బాధ్యత… అది మనకు అలంకారం కాదు. అందంగా పుట్టడం ఓ చిన్న అదృష్టం.. అది విర్రవీగాల్సినంత గొప్పది కాదు.
ఇవన్నీ చూసుకుని.. "మనకంతా తెలిసివాళ్లే ఉన్నారు.. మనకు చాలా పెద్ద సర్కిల్ ఉంది, మనం దేన్నయినా సాధించి తీరగలం" అనుకుంటూ అన్నీ మన కంట్రోల్ లో ఉన్నాయన్న భ్రమలో బ్రతికేస్తుంటాం.
ఓ ప్రాంతంలో పుడితే గొప్పట.. ఒక హీరో ఫ్యాన్ అయితే గొప్పట.. ఓ నలుగురు చుట్టూ తిరిగితే గొప్పట… ఓ మోడల్ కార్ కొంటే గొప్పట.. మనసుని ఎంతగా మాయపుచ్చుతున్నామో
మనిషిగా బ్రతకడానికి ఏ గొప్పలూ అవసరం లేదు. ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే మనం గొప్పగా చెప్పుకునేవన్నీ మనుషుల్ని మన నుండి దూరం చేస్తాయి.
ఏది సాధించినా, ఏ పొజిషన్ లో ఉన్నా ఎలాంటి అహాలూ తలకెక్కకుండా నిర్మలంగా జీవితాన్ని ప్రారంభించిన కొత్తలో ఎంత ఒద్దికగా ఉన్నామో అంత ఒద్దికగా ఉండడానికి మించిన గొప్పదనమేముంటుంది?
- నల్లమోతు శ్రీధర్
Read Moreఇలాంటి మన విద్యల్ని విస్మరిస్తే నష్టపోయేది మనమే!
Note: యోగా, మెడిటేషన్ instructorగా నాకున్న అనుభవం కొద్దీ పంచుకుంటున్న విషయం ఇది
ఎవరికైనా మెడిటేషన్ అలవాటుంటే గమనించారా.. కళ్లు మూసుకుని భౌతిక ప్రపంచపు ఆలోచనల దశని దాటిపోయి మనస్సు నిశ్చలంగా తయారయ్యే phaseలో కొద్దిపాటి ఆందోళన సర్వసాధారణం.
మన ఫ్రెండ్స్, బంధువులు, చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం.. వీటన్నింటితోనూ పెనవేసుకుపోయిన ఆలోచనలు నిలిచిపోయే ఆ particular phase మనల్ని ఒకింత insecure చేస్తుంది. భౌతిక ప్రపంచంతో మనకున్న అటాచ్ మెంట్ ని ఉన్న ఫళంగా వదులుకోవడం తట్టుకోలేం. అందుకే గాఢమైన మానసిక స్థితిలోకి వెళ్లడం మానేసి కొందరు ఉలికిపాటుగా భౌతిక ఆలోచనల్లోకి వెనక్కి వచ్చేస్తారు.
ఈరోజు మనం ఉద్యోగాలు చేస్తున్నా, సొసైటీలో ఎందరితోనో రిలేషన్స్ కలిగి ఉన్నా, డబ్బున్నా, హోదా ఉన్నా, చికాకులు ఉన్నా, ఆనందాలున్నా అవన్నీ చిన్నపాటి విదిలింపుతో వదిలించుకుని మన మానసిక శక్తి వైపు కేంద్రీకృతం చేసుకోగలిగే చిన్న టెక్నిక్ తెలిస్తే మెడిటేషన్ ద్వారా అద్భుతమైన ప్రయోజనాలు పొందగలం.
ఎలాంటి ఉద్వేగాలూ, హెచ్చుతగ్గులూ లేని ప్రశాంతమైన స్థితికి మనస్సుని తీసుకువెళ్లడం.. అదీ ఎంత గందరగోళ స్థితిలో ఉన్నా క్షణాల్లో మెడిటేషన్ తో చిక్కు ముళ్లన్నీ వదిలించుకుని ప్రశాంతంగా ఆలోచించగలగడం ఎంత బాగుంటుందో ఆ స్థితిని అనుభవించిన వారికే తెలుస్తుంది.
ఎంత అలసటలోనైనా కాసేపు కళ్లు మూసుకుంటే ఎంతో రిలీఫ్ వస్తుందే.. అలాంటిది కళ్లు, చెవులూ, మనస్సూ దేన్నీ ఫాలో అవకుండా నిశ్చల స్థితిలో ఉంటే ఎంత రెట్టించిన ఉత్సాహం వస్తుందో ఆలోచించండి.
యోగా, మెడిటేషన్, ఆధ్యాత్మిక ఆలోచనలు మనకెందుకు.. అవన్నీ మానసికంగానో, శారీరకంగానో ఏదో ప్రాబ్లెం ఫేస్ చేసే వాళ్లకనే తప్పుడు అభిప్రాయాలు చాలామంది యువతలో ఉన్నాయి.
మనం సల్సా డాన్సులు నేర్చుకుంటే తప్పులేదు.. six pack బాడీలు పెంచుకున్నా తప్పులేదు.. వాటితో పాటు ప్రపంచంలో మన భారతీయులకు వారసత్వంగా వస్తున్న ఇలాంటి అద్భుతమైన విద్యల్ని కూడా నేర్చుకుంటే మనకు తిరుగే లేదు.
యోగా నేర్చుకోవడంతో పాటు రెండేళ్ల పాటు ఇతరులకూ నేర్పించిన అనుభవం ఉన్న instructorగా వీలైనప్పుడు ఈ అద్భుత జీవన విధానం గురించి వివరిస్తుంటాను.
ధన్యవాదాలు.
- నల్లమోతు శ్రీధర్
Read Moreమన inner voice ఇలా ఉంటే బెటర్..
మనం నిరంతరం మనలో మనం మాట్లాడుకుంటూనే ఉంటాం. మనం పట్టించుకున్నా పట్టించుకోపోయినా అనుక్షణం మనలో జరిగే ఈ సంభాషణ, ఘర్షణ మన భావోద్వేగాల్నీ, ప్రవర్తనని ప్రభావితం చేస్తూనే ఉంటుంది. చేయాల్సిన పనుల పట్లా, గడపాల్సిన మనుషుల పట్లా, చుట్టుముట్టే పరిస్థితుల పట్లా మనకు తెలియకుండానే అభిప్రాయాలు మనసులో బలోపేతం అవుతుంటాయి.
"నేను ఈ పని తప్పనిసరిగా చేయాల్సి ఉంది" అని ఎంత గట్టిగా ఒకటి పదిసార్లు అనుకుంటామో ఆ పని అంతే వాయిదా పడుతూ ఉండడం మనకు ప్రతీరోజూ అనుభవమే.
కొంతమంది పంతం కొద్దీ టైమ్ కి పనులు పూర్తి చేస్తారేమో గానీ.. చాలా సందర్భాల్లో మాత్రం ఇలా "తప్పనిసరిగా చేయాలి" అనే బలవంతపు ఆలోచననే మెదడు ఉన్న ఫళంగా వెనక్కి నెట్టేస్తుంది.
మన అంతర్గత సంభాషణలు చేయాల్సిన పనుల పట్ల ఎంత వత్తిడిని పెంచితే ఆ పనుల పట్ల అంత అయిష్టం పెరుగుతుంది. మనకు ఛాయిస్ కావాలి. ఛాయిస్ తీసుకోవడాన్ని మెదడు స్వేచ్ఛగా భావిస్తుంది. ఎవరైనా ఫలానా పని చేయమని గట్టిగా చెప్తే "నాకిష్టమైతే చేస్తాను.. ఇష్టం లేకుంటే చేయను.." అని ఎంత మొండిగా అనేస్తామో గుర్తు తెచ్చుకోండి.
అలా ఛాయిస్ లో భాగంగా ఒక కష్టమైన పనిని మనం చేసినా ఆ pain మనకు ఏమాత్రం బాధించదు. అదే ఛాయిస్ లేకుండా చచ్చినట్లు కష్టమైన పనిని చేయాల్సి వస్తే మాత్రం దాని తొలి మజిలీ మరుసటి రోజే..!
అందుకే మన అంతర్గత సంభాషణలకు మనం చేయాల్సిన పనుల్ని feed చేసేటప్పుడు "తప్పనిసరిగా చేసి తీరాలి" అనే కంపల్షన్ తో రుద్దడం కన్నా "నేను ఫలానా పని చేయాలనుకుంటున్నాను.." అని మనం ఛాయిస్ తో చేయాలనుకుంటున్న భావనని కలిగిస్తే ఖచ్చితంగా పనులు సకాలంలో అవుతాయి.
అలాగే అస్సలు పని అనేదే మొదలుపెట్టకుండా end results మీద చాలామందిమి దృష్టి పెడుతుంటాం. ఒక పని ద్వారా లభించే ఆనందమూ, ఫలితమూ పని పూర్తయిన చివర్లో దానంతట అది లభించవలసింది తప్ప ముందే మనం ఊహించుకోవడం ద్వారా పొందగలిగినది కాదు. ఇలా end results మీద దృష్టి ఉన్నప్పుడు పని మొదలుపెట్టడం విషయంలోనూ చాలా భయం మొదలవుతుంది.. చేయగలుగుతామా లేదా అన్న కోణంలో!
మన mindsetని చిన్న చిన్న సర్ధుబాట్లతో సక్రమంగా మలుచుకుంటే నిరంతరం మనస్సు స్వేచ్ఛగా విహరిస్తూనే ఉంటుంది. కష్టమనేది ఒక భావన తప్ప.. దానికంటూ ఓ ప్రత్యేకమైన ఉనికి లేదు. ఆ కష్టమనే భావనని ఎంత సులభంగా అధిగమిస్తే అప్పుడు అన్నీ సులభమే అవుతాయి.
- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్
తప్పక వినాల్సిన కొత్త పాట
సిరివెన్నెల గారు రాసిన, ఈ మధ్య కాలంలో నాకు చాలా బాగా నచ్చిన సాంగ్ ఇది.. మృగ్యమవుతున్న మానవ సంబంధాల గురించి, స్వంత ఊరి గురించి హత్తుకునేలా రాయబడిన పాట. పదాల్ని అర్థం చేసుకుంటూ ఓపిగ్గా వింటే అసలైన ఫీల్ లభిస్తుంది.
వీలైతే ఒక్కసారి మనసారా వినండి.
http://www.esnips.com/displayimage.php?pid=33972461
Read Moreమెచ్యూరిటీ ఇన్ స్టెంట్ ఎనర్జీ కాదు..
(కంప్యూటర్ ఎరా "డిజిటల్ లైఫ్ స్టైల్" కాలమ్ మార్చి 2012)
చిన్నతనంలోనే మెచ్యూరిటీ లెవళ్లు పెరిగిపోతున్నాయి.. నేను అంటున్న ఈ స్టేట్మెంట్ వ్యంగ్యమైనదైనా నిఖార్చయిన నిజం. మీరు పరిశీలనగా గమనించండి.. ఫేస్బుక్కుల్లోనూ, మెయిల్స్లోనూ ఆలోచింపజేసే ఎన్నో కొటేషన్లు hardwork గురించీ, జీవితం గురించీ చలామణి అవుతూ ఉంటా యి. ‘దీనిలో తప్పుపట్టాల్సింది ఏముంది మంచే కదా’ అని మీకు ఖచ్చితంగా అన్పిస్తుంది. ఒక సైకాలజీ నేపధ్యం ఉన్న వ్యక్తిగా చిన్నపాటి విశ్లేషణని మీతో పంచుకుంటాను. వ్యక్తిత్వ వికాస రచనలూ, కొటేషన్లూ ఎనర్జీ డ్రింకుల్లాంటివి.
మీలో ఎవరికైనా రెడ్బుల్ వంటి ఎనర్జీ డ్రింక్ త్రాగే అలవాటు ఉంటే గమనిం చండి.. రోజూ దాన్ని తాగితే కొత్తగా వ్యత్యాసమేమీ ఉండదు. ఎప్పుడోసారి బాగా అలసిపోయినప్పుడు తాగితే ఖచ్చితంగా తేడా తెలుస్తుంది. వ్యక్తిత్వ వికాసమూ అంతే! ఏదైనా జీవిత సత్యాన్ని చదివి కొన్ని క్షణాలు ‘ఇది భలే బాగుంది కదా’ అని ఆలోచించి మళ్లీ రొటీన్ ఆలోచనల్లో ఎంత వేగంగా పడిపోతామో గమనించండి. పరిపూర్ణ వ్యక్తిత్వం సంతరించుకోవడానికి పుస్త కాలూ, కొటేషన్లూ చదివితే సరిపోదు. జీవితం గడవాలి, ఆ జీవితంలో అనుభ వాలు తోడవాలి. ఆ అనుభవాలతో పాటు వివేకం దానంతట అదే అలవడాలి.
ఇంత తతంగం జరిగితేనే ఒక మనిషి ఒక సందర్భంలో సక్రమంగా స్పందించగలుగుతాడు. మనకు ఇంటర్నెట్ విస్తృతంగా అందుబాటులోకి వచ్చిన క్షణం నుండీ ప్రతీ ఒక్కరూ అరువు ఆలోచనల్ని తమ స్వంత ఆలోచ నలుగా చలామణి చేసుకుంటూ వాటికి వచ్చే పాజిటివ్ కామెంట్లతో సంతృప్తి పడుతూ కాలక్షేపం చేసే నైజం పెరుగుతోంది. ఎంత మంచి విషయమైనా ఎడాపెడా వాడేస్తూ పోతే దాని విలువ తగ్గుతుంది అన్నది మనందరికీ తెలిసిన నిజమే.
ఉదా.కు.. ప్రేమ అనే పదాన్నే తీసుకోండి. ఇప్పుడు పేరెంట్స్ హోదాలో ఉన్న ఎందరో తల్లిదండ్రులకు ‘ప్రేమ’ అనే పదం కలిగించే వైబ్రేషన్లకీ.. అదే పదం ఇప్పటి యువతకు కలిగించే వైబ్రేషన్లకీ ఎంతో తేడా ఉంటుంది. కారణం ‘ప్రేమ’ అనే పదం అతిగా స్వార్థపూరిత రిలేషన్లకూ వాడబడి చులకన అయి పోయింది. వ్యక్తిత్వ వికాసమూ, బోధనలూ, సూక్తులూ, ప్రవచనాలూ అంతే!
జీవితం అంటే కనీస అవగాహన లేని వ్యక్తి కూడా పదిమంది మెప్పుకోలు కోసం, తన మెచ్యూరిటీ లెవల్ ఎంతో మెరుగ్గా ఉందని భ్రమింపజేస్తూ రెడీమేడ్ కొటేషన్లనీ, ఇతరుల అరువు ఆలోచనల్నీ విచ్చలవిడిగా చలామణి చేస్తూ వెళ్లే కొద్దీ.. ఆ లోతైన ఆలోచనల సాంద్రత పలుచబడిపోతుంది. కావాలంటే ఒక్కసారి ఫేస్బుక్ వంటి సైట్లలో మన ఫ్రెండ్స్ అనేకమంది పంచుకునే కొటేషన్లనీ, పోస్టులను పరిశీలించి చూడండి.. కొన్ని చాలా బాగున్నాయనిపిస్తా యి, మరికొన్ని ‘ఈ విషయం మనకు తెలియనిదా’ అని పెదవి విరిచేలా ఉంటాయి. వాస్తవానికి అలా పెదవి విరిచిన వాస్తవాల్ని సైతం మనం జీవితంలో ప్రాక్టికల్గా అనుసరిస్తూ ఉండము. మరెందుకు పెదవి విరుస్తున్నామంటే.. అవే కొటేషన్లు, దాదాపు అవే భావాలూ గతంలో మరెవరో షేర్ చేసుకుంటే, మరెక్కడో చదివి ఉంటాము. మళ్లీ మళ్లీ అవే వినేటప్పటికి ఓ రకమైన చులకన భావన మనకు ఏర్పడిపోతుంది. అలాగే ఇప్పుడు ‘చాలా బాగున్నాయే’ అన్పించి నవి మరోసారి ఎవరిద్వారానైనా అలాగే చదివినప్పుడు రుచించకపోవచ్చు. మనిషి యొక్క సగటు మనస్థత్వం ఇది.
అందుకే ప్రతీ జీవితానికీ ఎంతో విలువ ఉంది. జీవితం గురించి తెలుసు కోవాలంటే స్వయంగా జీవించి గ్రహించాలి తప్ప అరువు అనుభవాలతో మె చ్యూరిటీని కనబరుచుకోదలుచున్నామంటే అది వ్యర్థ ప్రయాసే అవుతుంది. నిజంగా మన జీవితంలో ఓ సందర్భం ఎదురైనప్పుడు మనం ప్రవర్తించే విధానం, దాని పర్యవసానాలూ, తద్వారా మనం మార్చుకునే ఆలోచనాదృ క్పధం.. ఇవన్నీ వ్యక్తికీ వ్యక్తికీ మారుతుంటాయి. కొటేషన్లు యూనివర్శల్గా ఉండడం వల్ల ప్రతీ ఒక్కరికీ చదువుకోవడానికి, గొప్పగా వల్లించడానికీ అనుకూలంగా ఉంటాయి గానీ అవే కొటేషన్లు ఒక మనిషి ఆలోచనల్ని, మనోవికాసాన్నీ స్వేచ్ఛగా విహరించకుండా అడ్డుపడుతూ ఉంటాయి.
మన జీవితాన్ని మనం అనుభవించాలి, గ్రహించాలి, ఆలోచనా విధానాన్ని జీవితం గడిచేకొద్దీ మెరుగుపరుచుకుంటూ పోవాలి. అనుభవలేమితో కూడిన మితిమీరిన వ్యక్తిత్వ వికాసం మేలు కన్నా హానే ఎక్కువ చేస్తుంది. అన్నీ తెలిసే ఉంటాయి. ఎవరు చెప్పినా ‘నాకు తెలుసులే.. మీరేం చెప్పాల్సిన పనిలేదు’ అని దులపరించుకుని పోతాం. కానీ ఏదీ ఆచరించం. అనుభవానికీ, పైపై అవగాహనకీ ఉన్న వ్యత్యాసం అది. అదే స్వీయ అనుభవం ఏది నేర్పినా దాన్ని విడిచిపెట్టకుండా మనకు మనమే అనుసరిస్తాం.
గమనిక: దీన్ని నా వేవ్ లెంగ్త్ తో అర్థం చేసుకున్న వాళ్లకే మొత్తం సజావుగా కన్పిస్తుంది. లేదంటే నేను రాసిన ప్రతీ వాక్యంలోనూ విభేధించే ఆస్కారం ఉంది. అలాంటి విభిన్నమైన అభిప్రాయాలు మీకున్నా నాకేం అభ్యంతరం లేదు. నేను రాసిందే సరైనదన్న పట్టింపు నాకు లేదు, నేను రాసిన దాన్ని జస్టిఫై చేసుకోవడానికి సుదీర్ఘ చర్చల్లో పాల్గొనే టైమూ నాకు లేదు.
ధన్యవాదాలు
- నల్లమోతు శ్రీధర్
ఎడిటర్
కంప్యూటర్ ఎరా తెలుగు మేగజైన్
ఆండ్రాయిడ్ లో పొందండి!
స్పందనలు